ਆਤਮਘਾਤੀ ਸੋਚ ਦਾ ਇਲਾਜ: ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ
5
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੋਚਾਂ 'ਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਲਿਆ, ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨਾ ਸੋਚਾਂਗਾ — ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘੰਟਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਹਨੇਰੇ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ... ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਮਿੰਟ, ਫਿਰ ਪੰਜ... ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਮਿੰਟ।
ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਕੁਝ ਸਧਾਰਣ ਪਰ ਜੀਵਨ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੀ:
ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦਰਦ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਰਦ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਦੁਹਰਾਉਂਣ ਦੀ ਨਹੀਂ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਡੂੰਘੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਇੱਕ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵਰਗੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ — ਪਰ ਇਹ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਇਹ ਦਰਦ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਇਹ ਬਿੱਟੇ ਹੋਏ ਰਿਕਾਰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਦਰਦ ਨੂੰ ਲੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਦੇ।
ਪਰ ਸਿਰਫ ਦਸ ਮਿੰਟ ਵੀ ਇਹ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ ਜਾਵੇ — ਕਿਵੇਂ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ — ਇਹ ਦਸ ਮਿੰਟ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਚੁਣਿਆ — ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ — ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਅਭਿਆਸ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਮੈਂ ਸਿੱਖਦਾ ਰਿਹਾ:
ਨਵੀਂ ਤਕਨੀਕਾਂ;
ਬਿਹਤਰ ਟੂਲਜ਼;
ਛੋਟੇ ਦਿਨਾਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਜੋ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਂਦੇ;
ਅਤੇ ਉਹ ਮਿੰਟ ਜੋ ਮੈਂ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ?
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਟੂਲਜ਼, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤੇ।
ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਕੁ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਸਲੀ ਮੌਕਾ ਹੈ — ਸਿਰਫ ਜੀਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਣ ਲਈ।
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz