နှင်းဆီဝါတို့ နီစွေးစေ(နွင္းဆီဝါတို ႔နီေစြးေစ)completed
47
ဆြမ္းကပ္အလွဴ သည္ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးစီးခဲ့ပါသည္။ မနက္ ၃နာရီေလာက္ကတည္းက အလုပ္ထ လုပ္ေနခဲ့တဲ့ ပါးပါးသည္
ယခုထက္ထိ အနားမယူေသးပဲ လက္က်န္ပစၥည္းမ်ားကို သိမ္းဆည္းတုန္းပင္။
လူမူ႔ေရးညက္ေညာေသာ အိမ္္မို႔ တစ္႐ြာလံုး လာေရာက္ ဝိုင္းဝန္းလုပ္ကိုင္ၾကရာ
လိုအပ္ခ်က္ မရွိသေလာက္ ျဖင့္ အလွဴေလးသည္ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ၿပီးဆံုးခဲ့ရသည္။
" သက္ပံု မုန္႔ဖိုးတဲ့ဗ်ိဳ႕ ၊ အိုးသူႀကီးအဖြဲ႕ကေတာင္းေနၾကၿပီ"
ပါးပါး နဲ႔ စကားေျပာေနေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီး သံုးေယာက္ေယာက္နွင့္ အမ်ိဳးသားႀကီးနွစ္ေယာက္သည္ မည္သည့္အလွဴ ေနေန ဦးေဆာင္ခ်က္ျပဳတ္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕ပင္။
ေနာက္လွည့္မၾကည့္ရေလေအာင္ စနစ္တက် ေစတနာပါပါ လုပ္ကုိင္ေပးတက္ၾကသည္မို႔ အလွဴ ရွင္မိသားစုကလည္း အလွဴ ၿပီးသည့္နွင့္တျပဳိင္နက္ မုန္႔ဖိုးေပးခ်ီးေျမာက္ရ၏။
" ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္ခ်ိန္တက္လာမလဲလို႔
ေစာင့္ေနတာ ၊ အခ်ိဳပြဲစားရေအာင္ အေပၚထပ္ကို တက္ကိုမလာဘူးဗ်ာ "
သက္ပံုက စကားေျပာရင္း ပိုက္ဆံအိတ္ကိုဖြင့္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ တစ္သိန္းအုပ္ နွစ္အုပ္ ကို အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးကိုေပးလိုက္ေလသည္။ ရပ္႐ြာ၏ လုပ္အားဒါနမို႔ တစ္႐ြာလံုးစာ လူပမာနခ်က္ျပဳတ္တုန္းကပင္ ထိုမ်ွေလာက္ထိ မေပးဖူးၾကတာမို႔ အိုးသူႀကီး ေဒၚခင္ေအးတို႔အဖြဲ႕ သည္ သက္ပံု၏ ရက္ေရာမူ႔ေၾကာင့္ေပ်ာ္ရႊင္၍သြားၾကသည္။
" မတက္လာဆို ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့အိုးႀကီးအိုးငယ္ကို ေဆးေၾကာၿပီး တပါထဲ ကိုသက္တို႔ ဘာမွထပ္မလုပ္ရေအာင္ လွည္းေခၚၿပီးျပန္အပ္ေနရလို႔ပါ၊ "
"အာ .. ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ေဒၚခင္ေအးရာ .. ဟင္းေတြပိုေသးရင္ အိမ္စားရေအာင္ ယူသြားၾကဦးေနာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္မက်န္လည္း အေရးမႀကီးဘူး "
" အဲ့ဒါေတာ့စိတ္ခ် ကိုသက္ေရ ၊ အမ်ားႀကီး မက်န္ေတာ့လို ႔အိုးေဆးရေအာင္ ခပ္ယူထားလိုက္တာ ၊ ဆြမ္းကပ္ကလည္း
ကြၽန္မတို႔ ခ်က္လာတဲ့ သက္တမ္းတေလ်ွာက္ ဧည့္အမ်ားဆံုးပဲ ၊ မေလာက္မွာစိုးလို႔
ကြၽန္မတို႔မွာ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနရတာ "
ေဒၚခင္ေအးစကားကို သက္ပံု ေခါင္းညိမ့္ျပရင္း နားေထာင္ေနမိသည္။
ေစ်းေရာင္းေနတဲ့သူမို႔ ဧည့္မိတ္ကေတာ့အမွန္ပင္မ်ားလွသည္။ ကိုယ္အေၾကာင္းကိုယ္သိတာမို႔ ငါးေျခာက္ပိသာခ်ိန္အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဝယ္ယူခ်က္ျပဳတ္ခိုင္းသည့္အျပင္ ပုဇြန္ေျခာက္ေၾကာ္ပါ မေလာက္ငွရင္ ျဖည့္စြက္ေကြၽးေမြးရေအာင္အဆင္သင့္လုပ္ခိုင္းထားရ၏
" ဘာပဲေျပာေျပာ ေဒၚခင္ေအးတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ ခုဆို ဘာမွကိုေနာက္လွည့္မၾကည့္ရဘူး ေရွ႕ကေန စိတ္ေအးလက္ေအးကုသိုလ္ယူရုံပဲ ၊ ရပ္ကြက္ အပ်ိဳေခါင္း ၊ လူပ်ိဳေခါင္း ေတြကလည္း အကုန္တာဝန္ေက် တယ္ ၊ ဟင္းပန္းကန္တစ္ခြက္ေတာင္ မေဆးလိုက္ရဘူး တကယ္ပါ
ရပ္႐ြာကေတာ့ လူညီခ်က္ပဲ အလွဴ အတန္းလုပ္ရတာ တန္မွတန္"
"စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုကတည္းက ကြၽန္မတို႔လည္းကုသိုလ္ရေနပါၿပီ ၊ ေနာက္လည္း
အလွဴ အတန္း ေတြအမ်ားႀကီးေပးနိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ကိုသက္ေရ ။ ကဲ ကြၽန္မတို႔လည္းျပန္ေတာ့ မယ္ ၊ ကိုသက္တို႔လည္း ေအးေဆး နားေတာ့"
"ဟုတ္ကဲ့ "
အိုးသူႀကီးအဖြဲ႕ ကေနာက္ဆံုးမို႔ ေအာက္ထပ္မွာ က်န္ေသးတဲ့ ပစၥည္းအနည္းအက်ဥ္း ကို သိမ္းဆည္းေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးတစ္စုသာ က်န္ေပေတာ့မည္။ လူကေတာ့ ကုန္သေလာက္ ရွင္းသြားၿပီမို႔ ပုခံုေတာ့ေပါ့သြားေလၿပီ။ ဒီေန႔အလွဴ အတြက္ မ်ားစြာ ေက်နပ္အားရမူ ႔ျဖစ္ရသည္မွာ ေျပာမျပတက္ေအာင္ပင္။
ဆြမ္းကပ္ရုံ ဆိုေပမဲ့ ေရသန္႔စက္မရွိေသးေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၅ေက်ာင္းအတြက္ တခါထဲ လွဴ ဒါန္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္မ်ားကို ေလ်ွာက္ထား ရာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လက္ခံလိုက္ၾက၏။ ထို႔အတြက္ဆရာေတာ္မ်ားကို မ်ားစြာေက်းဇူးတင္မိသည္။
ျမစ္ကမ္းနဖူးက႐ြာမို႔ ုျမစ္ေရသည္ အဓိကအားထားရာျဖစ္ၿပီး ေသာက္သံုးေရကိုေတာ့ တြင္းေရကို အသံုးျပဳ ၾကရသည္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားသည္လည္းထို႔အတူပင္။
ျမစ္ဆိပ္မွ ေရတင္ယူၿပီး အသံုးျပဳရေပမဲ့ ေသာက္ေရအျဖစ္ အသံုးျပဳရန္ ေရကိုေတာ့ ေရတြင္းမွ ပံုးျဖင့္ဆြဲတင္ယူရ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ေရသန္႔စက္လွဴ ဒါန္းခ်င္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တပါထဲ သားတို႔ကုသိုလ္ရေအာင္ တျခား လိုအပ္တာမ်ားကိုလည္းၾကည့္၍ စီစဥ္လွဴ ဒါန္းေပးဦးမည္ဟုလည္းေတြးထားလိုက္ေတာ့၏။
ဆရာေတာ္မ်ား ျပန္လည္ႂကြခ်ီ ကုန္ၾကသည္နွင့္ ဆြမ္းကပ္လာေသာ ဧည့္သည္မ်ား
ဝင္ေရာက္ စားသံုးၾကေတာ့၏။
ဧည့္ခံပြဲဟု မေဖာ္ျပထားေသာ္ျငား အေၾကာင္းသိသူမ်ားက သိၾက၏။
မိဘမ်ားကေတာ့ မည္သည့္သတ္မွတ္ခ်က္မွ ေခါင္းစဥ္မတက္ထားေပ။ သားတို႔
အတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ အသိအမွတ္ျပဳ ျခင္းကို မိဘဝတၱရားအရ သံဃာေတာ္မ်ားကိုဆြမ္းကပ္ျခင္းျဖင့္ မဂၤလာဦး ကုသိုလ္ယူေစခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ၿပီး က်န္သတ္မွတ္ခ်က္ တစ္ခုကိုမွ ထုတ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ေပ။
_________
"မၾကာမၾကာ လာလည္ေနာ္ "
သက္ပံု၏ စကားေၾကာင့္ ဦးခ်ီ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရၿပီး ၾကင္နာစြာ ေထြးဖက္လိုက္မိေတာ့၏။ ကေလးမဟုတ္ေတာ့ေပမဲ့ သက္ပံုကေတာ့ သူ႔အားကေလးတစ္ေယာက္လုိပဲ ထင္ေနဆဲပင္။
" တစ္လတခါ လာခဲ့မယ္ သက္ပံု ။
ခဏပဲ ေစာင့္ေနာ္ ၊ ေသာ့္ကို ဒီေျပာင္းလို႔ရေအာင္ သားႀကိဳးစားပါ့မယ္"
ဆိုင္ကယ္ခြၾကားတြင္ နွီးျခင္းျဖင့္ လိုအပ္သမ်ွ ဝယ္မသံုးရေအာင္ပစၥည့္အျပည့္ထည့္၍ ႀကိဳးျဖင့္ တုတ္ေနွာင္ေပးေနေသာ ေကာင္းခ်ီ သည္ သက္ပံု နွင့္ သားကို ၾကည့္၍ ၿပံဳးေန၏။
" အဲ့ေလာက္ခ်စ္ေနရင္ ခင္ဗ်ားပါ လိုက္သြားလိုက္ေတာ့ "
သက္ပံုသည္ မ်က္ရည္ေလး တလည္လည္ျဖစ္ေနရာမွ ေကာင္းခ်ီစကားေၾကာင့္ မဆိုသေလာက္ေဒါသထြက္သြားရ၏။
ၿပံဳးစိစိ မ်က္နွာေပးသည္ တမင္စေနမွန္းသိသာေစေပမဲ့ မေက်နပ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ရန္မျဖစ္အားေသး ၊ သားကို မွာစရာေတြရွိေသး၏။
" မင္းနဲ႔ ၿပီးမွ ေျပာမယ္။"
ေကာင္းခ်ီကို ထိုမ်ွသာေျပာ၍ သားဖက္ကိုျပန္လွည့္ရသည္။ ခြင့္ရက္ရွည္မရတာမို႔ ခ်က္ျခင္းျပန္ရမည္ဆိုေတာ့လည္း တာျမစ္လို႔ေတာ့ မသင့္ေပ။ မွာစရာရွိတာေတြကို မအားလပ္ေနတာနဲ႔ တစ္ခြန္းမွမဟ ရေသး။ မိဘဝတၱရားအရ ေျပာစရာရွိတာကိုေတာ့ သားကိုေျပာမွျဖစ္မည္။
" သား ေသာ့္ကိုဂရုစိုက္ေနာ္ ၊ ကေလးက သားတသက္လံုး
အေလ်ာ့ေပးလာခဲ့ေတာ့ ဆိုးခ်င္တယ္ဆိုေပမဲ့ သူ႔မွာ သားတစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ဆိုတာ မေမ့နဲ႔ ၊ ဦးခ်ိန္းတို႔ ကို သားတို႔အေၾကာင္း ေဖေဖပဲေျပာလိုက္ေတာ့မယ္ သားမေျပာနဲ႔ "
မႏၲေလးက အိမ္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္းလံုးဝမေျပာျပရေသးေပ။ အေၾကာင္းမွာ
ဘယ္က စေျပာျပရမွန္းသက္ပံုမသိတာေၾကာင့္ပင္။ ေဖေဖက ဦးခ်ီကို သိပ္ခ်စ္တာ ၊
အသက္ကလည္းႀကီးေနၿပီဆိုေတာ့ ယေသာ္လင္းကို ခ်စ္ေသာ္ျငား လက္မခံမွာ သက္ပံု သိပ္စိုးရိမ္ရသည္။
ကိုေလးကိုပင္ အက်ိဳးအေၾကာင္းအရင္ေျပာျပလိုက္တာပဲ အဆင္ေျပမည္။
မဟုတ္လည္း တေန႔ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး သူ႔တူ ပံုညာဦးခ်ီ ထပ္တူလုပ္လာမည္ဆိုတာ
ဟိုးေပါက္စေလးကတည္း ယေသာ္လင္းကို ကဲကဲသဲသဲ ခ်စ္ေနကတည္းကသိမွာပင္။
" ဟုတ္ကဲ့ သားနားလည္ပါတယ္။ သက္ပံုလည္း ဂရုစိုက္ေနာ္ ။ "
"ငါတစ္ေယာက္လံုး ရွိေနမွေတာ့ မင္းအေဖ ဘာမွျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ သြား စရာရွိတာ စိတ္ခ်လက္ခ် သြား ။ မဟုတ္ေတာင္ ငါနဲ႔ တစ္သက္လံုး သူအတူေနလာတာ ဘာျဖစ္ဖူးလို႔လဲ ... "
"ပါးပါးေနာ္ စကားကို လြယ္လြယ္မေျပာနဲ႔ ၊ သက္ပံု တစ္ေယာက္ထဲပဲ မွာေနတာမဟုတ္ဘူး ပါးပါးေရာပါတယ္။ ပဲပိုင္းေတြ ေကာက္ေကာက္ထမ္းေနတာ သားမႀကိဳက္ဘူး။ ကိုယ့္အသက္ကိုလည္းျပန္ၾကည့္အံုး လူပ်ိဳေပါက္စေလးမ်ားမွတ္ေနသလား ။ေျပာလိုက္ရင္ ငါသန္တုန္းျမန္တုန္းပါက
ပါးစပ္ကမခ် ဘူး ၊ အဲ့တုန္းက လုပ္ခဲ့သမ်ွ
အိုလာတဲ့ အခ်ိန္က် အလုပ္ဒဏ္ပိၿပီး ေရာဂါ မ်ိဳးစံု ျဖစ္လာေတာ့မွာဗ် "
ပံုညာဦးခ်ီ ၏ မ်က္ေမွာင္ႀကံဳ ၿပီးဆူေနတဲ့ ရုပ္ႀကီးေၾကာင့္ ေကာင္းခ်ီ ပါးစပ္ပိတ္သြား၏။ သူ႔သားေဒါင္းကေလးက မေျပာဘူးဆိုလည္းရွင္းတယ္ ေျပာၿပီေဟ့ ဆိုရင္လည္း ထိုေၾကာက္စရာမ်က္နွာေပး နဲ႔
အခ်က္က်က် ေျပာတက္၏။ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆို
သူတို႔ လင္မယားနွစ္ေယာက္သည္ တစ္ခြန္းမွ သားကို ျပန္္မေျပာရဲေပ။
သားေျပာသမ်ွမွန္ေနသ၍ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ေပးရသည္။
" ကိုကို လက္ရွည္ဝတ္ "
အိမ္ထဲက လက္ရွည္တစ္ထည္ကိုင္ကာ ေရာက္လာတဲ့ ေသာ္ေသာ့္ေၾကာင့္ ေကာင္းခ်ီ မ်က္နွာေလးဝင္းသြား၏။ သူ႔ေရႊသားမက္ က အခ်ိန္ေကာင္းမွာကြက္တိ ေရာက္လာေလသည္။
" သားငယ္ လမ္းခရီးဆိုတာ ေစာေစာသြားမွ ေကာင္းတာ ။ အကုန္ၿပီးရင္ သြားၾကေတာ့ အခ်ိန္ဖင့္ေနၿပီ "
ပါးပါးကို ေယာင္နန ေခါင္းညိမ့္ျပကာ ခုထိ လက္ရွည္ေပးေနတာ မယူေသးတဲ့ ကိုကို႔ကို ေမာ့ၾကည့္မိ၏။ ခပ္တည္တည္ရုပ္ႀကီးေၾကာင့္ ေသာ္ပါ တြန္႔ခနဲျဖစ္သြားရ၏။
" ပါးပါး စကားလမ္းေၾကာင္းမလႊဲနဲ႔ "
"မလႊဲပါဘူး ငါဘာေျပာေနလို႔လဲ "
"သားေျပာေနတာကို ပါးပါးနားမေထာင္ဘူး "
"နားေထာင္ပါတယ္ ကြာ ။ မင္း မဟုတ္တာေတြ လာစြပ္စြဲမေနနဲ႔ "
ခုမွ အိမ္ထဲကေနထြက္လာတဲ့ ေသာ္သည္ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္ျဖင့္ ပါးပါးနဲ႔ ကိုကို႔ကို တလွည့္ဆီၾကည့္ေနမိသည္။
ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းသူမသိေသး။
သက္ပံုကေတာ့ ေဘးမွ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳး မို႔ စကားမ်ားေနတာမဟုတ္မွန္းေတာ့ သူသိသည္။
" ပါးပါး ေခါင္းမမာပဲ လိမ္မာလိုက္စမ္းပါ သားစိတ္ဆိုးခ်င္ဘူး"
"ေအာင္မာ မလိမ္မာရေအာင္ ငါက ဘာလုပ္ေနလို႔လဲ "
"ပါးပါး ပဲပိုင္းေတြထမ္းတယ္၊ ဆီပံုးေတြ ဆြဲတယ္၊ ခုအသက္႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီ ၿငိမ္ၿငိမ္လံုးဝမေနဘူး "
" ဒါကေတာ့ ..."
ဆက္ျငင္းဆန္မဲ့ စကားေတြသည္ သားမ်က္လံုးထဲမွ လက္ခနဲျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္ရည္ေရာင္ တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ရပ္တန္႔သြား၏။ သားက သူ႔ကို စိုးရိမ္ေနတာပါလားဆိုတဲ့ အသိကရင္ထဲမွာ ပ်ားရည္ျမစ္ႀကီးစီးဆင္းသြားသလို ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ပံုညာဦးခ်ီဆိုတဲ့ သားက အေနေအးတဲ့ေကာင္ေလးမို႔ သူတို႔ ခ်စ္စနိုး ေခ်ာ့ျမဴ ထိန္းေက်ာင္းခ်င္တာေတာင္ တျခားကေလးေတြလို မိဘကပ္တဲ့သူမဟုတ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး တေနရာမွာ ထိုင္ေဆာ့ေနတက္တဲ့သူမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး
ငိုတာ ၊ ရယ္တာမ်ိဳး လည္းသိပ္မရွိလွ။
ဘယ္သူက လာၾကည့္ၾကည့္ " မင္းတို႔သားက အက်င့္ေကာင္းလိုက္တာ အိမ္က ကေလးေတြနဲ႔မ်ား ကြာပါ့"ဟု ေျပာတက္ေသာျငား သူတို႔ကေတာ့ သားကို ဂ်ီက်ေစခ်င္ခဲ့သည္၊ ေဟာဟစ္ ငိုယို ၍
ျဖစ္ခ်င္တာကို ပူဆာေစခ်င္ခဲ့သည္။ သားက
ဘယ္ေတာ့မွ သူတို႔ နွစ္ေယာက္ကို ထိုသို႔မလုပ္ဖူးပါေခ်။ သားလိမ္မာတာသိေပမဲ့
မိဘ ဟူသည္ ခြၽဲႏြဲ႕ေစခ်င္ခဲ့တာျဖစ္၏။
" ေအး..ေအး ဘာမွမလုပ္ေတာ့ဘူး ေက်နပ္ၿပီလား "
တင္းၾကပ္ေနတဲ့ခဲ့တဲ့ မ်က္နွာေၾကာသည္ သူ႔စကားအဆံုး သိသာစြာေျပေလ်ာ့သြားခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ သားက သူ႔ကို သိုင္းဖက္လာၿပီးလ်ွင္...
" ပါးပါး က်န္းမာေအာင္ ေနပါ " ဟု
တိုးတိတ္စြာေျပာလာေလ၏။
သား ေက်ာျပင္ကို ခပ္ဖြဖြပုတ္လ်က္ ေခါင္း
ညိမ့္ျပမိၿပီး လူျခင္း ဖက္ထားရာမွ ဖယ္ခြာလိုက္သည္။
" ငါတို႔နွစ္ေယာက္ကို စိတ္ခ်ပါ ။ သြားၾကေတာ့ အျပန္ ညေနေစာင္းသြားလိမ့္မယ္ "
" ဟုတ္ သက္ပံု သားတို႔ သြားေတာ့မယ္ "
"ပါးပါး သားတို႔သြားေတာ့မယ္ "
စိတ္ခ်ေသာ အၿပံဳးမ်ားျဖင့္ ကေလးနွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္မိ၏။ သားသည္
ေသာ္ေသာ့္ကို ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္ေစာင္းေပးၿပီး ေမးသိုင္းႀကိဳးကို ေသခ်ာတပ္ေပးေနသည္။ ဆိုင္ကယ္ေပၚကို အရင္တက္၍ ေဒါက္ျဖဳတ္ေနေသာ္ျငား ေနာက္လူ ေသခ်ာ တက္ၿပီး ၊မၿပီး လွည့္ၾကည့္ေသး၏။ ထို႔ေနာက္မွ ဆိုင္ကယ္စက္ကို နႈိးတာျဖစ္သည္။
အရာအားလံုး က ဟိုးကေလး ဘဝအတိုင္း အသားတက် ။ ခြဲခြာျခင္းကို မႀကိဳက္ေသာ္ျငား ခဏေတာ့စိတ္ရွည္ရအံုးမည္။
"ေျဖးေျဖး စီးေနာ္ ေဒါင္းကေလး "
"ဟုတ္ကဲ့ သားတို႔သြားၿပီ "
ထြက္ခြာသြားတဲ့ဆိုင္ကယ္ေလးကို သူတို႔နွစ္ေယာက္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
ေကာင္းခ်ီ က သက္ပံု ပုခံုးကို တင္းတင္းဖက္လ်က္ ေဘးမွာ အတူ ၿငိမ္သက္ေပးေနဆဲ။ အိမ္ႀကီးသည္ တဖန္ျပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားေလသည္။
_______
"ယေသာ္လင္းမာန္!!!!"
ကိုကို႔၏ စူးဝါးတဲ့ေအာ္သံက်ယ္ႀကီးေျကာင့္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ ေသာ္တစ္ေယာက္ မ်က္နွားပိုးမသတ္စြာ တခြီးခြီးရယ္ေနမိ၏။
ဒီေန႔ဘာေန႔လဲ ေျပာစမ္း။ မင္းငါ့လက္က မလြတ္ေစရဘူး ကိုကိုေရ။
ႀကံဳးဝါးသံကို အိမ္ေရွ႕ အိပ္ခန္းထဲတြင္
ကမၻာပ်က္မတက္ျဖစ္ေနတဲ့ ဦးခ်ီကေတာ့ မၾကားရွာေပ။ အခန္းေထာင့္မွာ ဦးခ်ီသည္ နားကိုပိတ္လ်က္ ျပာယာခတ္ေအာင္ပတ္ေျပးေနလ်က္ရွိၿပီး
ကုတင္ေပၚရွိ ေမွာက္ေနတဲ့ ဖုန္းကေတာ့
တအားအားေအာ္သံျဖင့္ လူၾကားမေကာင္းစြာထြက္ေပၚေနေလသည္။
ဒါဘယ္သူ႔လက္ခ်က္လဲ ေမးစရာမလိုေပ။
ယေသာ္လင္း ဒီေလာက္ သူ႔အေပၚလုပ္ရက္လိမ့္မည္ဟု ထင္မထားတာမို႔ အသားေတြတုန္ေအာင္ စိတ္ဆိုးမိသည္။
သူ႔ဘဝတစ္သက္စာလံုး ထိုသို႔မေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ကားမေျပာနဲ႔ နမ္းတဲ့ အခန္းကိုပင္ ရွက္လို႔ၾကည့္ဖူးတာမဟုတ္။
ခုေတာ့ မျမင္အပ္တဲ့ သရုပ္ေဖာ္ခ်က္ကို ေသာ့္ေက်းဇူးေၾကာင့္ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္လိုက္ရေလၿပီ။
တအားအားေအာ္သံသည္ ခုထိ မရပ္ေသးတာကို ပိတ္ထားတဲ့ နားကေန တဆင့္
အကုန္ၾကားေနရသည္။သြားၿပီ ပိတ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ကုတင္ေဘးကို ေတာင္မသြားရဲေပ။
လူယုတ္မာ ယေသာ္လင္းက" ေရာ႕ဇာတ္ကားၾကည့္ေန" ဟုေျပာကာ ထြက္သြားစဥ္ သူအေနျဖင့္ သာမန္ အမ်ိဳးသား နွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနတာဟု ထင္ေနခဲ့၍ ၾကည့္ခဲ့မိ၏။ အဆံုးသတ္မွာ ထိုသို႔မဟုတ္ေပ။ ေသာ္လို တင္ပါးျဖဴျဖဴ ရွိတဲ့ ေကာင္ငယ္ေလးသည္ အဝတ္အစား မပါပဲ
ကုတင္ေပၚမွာ တုံးလံုးပက္လက္ ၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုမဲမဲသဲသဲေကာင္က က်စ္ ..
ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ေပ။ သူ မျမင္ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာသည္ ထိုသို႔လား။
တုန္ေနတဲ့ ဒူးေတြျဖင့္ သူဟာ အခန္းေထာင့္မွာ နားပိတ္လ်က္ မတ္မတ္မရပ္နိုင္စြာ
ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္ထိပင္။
အသံစံုသည္ မရပ္တန္႔ေသး။
နားပိတ္ထားေပမဲ့ ၾကားေနရတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ သူစိတ္ဆႏၵသည္ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲလာသလို။
ကြၽီ
တခါးဖြင့္သံက ဦးခ်ီအတြက္ ဘုရားေပးတဲ့
ဆုလာဘ္ပင္။
ေက်းဇူးတင္စြာေမာ့ၾကည့္မိလ်ွင္ေရစိုေနတဲ့ ဆံပင္ေတြနဲ႔ ေသာ္ဟာ တဘတ္တစ္ထည္ကို ခါးမွာပတ္လ်က္ သူ႔ကိုမ်က္လံုးေလးျပဴးလ်က္ၾကည့္ေနသည္။
" ေသာ္ ပိတ္စမ္း မင္းဇာတ္ကားႀကီးကို"
ယေသာ္လင္းကိုျမင္တာနွင့္ အားကိုးရာေတြ႕သလို မတ္တပ္ျပန္ရပ္ကာ ေစခိုင္းလိုက္မိသည္။ ေသာ္က သူ႔ကိုအေရးမလုပ္ပဲ ကုတင္ေပၚသို႔ ထိုင္၍ ေရစိုေနတဲ့ သူ႔ဆံပင္ေတြ လက္ျဖင့္ခါေန၏။ ေျခေထာက္ေတြသည္ ေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနတာမို႔ ေသးငယ္ေသာ တဘတ္ကလံုၿခံဳေအာင္ မဖုံးနိုင္ေပ။ အက်ၤ ီမပါေသာ ရင္ဘတ္က ျမင္ေနၾကနွင့္မတူသလို ျဖဴ ဝင္းေသာ ဒူးရဲရဲက ေစာကလည္း ဇာတ္ကားထဲက အတိုင္းမို႔ ဦးခ်ီ မ်က္လံုးအစံုမွိတ္ပစ္လိုက္မိသည္အထိ။
" ေသာ္ အေအးပတ္မယ္ အက်ၤ ီလဲ "
ဖုန္းထဲက အား အာ့ ဆိုတဲ့အသံသည္ ဝတၱရားမပ်က္ ေအာ္ေနဆဲ။
" ကိုကို ဒီေန႔ ငါအက်ၤ ီမဝတ္ေတာ့ဘူး "
"ဘာ!"
မ်က္လံုးသည္ အလန္႔တၾကားျပန္ဖြင့္ၾကည့္မိစဥ္ သူ႔မ်က္နွာေပၚကို ေအးစက္စက္ တဘတ္တစ္ထည္က လာအုပ္၏။
ထိုတဘတ္သည္ ေသာ့္ခါးမွာပတ္လာခဲ့တဲ့ တဘတ္ျဖစ္သည္မို႔ သူ႔ဒူးေတြသည္ တဖန္ျပန္ညႊတ္က်လုမတက္ျဖစ္လာျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ႏုညံ့ေသာ လက္တစ္ဖက္သူ႔ရင္ဘတ္ကို လာေရာက္၍ ခပ္ဖြဖြပြတ္လာၿပီးလ်ွင္ အလ်ွင္အျမန္ပင္ ပုဆိုး ေအာက္ကို တိုးဝင္သြား၏
ေသာ္!!!
အသံသည္ လံုးဝမထြက္ေတာ့ေခ်။
ေသာ္ဘာေတြလုပ္ေနသလဲဆိုတာ သူမသိေတာ့ေပ။
မည္သူမွ မထိေတြဖူးေသာ ေနရပ္မွာ ေသာ္လက္ဖဝါးေအးေအးက သြက္လက္စြာက်င္လည္ေန၏။
ေခ်ာက္!!
အခန္းမီးသည္ ပိတ္သြား၏။
ဖုန္းသံသည္လည္း ပိတ္သြား၏။
မ်က္နွာေပၚမွာရွိတဲ့ ေအးစက္စက္ တဘတ္သည္ေလ်ာက်သြားၿပီး က်န္ေနေသးတဲ့ ေသာ့္လက္တဖက္သည္ သူ႔ဂုတ္ပိုးကို ဖိကိုင္၍ ေအာက္ကိုငံု ႔ေစၿပီးလ်ွင္ ေသာ့္နႈတ္ခမ္းပါးသည္ ခပ္ဖြဖြလာထိေလသည္။
အရာရာကို ေသာ္ဦးေဆာင္လ်က္ရွိၿပီး သူက ေသာ္ေခၚေဆာင္ရာကို အသိစိတ္မဲ့စြာ လိုက္ပါေနမိ၏။
ခံစားမူ႔သည္ ေျပာမျပတက္ေအာင္ပင္။
ေသာ္လက္ကေလး၏ ျခယ္လွယ္မူ႔ေၾကာင့္ သူခံစားခ်က္သည္ ေအးတလွည့္ ေႏြးတလွည့္ျဖင့္ တသိမ့္သိမ့္ျဖစ္ေနသလို။
"ပါးစပ္ဟ "
ေသာ့္ စကားအတိုင္း လိုက္လုပ္မိခ်ိန္တြင္ ခံတြင္းထဲသို႔ တိုးဝင္လာေသာ လ်ွာဖ်ား။
ေဘးမွာ ဒီတိုင္း ခ် ထားေသာ လက္ေတြသည္ ဆတ္ခနဲလက္သီးစုတ္လိုက္မိသည္ထိ ။
"ကိုကို ေသာ့္ကို ယံုေနာ္ "
သူေခါင္းညိမ့္ျပမိသလား ၊ မျပမိသလား
သူမသိ။
ေနာက္ဆံုး သူသိမိခ်ိန္တြင္ ေသာ္သည္ သူ႔ကို ေမြ ႕ယာေပၚ တြန္းခ်၍ ပက္လက္ျဖစ္ေစခဲ့တာကိုပင္ျဖစ္သည္။
ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ေမွာင္မဲလ်က္ရွိၿပီး
သူ႔ အသက္ရူသံျပင္းျပင္းကိုသာ ၾကားေနရေလၿပီး ေသာ္က သူ႔ခါးေပၚကို ခြလ်က္ ၾကယ္သီးေတြကို တျဖည္းျဖည္းျဖဳတ္ေန၏။
ပံုညာဦးခ်ီ သည္ ေသာ့္လက္ခ်က္ေၾကာင့္
စကားမေျပာနိုင္ေတာ့သလို အသိစိတ္လည္းမဲ့လု နည္းနည္းျဖစ္သြားေလၿပီ။
သူေရာက္ေနေသာ ေနရာသစ္သည္ ေႏြးေထြးႏုညံ့လ်က္ရွိၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ေျခခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သာယာမူ႔ရွိ၏။
ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲအိပ္ယာ အခင္းက က်ိဳးေက်လုမတက္။
ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္လႈပ္ရွားေနတဲ့ အရိပ္ကေလးကို ၾကည့္၍ မ်က္ဝန္းေထာင့္မွာ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္စီးက်၏။
ေသာ့္ေအာ္သံသဲ့သဲ့ကိုလည္းသူၾကား၏။
ဒါေပမဲ့ သူရပ္လိုက္ေတာ့ဟု မေျပာမိသလို
စိတ္ထဲမွာလည္း ေသာ့္ကိုဆက္လုပ္ေနေစခ်င္မိသည္။
သူ၏ ၂၅နွစ္တိတိေသခ်ာထိန္းသိမ္းခဲ့ရတဲ့ သန္႔စင္ေသာ လူပ်ိဳဘဝေလးသည္
ထိုေန႔ညက ယေသာ္လင္းလက္ခ်က္ျဖင့္ ပ်က္စီးခဲ့ရေလၿပီ။
ေသာ္ ငါမင္းကို လံုးဝမေက်နပ္ဘူးမွတ္
ခ်စ္တဲ့အိမ္စည္။
(ခြီး ေရးရင္ရယ္ရတာတဟားဟားပဲ )
ဆွမ်းကပ်အလှူ သည်အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးခဲ့ပါသည်။ မနက် ၃နာရီလောက်ကတည်းက အလုပ်ထ လုပ်နေခဲ့တဲ့ ပါးပါးသည်
ယခုထက်ထိ အနားမယူသေးပဲ လက်ကျန်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းတုန်းပင်။
လူမူ့ရေးညက်ညောသော အိမ်မို့ တစ်ရွာလုံး လာရောက် ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကိုင်ကြရာ
လိုအပ်ချက် မရှိသလောက် ဖြင့် အလှူလေးသည် စိတ်ချမ်းသာစွာ ပြီးဆုံးခဲ့ရသည်။
" သက်ပုံ မုန့်ဖိုးတဲ့ဗျို့ ၊ အိုးသူကြီးအဖွဲ့ကတောင်းနေကြပြီ"
ပါးပါး နဲ့ စကားပြောနေသော အမျိုးသမီးကြီး သုံးယောက်ယောက်နှင့် အမျိုးသားကြီးနှစ်ယောက်သည် မည်သည့်အလှူ နေနေ ဦးဆောင်ချက်ပြုတ်ပေးတဲ့ အဖွဲ့ပင်။
နောက်လှည့်မကြည့်ရလေအောင် စနစ်တကျ စေတနာပါပါ လုပ်ကိုင်ပေးတက်ကြသည်မို့ အလှူ ရှင်မိသားစုကလည်း အလှူ ပြီးသည့်နှင့်တပြိုင်နက် မုန့်ဖိုးပေးချီးမြောက်ရ၏။
" ကျွန်တော်က ဘယ်ချိန်တက်လာမလဲလို့
စောင့်နေတာ ၊ အချိုပွဲစားရအောင် အပေါ်ထပ်ကို တက်ကိုမလာဘူးဗျာ "
သက်ပုံက စကားပြောရင်း ပိုက်ဆံအိတ်ကိုဖွင့်နေ၏။ ထို့နောက် တစ်သိန်းအုပ် နှစ်အုပ် ကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အမျိုးသမီးကြီးကိုပေးလိုက်လေသည်။ ရပ်ရွာ၏ လုပ်အားဒါနမို့ တစ်ရွာလုံးစာ လူပမာနချက်ပြုတ်တုန်းကပင် ထိုမျှလောက်ထိ မပေးဖူးကြတာမို့ အိုးသူကြီး ဒေါ်ခင်အေးတို့အဖွဲ့ သည် သက်ပုံ၏ ရက်ရောမူ့ကြောင့်ပျော်ရွှင်၍သွားကြသည်။
" မတက်လာဆို ချက်ပြုတ်ထားတဲ့အိုးကြီးအိုးငယ်ကို ဆေးကြောပြီး တပါထဲ ကိုသက်တို့ ဘာမှထပ်မလုပ်ရအောင် လှည်းခေါ်ပြီးပြန်အပ်နေရလို့ပါ၊ "
"အာ .. ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ဒေါ်ခင်အေးရာ .. ဟင်းတွေပိုသေးရင် အိမ်စားရအောင် ယူသွားကြဦးနော် ကျွန်တော်တို့အတွက်မကျန်လည်း အရေးမကြီးဘူး "
" အဲ့ဒါတော့စိတ်ချ ကိုသက်ရေ ၊ အများကြီး မကျန်တော့လို့ အိုးဆေးရအောင် ခပ်ယူထားလိုက်တာ ၊ ဆွမ်းကပ်ကလည်း
ကျွန်မတို့ ချက်လာတဲ့ သက်တမ်းတလျှောက် ဧည့်အများဆုံးပဲ ၊ မလောက်မှာစိုးလို့
ကျွန်မတို့မှာ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ကြည့်နေရတာ "
ဒေါ်ခင်အေးစကားကို သက်ပုံ ခေါင်းညိမ့်ပြရင်း နားထောင်နေမိသည်။
ဈေးရောင်းနေတဲ့သူမို့ ဧည့်မိတ်ကတော့အမှန်ပင်များလှသည်။ ကိုယ်အကြောင်းကိုယ်သိတာမို့ ငါးခြောက်ပိသာချိန်အတော်တော်များများကို ဝယ်ယူချက်ပြုတ်ခိုင်းသည့်အပြင် ပုဇွန်ခြောက်ကြော်ပါ မလောက်ငှရင် ဖြည့်စွက်ကျွေးမွေးရအောင်အဆင်သင့်လုပ်ခိုင်းထားရ၏
" ဘာပဲပြောပြော ဒေါ်ခင်အေးတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ ခုဆို ဘာမှကိုနောက်လှည့်မကြည့်ရဘူး ရှေ့ကနေ စိတ်အေးလက်အေးကုသိုလ်ယူရုံပဲ ၊ ရပ်ကွက် အပျိုခေါင်း ၊ လူပျိုခေါင်း တွေကလည်း အကုန်တာဝန်ကျေ တယ် ၊ ဟင်းပန်းကန်တစ်ခွက်တောင် မဆေးလိုက်ရဘူး တကယ်ပါ
ရပ်ရွာကတော့ လူညီချက်ပဲ အလှူ အတန်းလုပ်ရတာ တန်မှတန်"
"စိတ်ချမ်းသာတယ် ဆိုကတည်းက ကျွန်မတို့လည်းကုသိုလ်ရနေပါပြီ ၊ နောက်လည်း
အလှူ အတန်း တွေအများကြီးပေးနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ် ကိုသက်ရေ ။ ကဲ ကျွန်မတို့လည်းပြန်တော့ မယ် ၊ ကိုသက်တို့လည်း အေးဆေး နားတော့"
"ဟုတ်ကဲ့ "
အိုးသူကြီးအဖွဲ့ ကနောက်ဆုံးမို့ အောက်ထပ်မှာ ကျန်သေးတဲ့ ပစ္စည်းအနည်းအကျဉ်း ကို သိမ်းဆည်းနေကြတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်စုသာ ကျန်ပေတော့မည်။ လူကတော့ ကုန်သလောက် ရှင်းသွားပြီမို့ ပုခုံတော့ပေါ့သွားလေပြီ။ ဒီနေ့အလှူ အတွက် များစွာ ကျေနပ်အားရမူ့ ဖြစ်ရသည်မှာ ပြောမပြတက်အောင်ပင်။
ဆွမ်းကပ်ရုံ ဆိုပေမဲ့ ရေသန့်စက်မရှိသေးသော ဘုန်းကြီးကျောင်း၅ကျောင်းအတွက် တခါထဲ လှူ ဒါန်းမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆရာတော်များကို လျှောက်ထား ရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ကြ၏။ ထို့အတွက်ဆရာတော်များကို များစွာကျေးဇူးတင်မိသည်။
မြစ်ကမ်းနဖူးကရွာမို့မြစ်ရေသည် အဓိကအားထားရာဖြစ်ပြီး သောက်သုံးရေကိုတော့ တွင်းရေကို အသုံးပြု ကြရသည်။
ဘုန်းကြီးကျောင်းများသည်လည်းထို့အတူပင်။
မြစ်ဆိပ်မှ ရေတင်ယူပြီး အသုံးပြုရပေမဲ့ သောက်ရေအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရေကိုတော့ ရေတွင်းမှ ပုံးဖြင့်ဆွဲတင်ယူရ၏။
ထို့ကြောင့် ရေသန့်စက်လှူ ဒါန်းချင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တပါထဲ သားတို့ကုသိုလ်ရအောင် တခြား လိုအပ်တာများကိုလည်းကြည့်၍ စီစဉ်လှူ ဒါန်းပေးဦးမည်ဟုလည်းတွေးထားလိုက်တော့၏။
ဆရာတော်များ ပြန်လည်ကြွချီ ကုန်ကြသည်နှင့် ဆွမ်းကပ်လာသော ဧည့်သည်များ
ဝင်ရောက် စားသုံးကြတော့၏။
ဧည့်ခံပွဲဟု မဖော်ပြထားသော်ငြား အကြောင်းသိသူများက သိကြ၏။
မိဘများကတော့ မည်သည့်သတ်မှတ်ချက်မှ ခေါင်းစဉ်မတက်ထားပေ။ သားတို့
အတွက် ကောင်းမွန်သော အသိအမှတ်ပြု ခြင်းကို မိဘဝတ္တရားအရ သံဃာတော်များကိုဆွမ်းကပ်ခြင်းဖြင့် မင်္ဂလာဦး ကုသိုလ်ယူစေခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ကျန်သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုကိုမှ ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။
_________
"မကြာမကြာ လာလည်နော် "
သက်ပုံ၏ စကားကြောင့် ဦးချီ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရပြီး ကြင်နာစွာ ထွေးဖက်လိုက်မိတော့၏။ ကလေးမဟုတ်တော့ပေမဲ့ သက်ပုံကတော့ သူ့အားကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ထင်နေဆဲပင်။
" တစ်လတခါ လာခဲ့မယ် သက်ပုံ ။
ခဏပဲ စောင့်နော် ၊ သော့်ကို ဒီပြောင်းလို့ရအောင် သားကြိုးစားပါ့မယ်"
ဆိုင်ကယ်ခွကြားတွင် နှီးခြင်းဖြင့် လိုအပ်သမျှ ဝယ်မသုံးရအောင်ပစ္စည့်အပြည့်ထည့်၍ ကြိုးဖြင့် တုတ်နှောင်ပေးနေသော ကောင်းချီ သည် သက်ပုံ နှင့် သားကို ကြည့်၍ ပြုံးနေ၏။
" အဲ့လောက်ချစ်နေရင် ခင်ဗျားပါ လိုက်သွားလိုက်တော့ "
သက်ပုံသည် မျက်ရည်လေး တလည်လည်ဖြစ်နေရာမှ ကောင်းချီစကားကြောင့် မဆိုသလောက်ဒေါသထွက်သွားရ၏။
ပြုံးစိစိ မျက်နှာပေးသည် တမင်စနေမှန်းသိသာစေပေမဲ့ မကျေနပ်ပါ။ သို့သော် ရန်မဖြစ်အားသေး ၊ သားကို မှာစရာတွေရှိသေး၏။
" မင်းနဲ့ ပြီးမှ ပြောမယ်။"
ကောင်းချီကို ထိုမျှသာပြော၍ သားဖက်ကိုပြန်လှည့်ရသည်။ ခွင့်ရက်ရှည်မရတာမို့ ချက်ခြင်းပြန်ရမည်ဆိုတော့လည်း တာမြစ်လို့တော့ မသင့်ပေ။ မှာစရာရှိတာတွေကို မအားလပ်နေတာနဲ့ တစ်ခွန်းမှမဟ ရသေး။ မိဘဝတ္တရားအရ ပြောစရာရှိတာကိုတော့ သားကိုပြောမှဖြစ်မည်။
" သား သော့်ကိုဂရုစိုက်နော် ၊ ကလေးက သားတသက်လုံး
အလျော့ပေးလာခဲ့တော့ ဆိုးချင်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့မှာ သားတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ ၊ ဦးချိန်းတို့ ကို သားတို့အကြောင်း ဖေဖေပဲပြောလိုက်တော့မယ် သားမပြောနဲ့ "
မန္တလေးက အိမ်ကို အကျိုးအကြောင်းလုံးဝမပြောပြရသေးပေ။ အကြောင်းမှာ
ဘယ်က စပြောပြရမှန်းသက်ပုံမသိတာကြောင့်ပင်။ ဖေဖေက ဦးချီကို သိပ်ချစ်တာ ၊
အသက်ကလည်းကြီးနေပြီဆိုတော့ ယသော်လင်းကို ချစ်သော်ငြား လက်မခံမှာ သက်ပုံ သိပ်စိုးရိမ်ရသည်။
ကိုလေးကိုပင် အကျိုးအကြောင်းအရင်ပြောပြလိုက်တာပဲ အဆင်ပြေမည်။
မဟုတ်လည်း တနေ့ ဒီလို အဖြစ်မျိုး သူ့တူ ပုံညာဦးချီ ထပ်တူလုပ်လာမည်ဆိုတာ
ဟိုးပေါက်စလေးကတည်း ယသော်လင်းကို ကဲကဲသဲသဲ ချစ်နေကတည်းကသိမှာပင်။
" ဟုတ်ကဲ့ သားနားလည်ပါတယ်။ သက်ပုံလည်း ဂရုစိုက်နော် ။ "
"ငါတစ်ယောက်လုံး ရှိနေမှတော့ မင်းအဖေ ဘာမှဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ သွား စရာရှိတာ စိတ်ချလက်ချ သွား ။ မဟုတ်တောင် ငါနဲ့ တစ်သက်လုံး သူအတူနေလာတာ ဘာဖြစ်ဖူးလို့လဲ ... "
"ပါးပါးနော် စကားကို လွယ်လွယ်မပြောနဲ့ ၊ သက်ပုံ တစ်ယောက်ထဲပဲ မှာနေတာမဟုတ်ဘူး ပါးပါးရောပါတယ်။ ပဲပိုင်းတွေ ကောက်ကောက်ထမ်းနေတာ သားမကြိုက်ဘူး။ ကိုယ့်အသက်ကိုလည်းပြန်ကြည့်အုံး လူပျိုပေါက်စလေးများမှတ်နေသလား ။ပြောလိုက်ရင် ငါသန်တုန်းမြန်တုန်းပါက
ပါးစပ်ကမချ ဘူး ၊ အဲ့တုန်းက လုပ်ခဲ့သမျှ
အိုလာတဲ့ အချိန်ကျ အလုပ်ဒဏ်ပိပြီး ရောဂါ မျိုးစုံ ဖြစ်လာတော့မှာဗျ "
ပုံညာဦးချီ ၏ မျက်မှောင်ကြုံ ပြီးဆူနေတဲ့ ရုပ်ကြီးကြောင့် ကောင်းချီ ပါးစပ်ပိတ်သွား၏။ သူ့သားဒေါင်းကလေးက မပြောဘူးဆိုလည်းရှင်းတယ် ပြောပြီဟေ့ ဆိုရင်လည်း ထိုကြောက်စရာမျက်နှာပေး နဲ့
အချက်ကျကျ ပြောတက်၏။ထိုအချိန်မျိုးဆို
သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် တစ်ခွန်းမှ သားကို ပြန်မပြောရဲပေ။
သားပြောသမျှမှန်နေသ၍ ငြိမ်ကာ နားထောင်ပေးရသည်။
" ကိုကို လက်ရှည်ဝတ် "
အိမ်ထဲက လက်ရှည်တစ်ထည်ကိုင်ကာ ရောက်လာတဲ့ သော်သော့်ကြောင့် ကောင်းချီ မျက်နှာလေးဝင်းသွား၏။ သူ့ရွှေသားမက် က အချိန်ကောင်းမှာကွက်တိ ရောက်လာလေသည်။
" သားငယ် လမ်းခရီးဆိုတာ စောစောသွားမှ ကောင်းတာ ။ အကုန်ပြီးရင် သွားကြတော့ အချိန်ဖင့်နေပြီ "
ပါးပါးကို ယောင်နန ခေါင်းညိမ့်ပြကာ ခုထိ လက်ရှည်ပေးနေတာ မယူသေးတဲ့ ကိုကို့ကို မော့ကြည့်မိ၏။ ခပ်တည်တည်ရုပ်ကြီးကြောင့် သော်ပါ တွန့်ခနဲဖြစ်သွားရ၏။
" ပါးပါး စကားလမ်းကြောင်းမလွှဲနဲ့ "
"မလွှဲပါဘူး ငါဘာပြောနေလို့လဲ "
"သားပြောနေတာကို ပါးပါးနားမထောင်ဘူး "
"နားထောင်ပါတယ် ကွာ ။ မင်း မဟုတ်တာတွေ လာစွပ်စွဲမနေနဲ့ "
ခုမှ အိမ်ထဲကနေထွက်လာတဲ့ သော်သည် မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် ပါးပါးနဲ့ ကိုကို့ကို တလှည့်ဆီကြည့်နေမိသည်။
ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းသူမသိသေး။
သက်ပုံကတော့ ဘေးမှ ခပ်ပြုံးပြုံး မို့ စကားများနေတာမဟုတ်မှန်းတော့ သူသိသည်။
" ပါးပါး ခေါင်းမမာပဲ လိမ်မာလိုက်စမ်းပါ သားစိတ်ဆိုးချင်ဘူး"
"အောင်မာ မလိမ်မာရအောင် ငါက ဘာလုပ်နေလို့လဲ "
"ပါးပါး ပဲပိုင်းတွေထမ်းတယ်၊ ဆီပုံးတွေ ဆွဲတယ်၊ ခုအသက်ရွယ်ရောက်နေပြီ ငြိမ်ငြိမ်လုံးဝမနေဘူး "
" ဒါကတော့ ..."
ဆက်ငြင်းဆန်မဲ့ စကားတွေသည် သားမျက်လုံးထဲမှ လက်ခနဲဖြစ်သွားတဲ့ မျက်ရည်ရောင် တချို့ကြောင့် ရပ်တန့်သွား၏။ သားက သူ့ကို စိုးရိမ်နေတာပါလားဆိုတဲ့ အသိကရင်ထဲမှာ ပျားရည်မြစ်ကြီးစီးဆင်းသွားသလို ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပုံညာဦးချီဆိုတဲ့ သားက အနေအေးတဲ့ကောင်လေးမို့ သူတို့ ချစ်စနိုး ချော့မြူ ထိန်းကျောင်းချင်တာတောင် တခြားကလေးတွေလို မိဘကပ်တဲ့သူမဟုတ်။ ငြိမ်ငြိမ်လေး တနေရာမှာ ထိုင်ဆော့နေတက်တဲ့သူမျိုးဖြစ်ပြီး
ငိုတာ ၊ ရယ်တာမျိုး လည်းသိပ်မရှိလှ။
ဘယ်သူက လာကြည့်ကြည့် " မင်းတို့သားက အကျင့်ကောင်းလိုက်တာ အိမ်က ကလေးတွေနဲ့များ ကွာပါ့"ဟု ပြောတက်သောငြား သူတို့ကတော့ သားကို ဂျီကျစေချင်ခဲ့သည်၊ ဟောဟစ် ငိုယို ၍
ဖြစ်ချင်တာကို ပူဆာစေချင်ခဲ့သည်။ သားက
ဘယ်တော့မှ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ထိုသို့မလုပ်ဖူးပါချေ။ သားလိမ်မာတာသိပေမဲ့
မိဘ ဟူသည် ချွဲနွဲ့စေချင်ခဲ့တာဖြစ်၏။
" အေး..အေး ဘာမှမလုပ်တော့ဘူး ကျေနပ်ပြီလား "
တင်းကြပ်နေတဲ့ခဲ့တဲ့ မျက်နှာကြောသည် သူ့စကားအဆုံး သိသာစွာပြေလျော့သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သားက သူ့ကို သိုင်းဖက်လာပြီးလျှင်...
" ပါးပါး ကျန်းမာအောင် နေပါ " ဟု
တိုးတိတ်စွာပြောလာလေ၏။
သား ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လျက် ခေါင်း
ညိမ့်ပြမိပြီး လူခြင်း ဖက်ထားရာမှ ဖယ်ခွာလိုက်သည်။
" ငါတို့နှစ်ယောက်ကို စိတ်ချပါ ။ သွားကြတော့ အပြန် ညနေစောင်းသွားလိမ့်မယ် "
" ဟုတ် သက်ပုံ သားတို့ သွားတော့မယ် "
"ပါးပါး သားတို့သွားတော့မယ် "
စိတ်ချသော အပြုံးများဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်မိ၏။ သားသည်
သော်သော့်ကို ဆိုင်ကယ်စီးဦးထုပ်စောင်းပေးပြီး မေးသိုင်းကြိုးကို သေချာတပ်ပေးနေသည်။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကို အရင်တက်၍ ဒေါက်ဖြုတ်နေသော်ငြား နောက်လူ သေချာ တက်ပြီး ၊မပြီး လှည့်ကြည့်သေး၏။ ထို့နောက်မှ ဆိုင်ကယ်စက်ကို နှိုးတာဖြစ်သည်။
အရာအားလုံး က ဟိုးကလေး ဘဝအတိုင်း အသားတကျ ။ ခွဲခွာခြင်းကို မကြိုက်သော်ငြား ခဏတော့စိတ်ရှည်ရအုံးမည်။
"ဖြေးဖြေး စီးနော် ဒေါင်းကလေး "
"ဟုတ်ကဲ့ သားတို့သွားပြီ "
ထွက်ခွာသွားတဲ့ဆိုင်ကယ်လေးကို သူတို့နှစ်ယောက် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကောင်းချီ က သက်ပုံ ပုခုံးကို တင်းတင်းဖက်လျက် ဘေးမှာ အတူ ငြိမ်သက်ပေးနေဆဲ။ အိမ်ကြီးသည် တဖန်ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
_______
"ယသော်လင်းမာန်!!!!"
ကိုကို့၏ စူးဝါးတဲ့အော်သံကျယ်ကြီးကြောင့် ရေချိုးခန်းထဲမှာ အလုပ်များနေတဲ့ သော်တစ်ယောက် မျက်နှားပိုးမသတ်စွာ တခွီးခွီးရယ်နေမိ၏။
ဒီနေ့ဘာနေ့လဲ ပြောစမ်း။ မင်းငါ့လက်က မလွတ်စေရဘူး ကိုကိုရေ။
ကြုံးဝါးသံကို အိမ်ရှေ့ အိပ်ခန်းထဲတွင်
ကမ္ဘာပျက်မတက်ဖြစ်နေတဲ့ ဦးချီကတော့ မကြားရှာပေ။ အခန်းထောင့်မှာ ဦးချီသည် နားကိုပိတ်လျက် ပြာယာခတ်အောင်ပတ်ပြေးနေလျက်ရှိပြီး
ကုတင်ပေါ်ရှိ မှောက်နေတဲ့ ဖုန်းကတော့
တအားအားအော်သံဖြင့် လူကြားမကောင်းစွာထွက်ပေါ်နေလေသည်။
ဒါဘယ်သူ့လက်ချက်လဲ မေးစရာမလိုပေ။
ယသော်လင်း ဒီလောက် သူ့အပေါ်လုပ်ရက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားတာမို့ အသားတွေတုန်အောင် စိတ်ဆိုးမိသည်။
သူ့ဘဝတစ်သက်စာလုံး ထိုသို့မကောင်းတဲ့ ဇာတ်ကားမပြောနဲ့ နမ်းတဲ့ အခန်းကိုပင် ရှက်လို့ကြည့်ဖူးတာမဟုတ်။
ခုတော့ မမြင်အပ်တဲ့ သရုပ်ဖော်ချက်ကို သော့်ကျေးဇူးကြောင့်ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်လိုက်ရလေပြီ။ အော်သံသည် ခုထိ မရပ်သေးတာကို ပိတ်ထားတဲ့ နားကနေ တဆင့်
အကုန်ကြားနေရသည်။သွားပြီ ပိတ်ဖို့မပြောနဲ့ ကုတင်ဘေးကို တောင်မသွားရဲပေ။
လူယုတ်မာ ယသော်လင်းက" ရော့ဇာတ်ကားကြည့်နေ" ဟုပြောကာ ထွက်သွားစဉ် သူအနေဖြင့် သာမန် အမျိုးသား နှစ်ယောက် စကားပြောနေတာဟု ထင်နေခဲ့၍ ကြည့်ခဲ့မိ၏။ အဆုံးသတ်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သော်လို တင်ပါးဖြူဖြူ ရှိတဲ့ ကောင်ငယ်လေးနှင့်ပြီးတော့ ဟိုမဲမဲသဲသဲကောင်က ကျစ် ..
ဆက်မတွေးချင်တော့ပေ။ သူ မမြင်ဖူးတဲ့ အကြောင်းတရားများစွာသည် ထိုသို့လား။
တုန်နေတဲ့ ဒူးတွေဖြင့် သူဟာ အခန်းထောင့်မှာ နားပိတ်လျက် မတ်မတ်မရပ်နိုင်စွာ
ထိုင်ချလိုက်မိသည်ထိပင်။
အသံစုံသည် မရပ်တန့်သေး။
နားပိတ်ထားပေမဲ့ ကြားနေရတဲ့ အသံတွေကြောင့် သူစိတ်ဆန္ဒသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသလို။
ကျွီ
တခါးဖွင့်သံက ဦးချီအတွက် ဘုရားပေးတဲ့
ဆုလာဘ်ပင်။
ကျေးဇူးတင်စွာမော့ကြည့်မိလျှင်ရေစိုနေတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ သော်ဟာ တဘတ်တစ်ထည်ကို ခါးမှာပတ်လျက် သူ့ကိုမျက်လုံးလေးပြူးလျက်ကြည့်နေသည်။
" သော် ပိတ်စမ်း မင်းဇာတ်ကားကြီးကို"
ယသော်လင်းကိုမြင်တာနှင့် အားကိုးရာတွေ့သလို မတ်တပ်ပြန်ရပ်ကာ စေခိုင်းလိုက်မိသည်။ သော်က သူ့ကိုအရေးမလုပ်ပဲ ကုတင်ပေါ်သို့ ထိုင်၍ ရေစိုနေတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေ လက်ဖြင့်ခါနေ၏။ ခြေထောက်တွေသည် ခြေချိတ်ထိုင်နေတာမို့ သေးငယ်သော တဘတ်ကလုံခြုံအောင် မဖုံးနိုင်ပေ။ အင်္ကျီမပါသော ရင်ဘတ်က မြင်နေကြနှင့်မတူသလို ဖြူ ဝင်းသော ဒူးရဲရဲက စောကလည်း ဇာတ်ကားထဲက အတိုင်းမို့ ဦးချီ မျက်လုံးအစုံမှိတ်ပစ်လိုက်မိသည်အထိ။
" သော် အအေးပတ်မယ် အင်္ကျီလဲ "
ဖုန်းထဲက အသံသည် ဝတ္တရားမပျက် အော်နေဆဲ။
" ကိုကို ဒီနေ့ ငါအင်္ကျီမဝတ်တော့ဘူး "
"ဘာ!"
မျက်လုံးသည် အလန့်တကြားပြန်ဖွင့်ကြည့်မိစဉ် သူ့မျက်နှာပေါ်ကို အေးစက်စက် တဘတ်တစ်ထည်က လာအုပ်၏။
ထိုတဘတ်သည် သော့်ခါးမှာပတ်လာခဲ့တဲ့ တဘတ်ဖြစ်သည်မို့ သူ့ဒူးတွေသည် တဖန်ပြန်ညွှတ်ကျလုမတက်ဖြစ်လာပြန်သည်။
ထို့နောက် နုညံ့သော လက်တစ်ဖက်သူ့ရင်ဘတ်ကို လာရောက်၍ ခပ်ဖွဖွပွတ်လာပြီးလျှင် အလျှင်အမြန်ပင် ပုဆိုး အောက်ကို တိုးဝင်သွား၏
သော်!!!
အသံသည် လုံးဝမထွက်တော့ချေ။
သော်ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုတာ သူမသိတော့ပေ။
မည်သူမှ မထိတွေဖူးသော နေရပ်မှာ သော်လက်ဖဝါးအေးအေးက သွက်လက်စွာကျင်လည်နေ၏။
ချောက်!!
အခန်းမီးသည် ပိတ်သွား၏။
ဖုန်းသံသည်လည်း ပိတ်သွား၏။
မျက်နှာပေါ်မှာရှိတဲ့ အေးစက်စက် တဘတ်သည်လျောကျသွားပြီး ကျန်နေသေးတဲ့ သော့်လက်တဖက်သည် သူ့ဂုတ်ပိုးကို ဖိကိုင်၍ အောက်ကိုငုံ့ စေပြီးလျှင် သော့်နှုတ်ခမ်းပါးသည် ခပ်ဖွဖွလာထိလေသည်။
အရာရာကို သော်ဦးဆောင်လျက်ရှိပြီး သူက သော်ခေါ်ဆောင်ရာကို အသိစိတ်မဲ့စွာ လိုက်ပါနေမိ၏။
ခံစားမူ့သည် ပြောမပြတက်အောင်ပင်။
သော်လက်ကလေး၏ ခြယ်လှယ်မူ့ကြောင့် သူခံစားချက်သည် အေးတလှည့် နွေးတလှည့်ဖြင့် တသိမ့်သိမ့်ဖြစ်နေသလို။
"ပါးစပ်ဟ "
သော့် စကားအတိုင်း လိုက်လုပ်မိချိန်တွင် ခံတွင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသော လျှာဖျား။
ဘေးမှာ ဒီတိုင်း ချ ထားသော လက်တွေသည် ဆတ်ခနဲလက်သီးစုတ်လိုက်မိသည်ထိ ။
"ကိုကို သော့်ကို ယုံနော် "
သူခေါင်းညိမ့်ပြမိသလား ၊ မပြမိသလား
သူမသိ။
နောက်ဆုံး သူသိမိချိန်တွင် သော်သည် သူ့ကို မွေ့ ယာပေါ် တွန်းချ၍ ပက်လက်ဖြစ်စေခဲ့တာကိုပင်ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်သည် မှောင်မဲလျက်ရှိပြီး
သူ့ အသက်ရူသံပြင်းပြင်းကိုသာ ကြားနေရလေပြီး သော်က သူ့ခါးပေါ်ကို ခွလျက် ကြယ်သီးတွေကို တဖြည်းဖြည်းဖြုတ်နေ၏။
ပုံညာဦးချီ သည် သော့်လက်ချက်ကြောင့်
စကားမပြောနိုင်တော့သလို အသိစိတ်လည်းမဲ့လု နည်းနည်းဖြစ်သွားလေပြီ။
သူရောက်နေသော နေရာသစ်သည် နွေးထွေးနုညံ့လျက်ရှိပြီး အကြိမ်ကြိမ်ခြေချင်စရာကောင်းလောက်အောင် သာယာမူ့ရှိ၏။
ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲအိပ်ယာ အခင်းက ကျိုးကျေလုမတက်။
ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်ကလေးကို ကြည့်၍ မျက်ဝန်းထောင့်မှာ မျက်ရည်တစ်ပေါက်စီးကျ၏။
သော့်အော်သံသဲ့သဲ့ကိုလည်းသူကြား၏။
ဒါပေမဲ့ သူရပ်လိုက်တော့ဟု မပြောမိသလို
စိတ်ထဲမှာလည်း သော့်ကိုဆက်လုပ်နေစေချင်မိသည်။
သူ၏ ၂၅နှစ်တိတိသေချာထိန်းသိမ်းခဲ့ရတဲ့ သန့်စင်သော လူပျိုဘဝလေးသည်
ထိုနေ့ညက ယသော်လင်းလက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးခဲ့ရလေပြီ။
ချစ်တဲ့အိမ်စည်။
(ခွီး ရေးရင်ရယ်ရတာတဟားဟားပဲ )
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz