တသက်လုံးပျော်ချင်မောင့်ကိုချစ်ပါ(တသက္လံုးေပ်ာ္ခ်င္ေမာင့္ကိုခ်စ္ပါ)Completed
35🔥
ရွှေရောင်နဲ့ အဖြူ ရောင် ရောယှက်နေတဲ့ အပြင်အဆင်သည် ရင်သက်ရူ့မောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ခမ်းနားလွန်း၏။ သူသာဒီအိမ်နဲ့ပတ်သက်မူ့မရှိခဲ့ရင် အိမ်ရှေ့တောင် ရပ်ဖို့လွယ်မည်မဟုတ်တဲ့နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ခုတော့သူသည် ဒီအိမ်ဒီနေရာ အပြင် ၊
ဦးမင်းစံ၏လုပ်ငန်းများပင် ဝင်ထွက်နိုင်သူ ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။ ဒါတွေသည်သူ့အတွက်မက်မောစရာမဟုတ်ခဲ့ပါ။
ရွှေဘုံမင်းစံက နာမည်ကျော် လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်၏ သား ဆိုတာ ထုတ်ဖော်ပြသမှ သိနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့ ရေးညို့ထင် အတွက် နောက်ခံ အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ နည်းနည်းမှမသက်ဆိုင်ပဲ ကိုယ်ပိုင်စိတ်နဲ့တာဝန်ယူခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူ ရွှေဘုံ ကိုသဘောကျပါသည်။ ထိုကလေး၏ ရိုးသားမူ့သည် သူ့နှလုံးသားနဲ့ နာကျင်မူ့အား အေးချမ်းစေခဲ့ပြီး
နွေးထွေးမူ့ကိုပါ ခံစားရစေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အသက်ကွာဟကာ မျိုးတူ ယောကျာ်းနှစ်ယောက်ဖြစ်လင့်ကစား ရေးညို့ထင်အတွက် ထိုအရာတွေသည် အရေးပါအံ့ဟုပင်မထင်ခဲ့ပါ။ ကောင်ကလေး၏ မျက်ဝန်းညိုတွေသည် သူ့ရင်ခုန်သံကိုမြန်စေပြီး
ကောင်ကလေး၏ အသံလေးတွေသည်
သူ့ကြင်နာမူ့အားသိမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။
ရေးညို့ထင်က မာနကြီးကာ
သီးသန့်နေတက်သူ။ ပထမတစ်ခါ အချစ်ရေးကြောင့် သူ့နှလုံးသားသည် သံမဏိလိုမာကျောမူ့တစ်ခုဖုံးအုပ်ခဲ့ပြီး ရွှေဘုံကတော့ ထိုမာကျောခိုင်ခံ့သော တံတိုင်းလွှာကိုရအောင်ခွာချနိုင်သူဖြစ်ခဲ့သည် ။
" မင်း လက်ဝှေ့ထိုးချင်သေးလား။ "
လေပြေအတိုးမှာ သစ်ရွက်သစ်ခက်တွေလှုပ်ရှားကုန်၏။ သူတို့ရောက်နေသော နေရာသည် ရွှေစံအိမ်ကြီး၏ အိမ်အနောက်ဖက် တစ်နေရာဖြစ်သည်။ မြက်ခင်းစိမ်းတို့လွှမ်းခြုံထားရာ အပန်းဖြေနေရာသည် ဦးမင်းစံတို့ မိသားစုလိုက် သက်သောင့်သက်သာနားနေနိုင်ရန် သီးသန့်လုပ်ထားတဲ့ အပြင်အဆင်လှလှရှိသည်။ ဒီနေရာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ မလှ တဲ့နေရာတစ်ခုတောင်မရှိပါ။
မကြာခင် ပွင့်အာလာတော့မဲ့ ပိတောက်ပင်အောက်ထိုင်ရင်းရေးညို့ထင် ဦးမင်းစံအားကြည့်မိသည်။
"ကျွန်တော် မထိုးဖြစ်တော့ဘူး "
" တကယ်မထိုးတော့ဘူးလား။
မင်းအတွက် ဒီလောကကနေ သိက္ခာရှိရှိထွက်သွားနိုင်ဖို့ အခမ်းနားဆုံးပွဲတစ်ပွဲ စီစဉ်ပေးနိုင်တယ်။ မင်းစိတ်ဝင်စားလား "
"ကျွန်တော်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာက အရေးမကြီးပါဘူး။ နဂိုကတည်းက မိုက်က
မှောင်ခိုပွဲတွေမှာ ငွေလိုချင်လို့ထိုးခဲ့တဲ့ ကြေးစားတစ်ယောက်ပဲဟာ ၊ ဘယ်နည်းနဲ့ပဲထွက်ခွာခဲ့ပါစေ မိုက်ဆိုတာ အချိန်တန်ရင် လူတိုင်ရဲ့အတွေးမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားမှာပါပဲ ၊ ကျွန်တော်လောဘ မကြီးတော့ဘူး။ အရေးကြီးဆုံးက လက်ရှိ အတူရှိနေတဲ့ ကျွန်တော်မိသားစု "
သူ့ မျက်လုံးတွေသည်
အိမ်အနောက်မှ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ ပန်းကန်ကြီးနှစ်ခုကို ကိုင်လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဆီသို့ရောက်ရှိသွား၏။
ရေးညို့ထင်နှင့်အလားတူ ဦးမင်းစံသည်လည်း ထိုနေရာသို့ အတူကြည့်မိသွား၏။
ရွှေဘုံသည် ပြုံးလျက် သူ့မာမီနဲ့ စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ရင်း ရေးညို့ထင်တို့ရှိရာ
အိမ်အနောက်ဖက် မြက်ခင်းပြင်စားပွဲဝိုင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေ၏။
" ရွှေဘုံက ခေါင်းသိပ်မာတယ်။ မင်းသူ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး အတွင်းစိတ်ကို ဝေခွဲလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ သင်္ကြန်တွင်းတော့ နားလိုက်ဦး။ အခါပြီးသွားရင်တော့ မင်းအတွက်
လက်ဆောင်ပြင်ပေးထားပါ့မယ်။ ဒါ သားကို အလိုလိုက်ပြီး မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့အတွက် လျော်ကြေးလို့ သက်မှတ်လို့ရတယ် "
စကားဆုံးသည်နှင့် ဦးမင်းစံ ထိုင်ခုံမှထသွားတာ
ကြောင့်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ စကားတွေသည် လည်ချောင်းမှ ဆန်တက်မလာနိုင်တော့ပေ။
" မွှေးနေတာပဲ။ ဝက်မြေဥ ကိုတော့ ဒယ်ဒီကြိုက်တယ်။ ပေး ဒယ်ဒီသယ်ပေးမယ် "
" ဘယ်လိုလဲဒယ်ဒီ၊ ထင်ထင်နဲ့ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေလား "
ဦးမင်းစံ ပုခုံးတွန့်ပြကာ စားစရာတွေကို စားပွဲပေါ်ချ၏။ ဝက်မြေဥသည် အခွံသင်ထားတဲ့အတွက် အဆင်သင့်စားရုံ။
ပဲမြစ် ပြုတ်ကို ဟန်နီက သိပ်ကြိုက်သည်။
ပဲဆီနံ့မွှေးမွှေးအပြင် မြေပဲနဲ့နှမ်းထောင်း က စားချင်စဖွယ်။
"ကိုထင်က ပဲမြစ်ပြုတ်တာ တော်သားပဲ။ မာမီက ပဲမြစ်ဆို မာရင် မကြိုက်ဘူး။ နူးအိနေမှ။ ခါတိုင်း ပဲဆီလေးဆမ်းရင်ကို အတော် စားကောင်းနေပြီ။ ခုလို ဖွယ်ဖွယ်ရာရာလေးဖြစ်နေတော့ ပိုပြီး စားဝင်ဦးမှာပဲ"
"ပဲမြစ်တွေ အများကြီးမစားနဲ့ ဟန်နီ။ ညဗိုက်နာရင် ကိုယ် ဆေးလိမ်းမပေးဘူးနော်"
ဒေါ်ဟန်နီဦးမသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ
ပဲမြစ်အဆစ်သေးသေးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်၏။ အခွံခွာပြီး ဆီနဲ့ တစ်ခါထဲထည့်ပြုတ်သည်မို့ ပန်းရောင်သန်းကာ
မန်ကျည်းတုံ ပဲမြစ်က အရာသာကောင်းမှကောင်းဖြစ်နေ၏။
" နောက်ပိတ်ရက်လည်း လာခဲ့နော်။ မာမီမျှော်နေမယ်။ ကိုထင်စားချင်တဲ့ဟင်းရှိရင်လည်း မာမီကိုဖုန်းဆက်ပေးထား။ တစ်ပတ်တစ်ခါတည်း မီးဖိုချောင်ဝင်ရတာဆိုတော့ မာမီအတွက် အပန်းမကြီးဘူး။ "
" ကျွန်တော်က အစားအသောက်မရွေးပါဘူး။ မာမီ ချက်တဲ့ ဟင်းတွေ ကျွန်တော်ကြိုက်ပါတယ်။ "
မာမီဆိုတဲ့ခေါ်သံကြောင့် ရွှေဘုံ ပြုံးစိစိဖြစ်သွား၏။ အမှန်ဆို မာမီက နုပျို လွန်းလို့
ရွှေဘုံနဲ့ဆိုရင်တောင်မှ သားအမိဆိုတာ ယုံဖွယ်ရာမရှိ။ နိုင်ငံခြားသူ ကပြားမလေးပီပီ မျက်ဝန်းလှလှလေးနဲ့ ခေတ်မှီမှီနေတက်သူမို့ ၄၈နှစ်ဆိုပေမဲ့ ကိုရီယားဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲက မင်းသမီးတွေအတိုင်း မထင်မှတ်အောင် လှတုန်းပင်။
ထင်ထင်က အားကစားသမားပီပီ ရုပ်ရင့်သည်။ ကိုယ်ထည်ထွားသည်၊ အနေအထိုင်တည်လွန်းသည်မို့ မရယ်မပြုံးနေသည့်အခါတိုင်း အေးစက်စက်အငွေ့အသက်ဖြင့် မာတင်းလွန်းသည်။ ဆန့်ကျင်ဖက်အနေနဲ့ ရယ်ရယ်ပြုံးပြုံးနေသည်အခါတွင်တော့
ရိုးသားအေးဆေးသည့် အသွင့်သဏ္ဍာန်ကိုဆောင်ပြန်၏။
အနေအထားကို ယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်
မာမီသည် ၅ပေ၃လက်မခန့်ရှိသော အရပ်နဲ့ပေါင်ချိန် ၁၁၅ပေါင်သာ ရှိပြီး ထင်ထင်ကတော့ ၆ပေရှိသောအရပ်နဲ့ ပေါင်ချိန် ၁၈၀ကျော်ထက်မနည်းရှိလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ထင်ထင်နဲ့ဆို မာမီသည် ညီမလေးသဖွယ် ဖြစ်နေကာ မာမီဟုခေါ်ဖို့ရာ လုံးလုံးမှ အဆင်မပြေပေ။ သို့သော် ရုပ်တည်ကြီးနဲ့မာမီဟု တန်းခေါ်လိုက်ဟန်သည် ရေးညို့ထင်ကြီးနဲ့ မသက်ဆိုင်စွာချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလှသည်မို့
ခုံအောက်ကနေ အသာလေးလက်ကိုဆွဲကိုင်မိသည်အထိပင်။
" ထင်ထင်က ဆီပြန်ဟင်းတွေ မစားဘူးမာမီ။ ပြီးတော့ဝက်သားမစားဘူး ၊ အသီးအရွက်ကြိုက်တယ်။ ကြက်ရင်ဘုံသားကို အချိုမှုန့်မပါပဲ ဆားနည်းနည်းနဲ့ ပြုတ်တာကို များများစားတယ်"
" မဟုတ်ဘူးမာမီ။ အဲ့ဒါအရင်ကပါ။ ခု ကျွန်တော်အကုန်စားပါတယ်"
"မစားဘူး မာမီ။ ထင်ထင် စားလို့မရသေးဘူး။ သူ့ လက်ဝှေ့ထိုးဖို့ လေ့ကျင့်ရဦးမယ်။ အမောမခံနိုင်တဲ့ အစားအသောက်တွေစားလို့မရသေးဘူး။ ဝိတ်တင်ဖို့လည်းရှိသေးတယ်။ ဒီလတွေအတွင်း ကျန်းမာရေးနဲ့မညီတဲ့အစားအသောက်တွေ သူစိတ်အလိုလိုက်ပြီး စားလို့အဆင်မပြေသေးဘူး။
" ရွှေဘုံ ကိုယ်ပြောတာနားထောင်"
ရေးညို့ထင် ယောက်ခမတွေကို အားနာစွာကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ရွှေဘုံ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ သတိပေးလိုက်သည်
" ကျွန်တော်ပြောတာကို ထင်ထင် နားထောင်ပေး။ ထင်ထင် နဲ့ ကိုနိုင်းပြောတာတွေ ကြားပြီးကတည်းက ကျွန်တော် ဒယ်ဒီနဲ့စကားပြောဖို့ စဉ်းစားထားပြီးပြီ။ ထင်ထင် ဘယ်လောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာပါစေ ထင်ထင်ရင်ထဲမှာ ဒါအမှန်တရားမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ "
"ကိုယ်မင်းကို ဆက်မထိုးတော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ် "
" ကျွန်တော်လက်မခံဘူး ။ ထင်ထင် နောက်ဆုံးပွဲကိုထိုးဖို့ ကျွန်တော် ဒယ်ဒီကိုပြောထားတယ်။ အလုပ်တွေအတွက်လည်း စိတ်မပူနဲ့ ကျွန်တော် ဝင်လုပ်မယ် "
"ဒါပေမဲ့..."
" ထင်ထင် ...ကျွန်တော်က ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပါ"
ခိုင်ကြည်သော မျက်ဝန်းညိုတွေကို ကြည့်ကာရေးညို့ထင် သက်ပြင်းချ၏ ။
ဆန့်ကျင်ဖက်အနေနဲ့ ဦးမင်းစံကတော့ သဘာကျစွာ ပြုံးနေလေ၏ ရွှေဘုံမင်းစံ၏
ကျွန်တော်က ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပါဆိုတဲ့ စကားက သူ့တစ်ဘဝလုံးရွှေဘုံဆီက ကြားရဖူးတဲ့အဖိုးထိုက်တန်သောစကားပင်ဖြစ်လေသည်။
အိမ်ပြန်လမ်းသည်အလာတုန်းကနဲ့မတူညီစွာတိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်လျက်။ ရေးညို့ထင်သည် တည်
ငြိမ်စွာကားမောင်းနေပေမဲ့သူ့အတွေးတွေက ဝေခွဲမရအောင်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ ၏။
တဖက်တွင် သူ ထိုးသတ်ချင်စိတ်ရှိနေပြီးတဖက်တွင်တော့ ရွှေဘုံဘေးမှာအချိန်အကြာကြီးရှိနေချင်ပြန်သည်။ စည်းအတွင်းဝင်လိုက်တာနဲ့သူဟာ သေလူဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်စုံတရာအမှားအယွင်းဖြစ်ခဲ့ပါက ဖြစ်လာတဲ့အကျိုးဆက်အတွက် သူခံနိုင်ရည်မရှိသေး။ နဂိုကသူဟာ တစ်ကိုယ်တည်းသမား ၊ နှောင်ဖွဲ့မူ့မရှိတဲ့တစ်ကောင်ကြွက်တစ်မျက်နှာ ။ ထို့နောက် ကြိုးဝိုင်းကအိမ်တစ်လုံးဖြစ်ခဲ့ပြီးနာကျင်မူ နှင့်အောင်
မြင်မူ့ကသူ့အနာဂတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုတော့မတူတော့ပေ။ သူ့မှာ ရွှေဘုံရှိသည်။ မျှော်လင့်ချက်အနာဂတ်သည် တောက်ပလာပြီး မိသားစုဆိုတဲ့ နွေးထွေးမူ့ကအသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။ သူမသေချင်သလို ရွှေဘုံအတွက်အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်းတစ်ယောက်လည်းဖြစ်ချင်သေးသည်။
"ကျွန်တော်အရင်တက်သွားနှင့်မယ်"
"ကိုယ့်ကိုမစောင့်တော့ဘူးလား"
ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့လှေကားထစ်တွေကိုငေးရင်းရေးညို့ထင်ပြောမိသည်။ ကောင်ကလေး စိတ်ဆိုးနေတာမို့ သူနဲ့စကားတွေပြောချင်ဟန်မရှိ။
ရွှေဘုံတိတ်တဆိတ်ကားပေါ်ကနေဆင်းသွားပြီးရေးညို့ထင်ကိုမစောင့်ပဲ တစ်ယောက်ထဲ သုံးလွှာကိုတက်သွားနှင့်သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရေးညို့ထင်ငေးကြည့်နေပြီးမှ ကားအပ်လို့ရတဲ့နေရာထိမောင်းယူသွားလိုက်သည်။
နွေဦးပေါက်လာပြီမို့ ရာသီဥတု ပူစပ်စပ်ဖြစ်နေသည်။ အိမ်တံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်ပြီး သော့ချိတ်တဲ့နေရာမှာ သော့ချိတ်ပြီးသည်နှင့် ရွှေဘုံရေးချိုးဖို့ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေပြီး ဒေါသထွက်နေဟန်စိုးစိမှ ရှိမနေ။ရွှေဘုံ စိတ်မကောင်းနည်းနည်းလေးဖြစ်နေသည်။ တကယ်နည်းနည်းလေးပင်ဖြစ်ပေသည်။
ခါတိုင်း ထင်ထင်သုံးနေကျ ရေချိုးဆပ်ပြာဘူး
ကို ရေချိုးတိုင်းသူလိုက်သုံးတက်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ရှောင်ကွင်းကာ ဖုန်တက်နေပြီဖြစ်တဲ့ချောင်ထဲက သူ့ဆပ်ပြာဘူးလေးကိုလှမ်းယူလိုက်၏။
ပြောစကားနားမထောင်တဲ့ထင်ထင်အား သူစကားမပြောချင်ပေ။ အတက်နိုင်ဆုံး ထင်ထင်ကို ဆန့်ကျင်မဲ့အရာမှန်သမျှ သူလုပ်ပြချင်သည်။
"ကိုယ်မင်းဝတ်ဖို့ထုတ်ပေးထားတယ် "
ရေချိုးခန်းကထွက်လာသည်နှင့် အဆင်သင့်စောင့်ကာ ရေးညို့ထင်ပြောလိုက်သော်လည်းကောင်ကလေးကသူ့အားလှည့်ကြည့်မလာခဲ့။
မွေ့ယာပေါ်က အဝတ်တွေကို ရွှေဘုံ လျစ်လျူ ရှု့လိုက်ပြီး ဘီရိုတံခါးအားဆွဲ ၍ ကိုယ့်ဖာသာရွေးချယ်လိုက်၏။ အနက်ရောင်ချည်သားဘောင်းဘီရှည်အား
ဆွဲထုတ်ဝတ်ဆင်ပြီး တီရှပ်ခဲရောင်ကိုပါ တဆက်ထဲဝတ်ဆင်ပြီးသည်အထိ ထင်ထင်သည်ထပ်မံပြီး စကားပြောမလာခဲ့ ။ ရွှေဘုံ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ခါးတစ်ခုလုံး ကျိုးကြေလုမတက် တင်းကြပ်စွာအဖက်ခံလိုက်ရလေသည်။
" ကောင်ကလေး ကိုယ့်ကို လျစ်လျူမရှု့ပါနဲ့ "
အသက်ရူလိုက်တဲ့လေနွေးနွေးက သူ့လည်ပင်းနားမှာ ရစ်ပတ်နေလျက်။
" ရွှေဘုံ ထင်ထင်နဲ့စကားမပြောချင်သေးဘူး "
"အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ကွာ "
နားထင်စပ်သည်စိုစွတ်သွား၏။ ရွှေဘုံခေါင်းကိုစောင်း၍ အနမ်းမခံပဲ ရှောင်ရှားလိုက်ပေမဲ့ လွတ်မြောက်မူ့မရှိစွာ လူတစ်ကိုယ်လုံးမြောက်သွားအောင်ခါးကနေ ဆွဲပွေ့ခံလိုက်ရသည်။ ဒီလူ့ဆီမှာ နုညံ့မူ့နဲ့ကြမ်းတမ်းမူ့ က အစဥ်အမြဲယှဥ်တွဲနေတက်ပြီး ရွှေဘုံကိုလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာငိုကြွေးစေတက်၏။
နာကျင်ရတယ်ဆိုပေမဲ့ ထိုနာကျင်မူ့ကြောင့် ရွှေဘုံ သာယာတက်စမြဲ။
"ထင်ထင် ကျွန်တော့်ကိုစိတ်တိုရအောင်မလုပ်နဲ့ "
"ကိုယ်ချော့နေတယ် "
လျှာဖျားနဲ့ အလျက်ခံလိုက်ရသော ပါးပြင်သည် တံတွေးတွေနဲ့စိုရွဲသွားစေခဲ့၏။
" ကျွန်တော် ခုမှရေချိုးလာတာနော် ညစ်ပက်အောင်မလုပ်နဲ့လို့ "
"အင်း "
စူပုတ်ပုတ်နှုတ်ခမ်းတွေအားငုံခဲရင်း သူကျေနပ်နေမိသည်။
လျှာဖျားနဲ့ဆွဲရစ်ပတ်လိုက်ရသော အောက်နှုတ်ခမ်းသားတွေကြောင့်ကောင်ကလေး မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်များကဝေ့ခနဲ။ ရေးညို့ထင် ဆိုးသွမ်းလွန်းတဲ့ကောင်ကလေး၏ တင်ပါးတွေအား အသံမြည်အောင် ရိုက်လိုက်ပြီး
"ကိုယ့်ကိုဒေါသထွက်အောင်မလုပ်နဲ့ ကွာ ။ မင်းစိတ်ကောက်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ကိုယ့်ကိုပစ်ပယ်ထားလို့တော့မရဘူး။ အဲ့ဒါကိုမြဲမြဲမှတ်ထား "
ရွှေဘုံစကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသောတင်ပါးဆီမှ နာကျင်မူ့က ရူးသွပ်လုလု။ ရေးညို့ထင်တအားကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။
"ဟင့် ထင်ထင် နာတယ် "
"နာအောင်တမင်လုပ်တာ ၊ နောက် ဒီထက်ပိုနာစရာတွေလာဦးမှာ "
ရွှေဘုံခြေထောက်တွေသည် ရေးညို့ထင်ခါးကို ပြုတ်မကျအောင်သိုင်းဖက်ထားသည်မို့ ရေးညို့ထင်၏ လက်ဖဝါးကတော့ လွတ်လပ်စွာ တင်ပါးမို့မို့မှာအခြေချနိုင်၏။ အိစက်တုန်ခါနေသော ဂျုံလုံးလေးလို ။ သူမတင်းတိမ်နိုင်တော့ပေ။
ရွှေဘုံမျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေရွဲနေပြီမို့ သူ့ပါးပြင်နဲ့အကြိမ်ကြိမ်ပွတ်တိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့သွားအောင်ဖျက်ပေးနေမိသည်။
" မငိုနဲ့ကွာ။ ကိုယ်မင်းကိုနှိပ်စက်နေတာမဟုတ်ဘူး ၊ ကိုယ်မင်းကို ချစ်ပေးနေတာ "
"မဟုတ်ဘူး ။ ထင်ထင် တမင်ယုတ်မာနေတာ ။ "
"ယုတ်မာတယ်။ ကိုယ်ကလား "
" အား ထင်ထင် မကိုက်နဲ့ ။ တကယ်နာနေပြီ "
ရေးညို့ထင် သူကိုက်ထားသော ပါးပြင်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အကွင်းလိုက်ဖြစ်နေသော နီရဲရဲအရာတွေအား နှာခေါင်းနဲ့ပွတ်ကာရယ်၏။
ရွှေဘိုငိုရင် သူစိတ်ပိုကြွသည်။ ညည်းညူငိုရှိုက်လာတဲ့အခါတိုင်း သူကျေနပ်ကာ ပိုကြမ်းချင်မိသည်။
" ကိုယ်မင်းကိုချစ်တယ် "
နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်ယူရင်း ရေးညို့ထင် မပီမသပြောလာ၏။ ကြမ်းတမ်းမူ့ကြောင့်ရွှေဘုံ ခေါင်းကို ခါရမ်းကာ အထိမခံ။
"ထင်ထင်ကိုမုန်းတယ် "
" ကိုယ်မယုံဘူး "
" ဟင့် မကိုက်ပါနဲ့ "
"ဒါဆိုချစ်တယ်လို့ပြော "
လည်ပင်းသားတွေအား လျှာနဲ့ပင့်လျက်ရင်း သူတောင်းဆိုမိသည်။
"လူယုတ်မာ"
" အဲ့လူယုတ်မာကိုယ်ပဲ မင်းစွဲလမ်းနေတာမို့လား "
"ဟင့်အင် .. ထင်ထင်ကို မချစ်တော့ဘူး။
အား ...ထင်ထင် တကယ်မချစ်ပဲနေလိုက်တော့မှာနော် ..မလုပ်ပါနဲ့ "
နုညံ့သော အထိအတွေ့နဲ့အတူ
သူသုံးနေကျ ရေးချိုးဆပ်ပြာနံ့ မဟုတ်သော အမွှေးရနံ့တချို့ ။ သူရယ် ၍ မေးဖျားအား နီရဲသွားအောင်ကိုက်လိုက်၏။
"ကိုယ်မင်းနဲ့အချိန်တွေအကြာကြီးနေချင်သေးတယ်။ ခုချိန်မှာ ကိုယ်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေဝေ့ဝါးနေတာမင်းကြောင့်"
" ထင်ထင် တစ်သက်လုံးနောင်တရနေမှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ် "
" မင်းအရမ်းဆိုးတယ် "
" ကျွန်တော်..."
"မပြောနဲ့ "
"..."
" ကိုယ်မင်းကို ဒီနေ့မချစ်ရရင် ရူးသွားလိမ့်မယ်။
အဲ့ဒါ ကြောင့်အပိုစကားတွေမပြောပဲ ကိုယ့်ကိုပဲအာရုံစိုက် "
ရေးညို့ထင် ကောင်ကလေးဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီရှည်ကိုဆွဲချွတ်ပြီး အခန်းထောင့်အားပစ်လိုက်သည်။ မည်သည့်ကြားခံမှ မရှိတဲ့အနေအထားမှာ သူလက်အောက်က ပြောင်ရှင်းနေသော တင်ပါးအား
နမ်းရင်းဆွဲညှစ်လိုက်မိ၏။
အားနဲ့အညှစ်ခံလိုက်ရတာမို့ ရွှေဘုံနာကျင်သွားကာ
နှုတ်ခမ်းအစုံသည် ခပ်ဟဟ ဖြစ်သွားစဥ် ထင်ထင်၏ လျှာကြီးသည် လျှပ်တပျက်တိုးဝင်လာကာ
ရွှေဘုံပါးစောင်တွေကြား လူးလားခေါက်တုန့် ခြေဆန့်နေတော့သည်။
နာကျင်မူ့နဲ့သာယာမူ့ကြား ရွှေဘုံတဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာစဥ် တိုးဝင်လာသော နာကျင်မူ့နှင့်အတူ အေးစက်စက်အထိအတွေ့။
"အား ...ထင်ထင် "
မရင်းနှီးသော အနေအထားမို့ ရွှေဘုံ ပျော့ခွေကာ
ထင်ထင်ပုခုံးပေါ်ခေါင်းတိုးငိုကြွေးမိ၏။
ရေးညို့ထင် သူလျှာကိုထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်ကလေး နားထဲ တိုးဝင်လိုက်လျှင် ရွှေဘုံ ဖျတ်ဖျတ်လူးကုန်တော့၏။ အောက်ပိုင်းဆီမှနာကျင်မူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မေ့လုမေ့ခင် မဆန့်မပြဲတိုးဝင်ခံလိုက်ရသော အခါ ရွှေဘုံ ကျောကော့သွားသည်အထိခံစားလိုက်ရသည်။
" နာတယ် ထင်ထင် နာတယ်လို့ "
ရွှေဘုံ အော်ဟစ်လာသည်နှင့် ရေးညို့ထင်
ခါးမှဆွဲကိုင်၍ လွတ်မပေးပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း
ရောက်အောင်တိုးဝင်တော့သည် ။
တအိအိနဲ့ငိုနေတဲ့ကောင်ကလေးကိုလည်း အနာသက်သာအောင် ချော့မြူပေးဖို့သူမမေ့။
သူကလှည့်တုန်းကကျ ကိုယ်က ငြိမ်ငြိမ်နေပေးရသည်။ ကိုယ်ချစ်မယ်ဆိုတော့ ဖျတ်ဖျတ်လူးအောင်ငိုကာ ရုန်းကန် ၏။
ကောင်ကလေးလုံးဝမတရားပေ။
ချစ်တဲ့အိမ်သည်။
( အပိုင်း၃၃အတွက်ကိုယ်တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်က ကိုယ့်ဇာတ်ကောင်တွေကို စာဖတ်သူတွေချစ်တာထက်ပိုအောင် ချစ်ပေးတက်တဲ့သူမျိုးပါ။ ရေးညို့ထင်နဲ့ရွှေဘုံမှာ role ကွဲလွဲအောင် တမင်ရေးသားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ပိုချစ်တာဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသာအောင်ပုံဖော်ခဲ့ချင်ပေမဲ့ စိတ်ပျက်စရာဖြစ်စေခဲ့တယ်။ မီးနီခန်းကတော့ နောက်ဘယ်တော့မှ အခုလို ရေးသားတော့မှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။
ကိုယ် အမြဲစာဖတ်သူတွေကို လေးစားခဲ့ပါတယ်။ တန်ပြန်အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုလည်းလေးစားပေးပါ။
အပင်ပန်းခံရေးသားခဲ့တဲ့ ကိုယ့်စာတွေကိုချစ်ပေးပါ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုက်တန်အောင်ပိုကြိုးစားပါ့မယ်)
ေရႊေရာင္နဲ႔ အျဖဴ ေရာင္ ေရာယွက္ေနတဲ့ အျပင္အဆင္သည္ ရင္သက္ရူ႔ေမာဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခမ္းနားလြန္း၏။ သူသာဒီအိမ္နဲ႔ပတ္သက္မူ႔မရိွခဲ့ရင္ အိမ္ေရ႔ွေတာင္ ရပ္ဖို႔လြယ္မည္မဟုတ္တဲ့ေနရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ခုေတာ့သူသည္ ဒီအိမ္ဒီေနရာ အျပင္ ၊
ၪီးမင္းစံ၏လုပ္ငန္းမ်ားပင္ ဝင္ထြက္ႏိုင္သူ ျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ ဒါေတြသည္သူ႔အတြက္မက္ေမာစရာမဟုတ္ခဲ့ပါ။
ေရႊဘံုမင္းစံက နာမည္ေက်ာ္ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္၏ သား ဆိုတာ ထုတ္ေဖာ္ျပသမွ သိႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုေပမဲ့ ေရးညို႔ထင္ အတြက္ ေနာက္ခံ အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ နည္းနည္းမွမသက္ဆိုင္ပဲ ကိုယ္ပိုင္စိတ္နဲ႔တာဝန္ယူခဲ့တာျဖစ္သည္။ သူ ေရႊဘံု ကိုသေဘာက်ပါသည္။ ထိုကေလး၏ ရိုးသားမူ႔သည္ သူ႔ႏွလံုးသားနဲ႔ နာက်င္မူ႔အား ေအးခ်မ္းေစခဲ့ၿပီး
ေနြးေထြးမူ႔ကိုပါ ခံစားရေစခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ အသက္ကြာဟကာ မ်ိဳးတူ ေယာက်ာ္းႏွစ္ေယာက္ျဖစ္လင့္ကစား ေရးညို႔ထင္အတြက္ ထိုအရာေတြသည္ အေရးပါအံ့ဟုပင္မထင္ခဲ့ပါ။ ေကာင္ကေလး၏ မ်က္ဝန္းညိုေတြသည္ သူ႔ရင္ခုန္သံကိုျမန္ေစၿပီး
ေကာင္ကေလး၏ အသံေလးေတြသည္
သူ႔ၾကင္နာမူ႔အားသိမ္းယူႏိုင္ခဲ့သည္။
ေရးညို႔ထင္က မာနႀကီးကာ
သီးသန႔္ေနတက္သူ။ ပထမတစ္ခါ အခ်စ္ေရးေၾကာင့္ သူ႔ႏွလံုးသားသည္ သံမဏိလိုမာေက်ာမူ႔တစ္ခုဖံုးအုပ္ခဲ့ၿပီး ေရႊဘံုကေတာ့ ထိုမာေက်ာခိုင္ခံ့ေသာ တံတိုင္းလႊာကိုရေအာင္ခြာခ်ႏိုင္သူျဖစ္ခဲ့သည္ ။
" မင္း လက္ေဝ႔ွထိုးခ်င္ေသးလား။ "
ေလေျပအတိုးမွာ သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြလႈပ္ရွားကုန္၏။ သူတို႔ေရာက္ေနေသာ ေနရာသည္ ေရႊစံအိမ္ႀကီး၏ အိမ္အေနာက္ဖက္ တစ္ေနရာျဖစ္သည္။ ျမက္ခင္းစိမ္းတို႔လႊမ္းၿခံဳထားရာ အပန္းေျဖေနရာသည္ ဦးမင္းစံတို႔ မိသားစုလိုက္ သက္ေသာင့္သက္သာနားေနႏိုင္ရန္ သီးသန႔္လုပ္ထားတဲ့ အျပင္အဆင္လွလွရိွသည္။ ဒီေနရာ ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ မလွ တဲ့ေနရာတစ္ခုေတာင္မရိွပါ။
မၾကာခင္ ပြင့္အာလာေတာ့မဲ့ ပိေတာက္ပင္ေအာက္ထိုင္ရင္းေရးညို႔ထင္ ဦးမင္းစံအားၾကၫ့္မိသည္။
"ကြၽန္ေတာ္ မထိုးျဖစ္ေတာ့ဘူး "
" တကယ္မထိုးေတာ့ဘူးလား။
မင္းအတြက္ ဒီေလာကကေန သိကၡာရိွရိွထြက္သြားႏိုင္ဖို႔ အခမ္းနားဆံုးပြဲတစ္ပြဲ စီစဉ္ေပးႏိုင္တယ္။ မင္းစိတ္ဝင္စားလား "
"ကြၽန္ေတာ္အတြက္ ဂုဏ္သိကၡာက အေရးမႀကီးပါဘူး။ နဂိုကတည္းက မိုက္က
ေမွာင္ခိုပြဲေတြမွာ ေငြလိုခ်င္လို႔ထိုးခဲ့တဲ့ ေၾကးစားတစ္ေယာက္ပဲဟာ ၊ ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲထြက္ခြာခဲ့ပါေစ မိုက္ဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ လူတိုင္ရဲ့အေတြးမွာ ေမွးမိွန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပါပဲ ၊ ကြၽန္ေတာ္ေလာဘ မႀကီးေတာ့ဘူး။ အေရးႀကီးဆံုးက လက္ရိွ အတူရိွေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္မိသားစု "
သူ႔ မ်က္လံုးေတြသည္
အိမ္အေနာက္မွ အေငြ့တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ပန္းကန္ႀကီးႏွစ္ခုကို ကိုင္လာတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ဆီသို႔ေရာက္ရိွသြား၏။
ေရးညို႔ထင္ႏွင့္အလားတူ ဦးမင္းစံသည္လည္း ထိုေနရာသို႔ အတူၾကၫ့္မိသြား၏။
ေရႊဘံုသည္ ၿပံဳးလ်က္ သူ႔မာမီနဲ႔ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ရင္း ေရးညို႔ထင္တို႔ရိွရာ
အိမ္အေနာက္ဖက္ ျမက္ခင္းျပင္စားပြဲဝိုင္းဆီသို႔ ေလ်ွာက္လွမ္းလာေန၏။
" ေရႊဘံုက ေခါင္းသိပ္မာတယ္။ မင္းသူ႔ပံုစံကိုၾကၫ့္ၿပီး အတြင္းစိတ္ကို ေဝခြဲလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ သႂကၤန္တြင္းေတာ့ နားလိုက္ဦး။ အခါၿပီးသြားရင္ေတာ့ မင္းအတြက္
လက္ေဆာင္ျပင္ေပးထားပါ့မယ္။ ဒါ သားကို အလိုလိုက္ၿပီး မင္းကို စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစခဲ့အတြက္ ေလ်ာ္ေၾကးလို႔ သက္မွတ္လို႔ရတယ္ "
စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ဦးမင္းစံ ထိုင္ခံုမွထသြားတာ
ေၾကာင့္ေျပာဖို႔ ျပင္လိုက္တဲ့ စကားေတြသည္ လည္ေခ်ာင္းမွ ဆန္တက္မလာႏိုင္ေတာ့ေပ။
" ေမႊးေနတာပဲ။ ဝက္ေျမဥ ကိုေတာ့ ဒယ္ဒီႀကိဳက္တယ္။ ေပး ဒယ္ဒီသယ္ေပးမယ္ "
" ဘယ္လိုလဲဒယ္ဒီ၊ ထင္ထင္နဲ႔ စကားေျပာရတာ အဆင္ေျပလား "
ဦးမင္းစံ ပုခံုးတြန႔္ျပကာ စားစရာေတြကို စားပြဲေပၚခ်၏။ ဝက္ေျမဥသည္ အခြံသင္ထားတဲ့အတြက္ အဆင္သင့္စားရံု။
ပဲျမစ္ ျပဳတ္ကို ဟန္နီက သိပ္ႀကိဳက္သည္။
ပဲဆီနံ႔ေမႊးေမႊးအျပင္ ေျမပဲနဲ႔ႏွမ္းေထာင္း က စားခ်င္စဖြယ္။
"ကိုထင္က ပဲျမစ္ျပဳတ္တာ ေတာ္သားပဲ။ မာမီက ပဲျမစ္ဆို မာရင္ မႀကိဳက္ဘူး။ ႏူးအိေနမွ။ ခါတိုင္း ပဲဆီေလးဆမ္းရင္ကို အေတာ္ စားေကာင္းေနၿပီ။ ခုလို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးျဖစ္ေနေတာ့ ပိုၿပီး စားဝင္ဦးမွာပဲ"
"ပဲျမစ္ေတြ အမ်ားႀကီးမစားနဲ႔ ဟန္နီ။ ညဗိုက္နာရင္ ကိုယ္ ေဆးလိမ္းမေပးဘူးေနာ္"
ေဒၚဟန္နီဦးမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ
ပဲျမစ္အဆစ္ေသးေသးကို ယူကာ ပါးစပ္ထဲထၫ့္လိုက္၏။ အခြံခြာၿပီး ဆီနဲ႔ တစ္ခါထဲထၫ့္ျပဳတ္သည္မို႔ ပန္းေရာင္သန္းကာ
မန္က်ည္းတံု ပဲျမစ္က အရာသာေကာင္းမွေကာင္းျဖစ္ေန၏။
" ေနာက္ပိတ္ရက္လည္း လာခဲ့ေနာ္။ မာမီေမ်ွာ္ေနမယ္။ ကိုထင္စားခ်င္တဲ့ဟင္းရိွရင္လည္း မာမီကိုဖုန္းဆက္ေပးထား။ တစ္ပတ္တစ္ခါတည္း မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္ရတာဆိုေတာ့ မာမီအတြက္ အပန္းမႀကီးဘူး။ "
" ကြၽန္ေတာ္က အစားအေသာက္မေရြးပါဘူး။ မာမီ ခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြ ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ "
မာမီဆိုတဲ့ေခၚသံေၾကာင့္ ေရႊဘံု ၿပံဳးစိစိျဖစ္သြား၏။ အမွန္ဆို မာမီက ႏုပ်ိဳ လြန္းလို႔
ေရႊဘံုနဲ႔ဆိုရင္ေတာင္မွ သားအမိဆိုတာ ယံုဖြယ္ရာမရိွ။ ႏိုင္ငံျခားသူ ကျပားမေလးပီပီ မ်က္ဝန္းလွလွေလးနဲ႔ ေခတ္မွီမွီေနတက္သူမို႔ ၄၈ႏွစ္ဆိုေပမဲ့ ကိုရီယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြထဲက မင္းသမီးေတြအတိုင္း မထင္မွတ္ေအာင္ လွတုန္းပင္။
ထင္ထင္က အားကစားသမားပီပီ ရုပ္ရင့္သည္။ ကိုယ္ထည္ထြားသည္၊ အေနအထိုင္တည္လြန္းသည္မို႔ မရယ္မၿပံဳးေနသၫ့္အခါတိုင္း ေအးစက္စက္အေငြ့အသက္ျဖင့္ မာတင္းလြန္းသည္။ ဆန႔္က်င္ဖက္အေနနဲ႔ ရယ္ရယ္ၿပံဳးၿပံဳးေနသည္အခါတြင္ေတာ့
ရိုးသားေအးေဆးသၫ့္ အသြင့္သ႑ာန္ကိုေဆာင္ျပန္၏။
အေနအထားကို ယွဉ္ၾကၫ့္မည္ဆိုလ်ွင္
မာမီသည္ ၅ေပ၃လက္မခန႔္ရိွေသာ အရပ္နဲ႔ေပါင္ခ်ိန္ ၁၁၅ေပါင္သာ ရိွၿပီး ထင္ထင္ကေတာ့ ၆ေပရိွေသာအရပ္နဲ႔ ေပါင္ခ်ိန္ ၁၈၀ေက်ာ္ထက္မနည္းရိွလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ ထင္ထင္နဲ႔ဆို မာမီသည္ ညီမေလးသဖြယ္ ျဖစ္ေနကာ မာမီဟုေခၚဖို႔ရာ လံုးလံုးမွ အဆင္မေျပေပ။ သို႔ေသာ္ ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႔မာမီဟု တန္းေခၚလိုက္ဟန္သည္ ေရးညို႔ထင္ႀကီးနဲ႔ မသက္ဆိုင္စြာခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းလွသည္မို႔
ခံုေအာက္ကေန အသာေလးလက္ကိုဆြဲကိုင္မိသည္အထိပင္။
" ထင္ထင္က ဆီျပန္ဟင္းေတြ မစားဘူးမာမီ။ ၿပီးေတာ့ဝက္သားမစားဘူး ၊ အသီးအရြက္ႀကိဳက္တယ္။ ၾကက္ရင္ဘံုသားကို အခ်ိဳမႈန႔္မပါပဲ ဆားနည္းနည္းနဲ႔ ျပဳတ္တာကို မ်ားမ်ားစားတယ္"
" မဟုတ္ဘူးမာမီ။ အဲ့ဒါအရင္ကပါ။ ခု ကြၽန္ေတာ္အကုန္စားပါတယ္"
"မစားဘူး မာမီ။ ထင္ထင္ စားလို႔မရေသးဘူး။ သူ႔ လက္ေဝ႔ွထိုးဖို႔ ေလ့က်င့္ရဦးမယ္။ အေမာမခံႏိုင္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြစားလို႔မရေသးဘူး။ ဝိတ္တင္ဖို႔လည္းရိွေသးတယ္။ ဒီလေတြအတြင္း က်န္းမာေရးနဲ႔မညီတဲ့အစားအေသာက္ေတြ သူစိတ္အလိုလိုက္ၿပီး စားလို႔အဆင္မေျပေသးဘူး။
" ေရႊဘံု ကိုယ္ေျပာတာနားေထာင္"
ေရးညို႔ထင္ ေယာက္ခမေတြကို အားနာစြာၾကၫ့္လိုက္ၿပီး သူ႔လက္ထဲက ေရႊဘံု လက္ေသးေသးေလးကို ဆုပ္ကိုင္၍ သတိေပးလိုက္သည္
" ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာကို ထင္ထင္ နားေထာင္ေပး။ ထင္ထင္ နဲ႔ ကိုႏိုင္းေျပာတာေတြ ၾကားၿပီးကတည္းက ကြၽန္ေတာ္ ဒယ္ဒီနဲ႔စကားေျပာဖို႔ စဉ္းစားထားၿပီးၿပီ။ ထင္ထင္ ဘယ္ေလာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္မာပါေစ ထင္ထင္ရင္ထဲမွာ ဒါအမွန္တရားမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိတယ္။ "
"ကိုယ္မင္းကို ဆက္မထိုးေတာ့ဘူးလို႔ ကတိေပးထားတယ္ "
" ကြၽန္ေတာ္လက္မခံဘူး ။ ထင္ထင္ ေနာက္ဆံုးပြဲကိုထိုးဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဒယ္ဒီကိုေျပာထားတယ္။ အလုပ္ေတြအတြက္လည္း စိတ္မပူနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဝင္လုပ္မယ္ "
"ဒါေပမဲ့..."
" ထင္ထင္ ...ကြၽန္ေတာ္က ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ပါ"
ခိုင္ၾကည္ေသာ မ်က္ဝန္းညိုေတြကို ၾကၫ့္ကာေရးညို႔ထင္ သက္ျပင္းခ်၏ ။
ဆန႔္က်င္ဖက္အေနနဲ႔ ဦးမင္းစံကေတာ့ သဘာက်စြာ ၿပံဳးေနေလ၏ ေရႊဘံုမင္းစံ၏
ကြၽန္ေတာ္က ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ပါဆိုတဲ့ စကားက သူ႔တစ္ဘဝလံုးေရႊဘံုဆီက ၾကားရဖူးတဲ့အဖိုးထိုက္တန္ေသာစကားပင္ျဖစ္ေလသည္။
အိမ္ျပန္လမ္းသည္အလာတုန္းကနဲ႔မတူညီစြာတိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္လ်က္။ ေရးညို႔ထင္သည္ တည္
ၿငိမ္စြာကားေမာင္းေနေပမဲ့သူ႔အေတြးေတြက ေဝခြဲမရေအာင္ရႈပ္ေထြးေနခဲ့ ၏။
တဖက္တြင္ သူ ထိုးသတ္ခ်င္စိတ္ရိွေနၿပီးတဖက္တြင္ေတာ့ ေရႊဘံုေဘးမွာအခ်ိန္အၾကာႀကီးရိွေနခ်င္ျပန္သည္။ စည္းအတြင္းဝင္လိုက္တာနဲ႔သူဟာ ေသလူျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ။ တစ္စံုတရာအမွားအယြင္းျဖစ္ခဲ့ပါက ျဖစ္လာတဲ့အက်ိဳးဆက္အတြက္ သူခံႏိုင္ရည္မရိွေသး။ နဂိုကသူဟာ တစ္ကိုယ္တည္းသမား ၊ ေနွာင္ဖြဲ႔မူ႔မရိွတဲ့တစ္ေကာင္ႂကြက္တစ္မ်က္ႏွာ ။ ထို႔ေနာက္ ႀကိဳးဝိုင္းကအိမ္တစ္လံုးျဖစ္ခဲ့ၿပီးနာက်င္မူ ႏွင့္ေအာင္
ျမင္မူ႔ကသူ႔အနာဂတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ယခုေတာ့မတူေတာ့ေပ။ သူ႔မွာ ေရႊဘံုရိွသည္။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္အနာဂတ္သည္ ေတာက္ပလာၿပီး မိသားစုဆိုတဲ့ ေနြးေထြးမူ႔ကအသက္ဝင္လာခဲ့ၿပီ။ သူမေသခ်င္သလို ေရႊဘံုအတြက္အိမ္ေထာင္ဖက္ေကာင္းတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ခ်င္ေသးသည္။
"ကြၽန္ေတာ္အရင္တက္သြားႏွင့္မယ္"
"ကိုယ့္ကိုမေစာင့္ေတာ့ဘူးလား"
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ေလွကားထစ္ေတြကိုေငးရင္းေရးညို႔ထင္ေျပာမိသည္။ ေကာင္ကေလး စိတ္ဆိုးေနတာမို႔ သူနဲ႔စကားေတြေျပာခ်င္ဟန္မရိွ။
ေရႊဘံုတိတ္တဆိတ္ကားေပၚကေနဆင္းသြားၿပီးေရးညို႔ထင္ကိုမေစာင့္ပဲ တစ္ေယာက္ထဲ သံုးလႊာကိုတက္သြားႏွင့္သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေရးညို႔ထင္ေငးၾကည့္ေနၿပီးမွ ကားအပ္လို႔ရတဲ့ေနရာထိေမာင္းယူသြားလိုက္သည္။
ေနြၪီးေပါက္လာၿပီမို႔ ရာသီဥတု ပူစပ္စပ္ျဖစ္ေနသည္။ အိမ္တံခါးဖြင့္ဝင္လိုက္ၿပီး ေသာ့ခ်ိတ္တဲ့ေနရာမွာ ေသာ့ခ်ိတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေရႊဘံုေရးခ်ိဳးဖို႔ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ သူ႔ပံုစံက ပံုမွန္အတိုင္းသာ ရိွေနၿပီး ေဒါသထြက္ေနဟန္စိုးစိမွ ရိွမေန။ေရႊဘံု စိတ္မေကာင္းနည္းနည္းေလးျဖစ္ေနသည္။ တကယ္နည္းနည္းေလးပင္ျဖစ္ေပသည္။
ခါတိုင္း ထင္ထင္သံုးေနက် ေရခ်ိဳးဆပ္ျပာဘူး
ကို ေရခ်ိဳးတိုင္းသူလိုက္သံုးတက္ေပမဲ့ ဒီေန့ေတာ့ေရွာင္ကြင္းကာ ဖုန္တက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေခ်ာင္ထဲက သူ႔ဆပ္ျပာဘူးေလးကိုလွမ္းယူလိုက္၏။
ေျပာစကားနားမေထာင္တဲ့ထင္ထင္အား သူစကားမေျပာခ်င္ေပ။ အတက္ႏိုင္ဆံုး ထင္ထင္ကို ဆန္႔က်င္မဲ့အရာမွန္သမ်ွ သူလုပ္ျပခ်င္သည္။
"ကိုယ္မင္းဝတ္ဖို႔ထုတ္ေပးထားတယ္ "
ေရခ်ိဳးခန္းကထြက္လာသည္ႏွင့္ အဆင္သင့္ေစာင့္ကာ ေရးညို႔ထင္ေျပာလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္ကေလးကသူ႔အားလွည့္ၾကည့္မလာခဲ့။
ေမြ့ယာေပၚက အဝတ္ေတြကို ေရႊဘံု လ်စ္လ်ူ ရႈ႔လိုက္ၿပီး ဘီရိုတံခါးအားဆြဲ ၍ ကိုယ့္ဖာသာေရြးခ်ယ္လိုက္၏။ အနက္ေရာင္ခ်ည္သားေဘာင္းဘီရွည္အား
ဆြဲထုတ္ဝတ္ဆင္ၿပီး တီရွပ္ခဲေရာင္ကိုပါ တဆက္ထဲဝတ္ဆင္ၿပီးသည္အထိ ထင္ထင္သည္ထပ္မံၿပီး စကားေျပာမလာခဲ့ ။ ေရႊဘံု တံခါးကို ျပန္ပိတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ႔ခါးတစ္ခုလံုး က်ိဳးေၾကလုမတက္ တင္းၾကပ္စြာအဖက္ခံလိုက္ရေလသည္။
" ေကာင္ကေလး ကိုယ့္ကို လ်စ္လ်ူမရႈ႔ပါနဲ႔ "
အသက္ရူလိုက္တဲ့ေလႏြေးေနြးက သူ႔လည္ပင္းနားမွာ ရစ္ပတ္ေနလ်က္။
" ေရႊဘံု ထင္ထင္နဲ႔စကားမေျပာခ်င္ေသးဘူး "
"အဲ့လိုမလုပ္ပါနဲ႔ကြာ "
နားထင္စပ္သည္စိုစြတ္သြား၏။ ေရႊဘံုေခါင္းကိုေစာင္း၍ အနမ္းမခံပဲ ေရွာင္ရွားလိုက္ေပမဲ့ လြတ္ေျမာက္မူ႔မရိွစြာ လူတစ္ကိုယ္လံုးေျမာက္သြားေအာင္ခါးကေန ဆြဲေပြ့ခံလိုက္ရသည္။ ဒီလူ႔ဆီမွာ ႏုညံ့မူ႔နဲ႔ၾကမ္းတမ္းမူ႔ က အစဥ္အၿမဲယွဥ္တြဲေနတက္ၿပီး ေရႊဘံုကိုလည္း စိတ္လႈပ္ရွားစြာငိုေႂကြးေစတက္၏။
နာက်င္ရတယ္ဆိုေပမဲ့ ထိုနာက်င္မူ႔ေၾကာင့္ ေရႊဘံု သာယာတက္စၿမဲ။
"ထင္ထင္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုစိတ္တိုရေအာင္မလုပ္နဲ႔ "
"ကိုယ္ေခ်ာ့ေနတယ္ "
လ်ွာဖ်ားနဲ႔ အလ်က္ခံလိုက္ရေသာ ပါးျပင္သည္ တံေတြးေတြနဲ႔စိုရြဲသြားေစခဲ့၏။
" ကြၽန္ေတာ္ ခုမွေရခ်ိဳးလာတာေနာ္ ညစ္ပက္ေအာင္မလုပ္နဲ႔လို႔ "
"အင္း "
စူပုတ္ပုတ္ႏႈတ္ခမ္းေတြအားငံုခဲရင္း သူေက်နပ္ေနမိသည္။
လ်ွာဖ်ားနဲ႔ဆြဲရစ္ပတ္လိုက္ရေသာ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြေၾကာင့္ေကာင္ကေလး မ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္မ်ားကေဝ့ခနဲ။ ေရးညို႔ထင္ ဆိုးသြမ္းလြန္းတဲ့ေကာင္ကေလး၏ တင္ပါးေတြအား အသံျမည္ေအာင္ ရိုက္လိုက္ၿပီး
"ကိုယ့္ကိုေဒါသထြက္ေအာင္မလုပ္နဲ႔ ကြာ ။ မင္းစိတ္ေကာက္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ကိုယ့္ကိုပစ္ပယ္ထားလို႔ေတာ့မရဘူး။ အဲ့ဒါကိုၿမဲျမဲမွတ္ထား "
ေရႊဘံုစကားမေျပာႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဆုပ္ကိုင္ခံလိုက္ရေသာတင္ပါးဆီမွ နာက်င္မူ႔က ရူးသြပ္လုလု။ ေရးညို႔ထင္တအားၾကမ္းတမ္းလြန္းသည္။
"ဟင့္ ထင္ထင္ နာတယ္ "
"နာေအာင္တမင္လုပ္တာ ၊ ေနာက္ ဒီထက္ပိုနာစရာေတြလာၪီးမွာ "
ေရႊဘံုေျခေထာက္ေတြသည္ ေရးညို႔ထင္ခါးကို ျပဳတ္မက်ေအာင္သိုင္းဖက္ထားသည္မို႔ ေရးညို႔ထင္၏ လက္ဖဝါးကေတာ့ လြတ္လပ္စြာ တင္ပါးမို႔မို႔မွာအေျခခ်ႏိုင္၏။ အိစက္တုန္ခါေနေသာ ဂ်ံဳလံုးေလးလို ။ သူမတင္းတိမ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။
ေရႊဘံုမ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္ေတြရြဲေနၿပီမို႔ သူ႔ပါးျပင္နဲ႔အႀကိမ္ႀကိမ္ပြတ္တိုက္ၿပီး ေျခာက္ေသြ့သြားေအာင္ဖ်က္ေပးေနမိသည္။
" မငိုနဲ႔ကြာ။ ကိုယ္မင္းကိုႏိွပ္စက္ေနတာမဟုတ္ဘူး ၊ ကိုယ္မင္းကို ခ်စ္ေပးေနတာ "
"မဟုတ္ဘူး ။ ထင္ထင္ တမင္ယုတ္မာေနတာ ။ "
"ယုတ္မာတယ္။ ကိုယ္ကလား "
" အား ထင္ထင္ မကိုက္နဲ႔ ။ တကယ္နာေနၿပီ "
ေရးညို႔ထင္ သူကိုက္ထားေသာ ပါးျပင္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး အကြင္းလိုက္ျဖစ္ေနေသာ နီရဲရဲအရာေတြအား ႏွာေခါင္းနဲ႔ပြတ္ကာရယ္၏။
ေရႊဘိုငိုရင္ သူစိတ္ပိုႂကြသည္။ ညည္းၫူငိုရိႈက္လာတဲ့အခါတိုင္း သူေက်နပ္ကာ ပိုၾကမ္းခ်င္မိသည္။
" ကိုယ္မင္းကိုခ်စ္တယ္ "
ႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုပ္ယူရင္း ေရးညို႔ထင္ မပီမသေျပာလာ၏။ ၾကမ္းတမ္းမူ႔ေၾကာင့္ေရႊဘံု ေခါင္းကို ခါရမ္းကာ အထိမခံ။
"ထင္ထင္ကိုမုန္းတယ္ "
" ကိုယ္မယံုဘူး "
" ဟင့္ မကိုက္ပါနဲ႔ "
"ဒါဆိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာ "
လည္ပင္းသားေတြအား လ်ွာနဲ႔ပင့္လ်က္ရင္း သူေတာင္းဆိုမိသည္။
"လူယုတ္မာ"
" အဲ့လူယုတ္မာကိုယ္ပဲ မင္းစြဲလမ္းေနတာမို႔လား "
"ဟင့္အင္ .. ထင္ထင္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး။
အား ...ထင္ထင္ တကယ္မခ်စ္ပဲေနလိုက္ေတာ့မွာေနာ္ ..မလုပ္ပါနဲ႔ "
ႏုညံ့ေသာ အထိအေတြ့နဲ႔အတူ
သူသံုးေနက် ေရးခ်ိဳးဆပ္ျပာနံ႔ မဟုတ္ေသာ အေမႊးရနံ႔တခ်ိဳ႕ ။ သူရယ္ ၍ ေမးဖ်ားအား နီရဲသြားေအာင္ကိုက္လိုက္၏။
"ကိုယ္မင္းနဲ႔အခ်ိန္ေတြအၾကာႀကီးေနခ်င္ေသးတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြေဝ့ဝါးေနတာမင္းေၾကာင့္"
" ထင္ထင္ တစ္သက္လံုးေနာင္တရေနမွာကို ကြၽန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္ "
" မင္းအရမ္းဆိုးတယ္ "
" ကြၽန္ေတာ္..."
"မေျပာနဲ႔ "
"..."
" ကိုယ္မင္းကို ဒီေန့မခ်စ္ရရင္ ရူးသြားလိမ့္မယ္။
အဲ့ဒါ ေၾကာင့္အပိုစကားေတြမေျပာပဲ ကိုယ့္ကိုပဲအာရံုစိုက္ "
ေရးညို႔ထင္ ေကာင္ကေလးဝတ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီရွည္ကိုဆြဲခြၽတ္ၿပီး အခန္းေထာင့္အားပစ္လိုက္သည္။ မည္သည့္ၾကားခံမွ မရိွတဲ့အေနအထားမွာ သူလက္ေအာက္က ေျပာင္ရွင္းေနေသာ တင္ပါးအား
နမ္းရင္းဆြဲၫွစ္လိုက္မိ၏။
အားနဲ႔အၫွစ္ခံလိုက္ရတာမို႔ ေရႊဘံုနာက်င္သြားကာ
ႏႈတ္ခမ္းအစံုသည္ ခပ္ဟဟ ျဖစ္သြားစဥ္ ထင္ထင္၏ လ်ွာႀကီးသည္ လ်ွပ္တပ်က္တိုးဝင္လာကာ
ေရႊဘံုပါးေစာင္ေတြၾကား လူးလားေခါက္တုန္႔ ေျခဆန္႔ေနေတာ့သည္။
နာက်င္မူ႔နဲ႔သာယာမူ႔ၾကား ေရႊဘံုတဆတ္ဆတ္တုန္ယင္လာစဥ္ တိုးဝင္လာေသာ နာက်င္မူ႔ႏွင့္အတူ ေအးစက္စက္အထိအေတြ့။
"အား ...ထင္ထင္ "
မရင္းႏွီးေသာ အေနအထားမို႔ ေရႊဘံု ေပ်ာ့ေခြကာ
ထင္ထင္ပုခံုးေပၚေခါင္းတိုးငိုေႂကြးမိ၏။
ေရးညို႔ထင္ သူလ်ွာကိုထုတ္လိုက္ၿပီး ေကာင္ကေလး နားထဲ တိုးဝင္လိုက္လ်ွင္ ေရႊဘံု ဖ်တ္ဖ်တ္လူးကုန္ေတာ့၏။ ေအာက္ပိုင္းဆီမွနာက်င္မူ႔ကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေမ့လုေမ့ခင္ မဆန္႔မၿပဲတိုးဝင္ခံလိုက္ရေသာ အခါ ေရႊဘံု ေက်ာေကာ့သြားသည္အထိခံစားလိုက္ရသည္။
" နာတယ္ ထင္ထင္ နာတယ္လို႔ "
ေရႊဘံု ေအာ္ဟစ္လာသည္ႏွင့္ ေရးညို႔ထင္
ခါးမွဆြဲကိုင္၍ လြတ္မေပးပဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ေရာက္ေအာင္တိုးဝင္ေတာ့သည္ ။
တအိအိနဲ႔ငိုေနတဲ့ေကာင္ကေလးကိုလည္း အနာသက္သာေအာင္ ေခ်ာ့ျမဴေပးဖို႔သူမေမ့။
သူကလွည့္တုန္းကက် ကိုယ္က ၿငိမ္ၿငိမ္ေနေပးရသည္။ ကိုယ္ခ်စ္မယ္ဆိုေတာ့ ဖ်တ္ဖ်တ္လူးေအာင္ငိုကာ ရုန္းကန္ ၏။
ေကာင္ကေလးလံုးဝမတရားေပ။
ခ်စ္တဲ့အိမ္သည္။
( အပိုင္း၃၃အတြက္ကိုယ္တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကိုယ္က ကိုယ့္ဇာတ္ေကာင္ေတြကို စာဖတ္သူေတြခ်စ္တာထက္ပိုေအာင္ ခ်စ္ေပးတက္တဲ့သူမ်ိဳးပါ။ ေရးညို႔ထင္နဲ႔ေရႊဘံုမွာ role ကြဲလြဲေအာင္ တမင္ေရးသားခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ပိုခ်စ္တာဘယ္သူလဲဆိုတာ သိသာေအာင္ပံုေဖာ္ခဲ့ခ်င္ေပမဲ့ စိတ္ပ်က္စရာျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ မီးနီခန္းကေတာ့ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ အခုလို ေရးသားေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ကိုယ္ အၿမဲစာဖတ္သူေတြကို ေလးစားခဲ့ပါတယ္။ တန္ျပန္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုလည္းေလးစားေပးပါ။
အပင္ပန္းခံေရးသားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္စာေတြကိုခ်စ္ေပးပါ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုက္တန္ေအာင္ပိုႀကိဳးစားပါ့မယ္)
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz