တသက်လုံးပျော်ချင်မောင့်ကိုချစ်ပါ(တသက္လံုးေပ်ာ္ခ်င္ေမာင့္ကိုခ်စ္ပါ)Completed
30
" ဒီဖက္နားေလးေရာ"
"အင္း"
ႏုအိတဲ့ ဆံသားထပ္မွာ ဆပ္ျပာျမဳပ္ေတြကဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ။
ေရခ်ိဳးခန္းမွာ ေက်ာမွီပါတဲ့ ပလက္စတစ္ခံုတစ္ခံုခ်၍ ထိုအေပၚမွာ ေရႊဘံု ကေခါင္းေမာ့ကာ ေရးညိဳ႕ထင္အား ဆရာလုပ္ေနျခင္း။ အိပ္ယာထပ္သာ ေရးညိဳ႕ထင္က စိတ္ၾကမ္းလူၾကမ္းျဖစ္တက္ေပမဲ့ က်န္အခ်ိန္မ်ားဆို ေအးေဆးေသာ ပံုရိပ္ျဖင့္ အလိုလိုက္အႀကိဳက္ေဆာင္တက္တဲ့ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္သဖြယ္။ အခုလည္း မ်က္လံုးမွိတ္ကာ ဇိမ္ခံသူကို အႀကိတ္အနယ္ေခါင္းေလ်ာ္ေပးေနရသည္။
ျဖဴ ဝင္းေသာ လည္တိုင္တြင္ အနီမွတ္မ်ားျဖင့္ လွလွပပစီျခယ္ေနလို ေပါင္နွင့္ ေျခသလံုး တစ္ေလ်ွာက္လံုးလည္း နီရဲပြန္းပဲ့မူ႔ျဖင့္ သိသိသာသာ အနိုင္က်င့္ခံထားရသလို။ ထိုအရာေတြအား ၾကည္မိလိုက္ခ်ိန္တြင္ ေရးညိဳ႕ထင္ဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အက်င့္မေကာင္းတဲ့ေကာင္ဟုေတာင္ ေတြးမိေတာ့မတက္။ သို႔ေသာ္ သူမရွက္ေပ။
ဒီတစ္ခါတြင္မဟုတ္ ေနာက္တစ္ခါႀကံဳရင္လည္း သူ႔အကုိႀကီးက လိမ္လိမ္မာမာေနဟု ဆံုးမလို႔ရမည္မဟုတ္။
ဆံုးမ၍ လည္းမျဖစ္နိုင္ပါ။ အကိုႀကီးသည္ သူ႔ထက္ႀကီးေလသည္မို႔ သူျပန္မေျပာရဲပါေလ။ ထို႔ေၾကာင့္အငယ္ပီပီ အကိုႀကီးႀကိဳက္တာလုပ္ပါေစ သူကေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရမည္ပင္။
"အယားေျပလား "
"အင္း "
အပိုအလို မေျပာဘူးဆိုသည့္အတိုင္း
ငိုထားတဲ့ မ်က္လံုးေဖာင္းေဖာင္းေတြက ဖြင့္မလာပါ။ လက္က်ိဳးကေလးသည္ ၿငိမ္သက္စြာ စိတ္ေကာက္ေၾကာင္းျပသေနဆဲ။
ေရးညိဳ႕ထင္သည္ ေသခ်ာ ေခါင္းကိုေလာင္း၍ ေဆးေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ ကိုယ္ခနၶာကိုပါ မက်န္ဆပ္ျပာနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေဆးေက်ာေပးေနျပန္သည္။ သူ႔စိတ္နွလံုးတို႔သည္ ထိုသို႔ ေအာက္ေျခသိမ္းလုပ္ေပးေနရသည့္တိုင္ သိမ္ငယ္သည္ဟူ၍မေတြးမိသလို ၊ မာနကိုထိခိုက္သည္ဟုလည္းမခံစားရ။ ဖေယာင္းရုပ္နဲ႔တူေသာ ေကာင္ငယ္ေလးဟာ သူလိုရာ ပံုသြင္းနိုင္သကဲ့သို႔ သူ႔ၾကင္နာမူ႔နွင့္ထိုက္တန္ေအာင္လည္းေနတက္၏။
အကုန္ၿပီးစီးၿပီး၌ ေရလဲပုဆိုးကိုဝတ္ေစလ်ွင္ သူ႔အာ မႀကိဳက္သလို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကာ ၾကည့္လာ၏။
"ထင္ထင္ ဟိုဖက္လွည့္ "
"မင္းမုန္လာဥေလးကို ကိုယ္ျမင္ၿပီးၿပီေလ။ ခ်စ္စရာေလးပါ မရွက္နဲ႔ "
မဲေမွာင္သြားတဲ့ မ်က္နွာနဲ႔အတူ ရင္ဘတ္ကို ရိပ္ခနဲ တိုးဝင္လာတဲ့ ေခါင္းလံုးေလး။
အမွန္ေတာ့ သူ႔အား လက္မေကာင္းလို႔
ေခါင္းနဲ႔တိုက္တာပင္။ သို႔ေသာ္ ထိုပံုစံသည္
ေရးညိဳ႕ထင္အတြက္ထိေရာက္မူ႔မရွိပဲ ပြတ္သပ္ေဆာ့ကစားခ်င္တဲ့ ေမႊးစုတ္ဖြားေခြးေပါက္စတစ္ေကာင္အလား။ ေရးညိဳ႕ထင္ အက်င့္မေကာင္းစြာ ၿပံဳးလိုက္ၿပီး တိုးကပ္လာတဲ့ ေခါင္းအားဆြဲဖမ္း၍ ရင္ၾကားအပ္လိုက္၏။
သူမွာ အက်ၤ ီမပါေပ။
မို႔ေမာက္ေနေသာ ရင္ဘတ္တြင္ ထင္ရွားေသာ နို႔အံုႀကီးနွစ္လံုးသာရွိၿပီး ေအာက္တြင္ ေရစိုေနေသာ ပုဆိုးတစ္ထည္သာရွိေလသည္။
အြတ္..
မ်က္လံုးျပဴ းမ်က္စံျပဴ းျဖင့္ လက္ကားယား ေျခကားယားရုန္းေသာ္ျငား မို႔ေမာက္ေနတဲ့ရင္နွစ္လႊာၾကား ေခါင္းျမဳပ္၍ ေရႊဘံု ျပန္ထြက္၍ မရနိုင္။
"ထင္ထင္ လႊတ္"
မပီမသသံျဖင့္ ရုန္း၏။ သို႔ေသာ္ ေရးညိဳ႕ထင္ကား ဆံပင္တို႔ကိုသပ္၍ ေခါင္းကိုအတင္းဖိထားၿပီး စိတ္မဆိုးဆိုးေအာင္ စသည္။
" စိတ္ဆိုးေျပေအာင္ နို႔စို႔လိုက္။
ေကာင္ကေလး ႀကိဳက္တယ္မို႔လား။
အခ်ိန္တိုင္း ခိုးခိုးၾကည့္ေနတာ ကိုယ္သိတယ္"
" အူး.. ထင္ထင္ အက်င့္ပုတ္ "
"ဘာအက်င့္ပုတ္တာလဲ။ မင္းပဲ ႀကိဳက္လို႔ ၾကည့္ၾကည့္ေနတာမို႔လား။ မင္းရွက္တယ္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္တလွည့္ကိုင္ၾကည့္ၾကမယ္ေလ ဘယ္လိုလဲ။ ေကာင္ကေလးက ကိုယ့္ ရင္ဘတ္ကို ႀကိဳက္သေလာက္နမ္း။ ကိုယ္လည္းႀကိဳက္သေလာက္နမ္းမယ္"
" မနမ္းဘူး ၊ မနမ္းဘူး ထင္ထင္လႊတ္ေနာ္။ ေျပာမရရင္ ကိုက္လိုက္မွာ "
" နို႔ငတ္မွာကို စိတ္မပူဘူးလား။ ကိုက္လိုက္လို႔ နို႔ပိန္သြားရင္ တစ္လံုးႀကီးတစ္လံုးေသးနဲ႔ မင္း အႀကိဳက္ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မလဲ ။ကိုယ္ကေစတနာနဲ႔ပါ။ ေတာ္ၾကာ
မင္းေယာက်ာ္းက တစ္လံုးစိန္ ျဖစ္ေနရင္ မင္းပဲ မ်က္နွာပ်က္ရမွာ "
မ်က္နွာေျပာင္ၿပီး အေရထူလွတဲ့ ေယာက်ာ္းေၾကာင့္ေရႊဘံုမွာ ငိုေနေပမဲ့ မ်က္ရည္ေတာင္မထြက္ေတာ့။
ေရးညိဳ႕ထင္သည္ တဟီးဟီးျဖင့္ ေက်နပ္ကာ ရင္ဘတ္မွာ ေခါင္စိုက္၍ ေနာက္မွာ ပစ္ထားဆဲ ဖင္ကုန္းကုန္းေလးအား လက္ျဖင့္ ခပ္နာနာတစ္ခ်က္ရုိက္ကာ ေခါင္းကိုလႊတ္ေပးလိုက္လ်ွင္ရင္ဘတ္ၾကားကေနေရႊဘံု ေဒါသတႀကီးထြက္လာၿပီး ေအာ္ေလ၏
" အသက္ရူရပ္သြားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ "
" စိတ္မပူနဲ႔ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ၾကားက မင္းေခါင္းေသးေသးတိုးေနရုံတင္မကဘူး အဆင္ေျပရင္ ဒီၾကားမင္းတစ္ကိုယ္လံုးေတာင္ထည့္အိပ္လို႔ရေသး"
ေျပာရင္းလႈပ္ျပလိုက္တဲ့ နို႔ႀကီးနွစ္လံုးေၾကာင့္ ေရႊဘံုခမ်ာ အသက္ရူပင္ၾကပ္သြားမတက္။
ပါးနွစ္ဖက္နီ၍မ်က္လံုးျပဴ းၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္ကေလးအား ရယ္ျပ၍ သူငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ ဆတ္ခနဲ ေဘာင္းဘီ ဆြဲခြၽတ္လိုက္သည္။ မ်က္စိေရွ႕ေပၚလာေသာ မုန္လာဥေသးေသးေလးက မ်က္စိမလြဲခ်င္စရာ ။ ခ်စ္စရာေလးမို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပင္ လက္နဲ႔ အသာေတာက္ၾကည့္လိုက္လ်ွင္
" ထင္ထင္...အားးးး..ဘာလို႔အဲ့လိုအက်င့္ပုတ္တာလဲ။ နွာဘူးလား။ အားးး"
တရႈိက္မက္္မက္ၾကည့္ေနဆဲေအာ္သံနွင့္အတူ မလံုတလံု ဆြဲပိတ္ခံလိုက္ရေသာ
ေရႊျဖဴ ဥေလး။
ေရႊဘံု တစ္ေယာက္ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္လ်က္။
တစ္ရက္ထဲနဲ႔ ပံုေျပာင္းသြားသူသည္ အိမ္ကလူႀကီး တစ္ေယာက္ပဲ ရွိမည္လား။
ဘယ္ေလာက္ဆူဆူ ၿပံဳးစိစိျဖင့္ အေရးလံုးဝမလုပ္။
ပုဆိုးေသခ်ာျပန္ဝတ္ေပးၿပီးသည့္တိုင္ ေရႊဘံုမွာ မလံုမလဲ မ်က္ေစာင္းတထိုးထိုးျဖစ္ေနဆဲ ။
" အဲ့ေဘာင္းဘီမဝတ္ရဘူး ၊ ဟိုေထာင့္က အျဖဴ ေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္ကိုဝတ္ "
အိမ္ေနရင္းဝတ္ေနက် ေဘာင္းဘီတိုကို
ျပန္ပစ္ခ်ရင္း သူေျပာသည့္ ေဘာင္းဘီရွည္ကို နႈတ္ခမ္းတစ္ေထာင္ေလာက္ေထာ္ကာ ဝတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနသည္မို႔ ေရးညိဳ႕ထင္ ေခါင္းရမ္းကာ အနီးအနားသြား၍ ဆြဲလုလိုက္ရသည္။
" လက္တစ္ဖက္ထဲနဲ႔ ဘယ္လိုဝတ္မွာလဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္လံုးရွိေနတာပဲ။ ထင္ထင္ေရ ကြၽန္ေတာ္ကို ဒါေလးဝတ္ေပးလို႔ရမလားလို႔ အကူညီမေတာင္းတက္ဘူးလား"
ေျပာရင္း ေဘာင္းဘီကို ေျခေထာက္နား လ်ိဳ လို႔ရေအာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ
အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးေနသည္။ ေရႊဘံု တစ္ေယာက္ နႈတ္ခမ္းတဆူဆူနွင့္စိတ္ေကာက္ေနတာဆိုေပမဲ့ ထိုသို႔ ေဘာင္းဘီဝတ္ေပးဖို႔ထိ လုပ္ေပးေနတာျမင္ေတာ့လည္း အားနာသည္ေၾကာင့္
" ေရႊဘံုဖာသာဝတ္မယ္"
"မရဘူး။ ကိုယ္ဝတ္ေပးမယ္ "
ဆတ္ခနဲ ဆြဲကိုင္လိုက္ေသာ ေျခခ်င္းဝတ္ကာ ေသးသြယ္လြန္းသည္။
ေရးညိဳ႕ထင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပင္ အရုပ္ေလးတစ္ရုပ္လို တသသ ျပင္ဆင္ေပးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရုပ္သည္ စိတ္ေကာက္ေနတာမို႔ နႈတ္ခမ္းတို႔သည္ မေက်နပ္စြာ ဆူေထာ္ေနလ်က္။
" ကဲ လွသြားၿပီ။ အျဖဴ ေရာင္ေလးက တို႔အိမ္က ေယာက်ာ္းနဲ႔ သိပ္လိုက္တာပဲ။
ေနာက္ဆို အျဖဴ ေရာင္မ်ားမ်ားဝယ္ေပးရမယ္ "
ေရခ်ိဳးၿပီးစ ညေနခင္းမို႔ လက္ရွည္ အျဖဴ ေရာင္ဖားဖားနွင့္ ခ်ည္ႀကိဳးေလးပါသည္ ေဘာင္းဘီရွည္ ကိုဆင္ေပးထားသည္မွာ
ပံုပံုအိအိ အရုပ္ပိစိေလးသဖြယ္။
ေကာင္ကေလးက အရပ္ရွည္ေသာ္ျငား
ကိုယ္လံုးသြယ္သည္မို႔ ဘာဆင္ဆင္ လိုက္ဖက္ညီစြာ ခ်စ္စရာေကာင္းေနတက္၏။
ေရးညိဳ႕ထင္ ေမႊးပ်ပ် ကိုယ္လံုးအာ ခဏၾကာမ်ွေထြးဖက္လိုက္ရင္း မစိုမေျခာက္ဆံပင္ေတြၾကားထဲမ်က္နွာအပ္မိသည္။
" ဒဏ္ရာေတြမရွိေတာ့ရင္ေတာင္ အလုပ္ကို ေပးမလႊတ္ေတာ့ဘူး "
"ထင္ထင္ အဲ့လိုလုပ္လို႔မရဘူးေလ
ကြၽန္ေတာ္ အဲ့အလုပ္ကိုဘယ္ေလာက္ဝါသနာပါလဲ ဆိုတာ သိရက္သားနဲ႔"
" ကိုယ္သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းမွာလုပ္ခြင့္မရွိဘူး "
"ထင္ထင္!!"
"အင္း ကိုယ္ၾကားတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေျပာနဲ႔ ကိုယ္ေျပာတာကို ဆံုးေအာင္နားေထာင္"
ေရႊဘံု ခုထိေရမခ်ိဳးရေသးတဲ့ ထင္ထင္ရင္ဘတ္မွာ ပါးအပ္ရင္း မေက်နပ္စြာ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ထားလ်က္။
" ကိုယ္ မင္းအေဖ ကုမၸဏီမွာ ေနာက္နွစ္ကုန္ရင္ အလုပ္ဝင္လုပ္ဖို႔ ေဆြးေႏြးၿပီးသြားၿပီ "
"ဘာႀကီး ? "
" ဟုတ္တယ္၊ မင္းအေဖ ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္လာတယ္။ ဒီအလုပ္ေတြကို မင္း ကိုလႊဲေျပာင္းေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း "
"မဟုတ္ဘူးေလ၊ အဲ့လိုလုပ္ဖို႔ မလိုအပ္ေသးဘူး။ ဒယ္ဒီအသက္မွ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာ ၊ ေရႊဘံု စည္းစိမ္ေတြ မမက္ဘူး"
ေရးညိဳ႕ထင္ သက္ျပင္းခ်ကာ ေကာင္ကေလးဆံပင္ေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္သပ္ေပးမိၿပီး
" ကိုယ္သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအလုပ္ေတြက ခ်က္ျခင္းသင္ ခ်က္ျခင္း တက္တဲ့အလုပ္မဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆံုး သံုးနွစ္ ။ သူက်န္းမာတုန္း မင္းကို သင္ယူေစခ်င္တာ။ "
"ဒါဆို ထင္ထင္ကေကာ "
"ကိုယ္က မင္းကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေဘးမွာ အတူေနေပးမဲ့သူ။ မင္းဝါသနာမပါဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ မိဘ လက္ငုတ္လက္ရင္းကို ေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္လုပ္မွာမဟုတ္ဘူးမို႔လား။ မင္းစိတ္ပါသည္ျဖစ္ေစ မပါသည္ျဖစ္ေစ၊ ေရွ႕ကေန သင္ယူစရာရွိတာ သင္ ၊ ကိုယ္က မင္းေနာက္ကေန မင္းကို ပံ့ပိုးေပးမယ္။ "
" ဟင့္အင္ ၊ ကြၽန္ေတာ္ မလုပ္နိုင္ဘူး။
ဒယ္ဒီကိုေျပာလိုက္မယ္၊ ထင္ထင္ကိုပဲ ... "
ေရးညိဳ႕ထင္ ပုခံုးကေနကိုင္၍ သူ႔ရင္ဘတ္ၾကားက ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး မ်က္ေထာက္နီနဲ႔ၾကည့္လိုက္သည္။
" ကိုယ္က မင္းကိုျမႇင့္တင္ေပးတဲ့သူပဲျဖစ္ခ်င္တာ။ မင္းသြားမဲ့ လမ္းမွာ ခလုတ္မထိ ဆူးမၿငိေအာင္ ကာကြယ္ရမဲ့တာဝန္က ကိုယ့္အလုပ္။ ျမင့္နိုင္သမ်ွျမင့္တဲ့ေနရာေရာက္ေအာင္တက္ဖို႔ကမင္းအလုပ္။ "
"ေတာ္ၿပီ ထင္ထင္။ အဲ့ဒါေတြက ေနာက္နွစ္ကုန္မွမို႔လား၊ ခုမေျပာေသးနဲ႔အံုး။ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားဦးမယ္။ ခု ဗိုက္ဆာတယ္။
ထင္ထင္တစ္ခုခု စီစဥ္ေပး "
"က်စ္"
ေျပာတဲ့စကားက လိုရင္းမေရာက္ေသး။
ဒီကေလးက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကိုက် ၾကားခ်င္တယ္၊ တကယ္ ခ်စ္ေပးတဲ့အခါက်ေတာ့လည္းမလိုခ်င္။
စကားေတြထက္ လက္ေတြ႕သမားကို ဘာလို႔ သေဘာမက် ၾကတာလဲ ။
" ဘာလဲစိတ္မရွည္တာလား "
" ဟုတ္တယ္စိတ္မရွည္ဘူး မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္လဲ"
ေရးညိဳ႕ထင္ သူ႔ဂုတ္အရုိးအား တေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းခ်ိဳးလိုက္လ်ွင္ ေရႊဘံု မထင္ထားစြာ
ေၾကာက္လန္႔ကာ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္သြား၏။
ဇာတ္ခ်ိဳးသံနွင့္ လက္ဆစ္ခ်ိဳးသံေတြက
တဂြၽတ္ဂြၽတ္ျမည္ေနဆဲ။
" ေမးေနတယ္ေလ။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ"
မ်က္ေတာင္ေလးပုတ္ကာ ပုတ္ကာ ေရႊဘံု ၿငိမ္သြား၏ ထို႔ေနာက္ အားတင္းကာ
ေရးညိဳ႕ထင္ေဘးျပန္ကပ္လာကာ ရင္ဘတ္မွာ မ်က္နွာအပ္၍
မမွီမကမ္းခါးအား ဖက္လိုက္ၿပီးမွ
" ေရႊဘံု ဘာမွမလုပ္ခ်င္ပါဘူး။
ဗိုက္ဆာ လို႔ ထင္ထင္မ်ား တစ္ခုခု ေကြၽးမလားလို႔ "
သူ႔အသံသည္ တိုးဝင္လ်က္ အနည္းငယ္
ခြၽဲတဲ့အသံလည္းေပါက္ေန၏။
ဟန္ေဆာင္ကာ မာတင္းထားေသာ ရုပ္ႀကီးသည္ ထိုအသံငယ္ကိုၾကားၿပီးေနာက္
တျဖည္းျဖည္းသြားေတြေပၚလာသည့္အထိ အသံတိတ္ရယ္ေမာကာ
သူ႔လက္ေမာင္းေအာက္က လည္ဂုတ္ကေလးအားဖိညစ္၍ စေနာက္လိုက္သည္။
" ခဏေစာင့္ ကိုယ္ေရခ်ိဳးဦးမယ္။ "
တလႊားလႊားဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ လူႀကီးအားၾကည့္ရင္း ေရႊဘံု သက္မေလးခ်လိုက္မိသည္။ အင္အားႀကီးတယ္ဆိုၿပီး အနိုင္က်င့္ခ်င္ေနတာ ။
ရမလား ...
_________
"ဘာစားခ်င္တာရွိေသးလဲ "
ေစ်းသည္ေတြသည္ လမ္းေဘးတေလ်ွာက္
လူဝင္လူထြက္မျပတ္ စည္ကားေနလ်က္။
ေရႊဘံုသည္ တခမ္းတနားေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ႀကီးေတြထက္ ထိုသို႔ေသာ လမ္းေဘးတစ္ေလ်ွာက္ ႀကိဳက္တာဝင္ထြက္စားေသာက္နိုင္တဲ့ ဆိုင္ေသးေလးေတြအားပိုသေဘာက်သည္။
" ကန္စြန္းဥ မီးဖုတ္ "
ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ့ ခပ္ဝဝ အေဒၚႀကီးသည္ သူ႔ေရွ႕က သံျပားႀကီးေပၚတြင္ မီးရဲရဲတင္၍ ထိုအေပၚတြင္ ေျပာင္းဖူး၊ကန္စြန္းဥ နွင့္ ထန္းပင္ျမစ္တို႔အား ဂရုတစိုက္မီးဖုတ္ေန၏။
ေရႊဘံု မ်က္လံုးေလးသည္တလဲ့လဲ့ေတာက္ပကာ ထိုအေပၚကေနမခြာေတာ့ေပ။
လူစည္ကားတဲ့ေနရာမို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့
လူကလည္း အမ်ားသား။
" လူေတြမ်ားေနတယ္၊ အျပန္မွ ဝယ္ရေအာင္ "
ေျပာၿပီးဆက္သြားဖို႔ျပင္ေသာ္လည္း သူ႔လက္အား ေျခကန္ဆြဲထားေသာ လက္ကေလးေၾကာင့္ ေရးညိဳ႕ထင္တုန္႔ခနဲ ရပ္တန္႔သြားရသလို။
ျပန္လွည့္ၾကည့္ေသာ္ ေကာင္ကေလးသည္ သူ႔အၾကည့္ကို အဖုတ္သည္ဆီမွ မခြာေသး။ ( ကန္စြန္းဥဖုတ္၊ ေျပာင္းဗူးဖုတ္..)
"ခုစားခ်င္တာလား "
"အင္း "
"ဟုတ္ၿပီေလ ၊ ကိုယ္တို႔ ကန္စြန္းဥရမလားေမးၾကည့္မယ္။ ေစာင့္ရမယ္ဆို
အျပန္မွဝယ္မယ္ ok "
"..."
ျပန္မေျဖလာတာမို႔ေရးညိဳ႕ထင္ ၿပံဳးကာ
သူ႔လက္ထဲက လက္ဖဝါးေလးအားဖ်စ္လိုက္ၿပီး ေစ်းသည္ဆီအားေခၚေဆာင္သြားေပးလိုက္သည္။
" အေဒၚ ကန္စြန္းဥရခ်င္တာ အၾကာႀကီးေစာင့္ရဦးမွာလား "
"ဒီတစ္ဥၿပီးရင္ ရၿပီ ၊ ေျပာင္းဖူးကေတာ့မရေသးဘူး ၊ ေစာင့္ရအံုးမယ္ "
"ဟုတ္ကဲ့ နွစ္ဥေလာက္ "
"ရတယ္ ဟိုဖက္နားမွာ ခံုပုေလးေတြခ်ထားတယ္ ခဏေစာင့္ေပးေနာ္ "
အဖုတ္သည္ဆိုၿပီးအထင္ေသးလို႔မရ။
လည္ပင္းက ဆြဲႀကိဳးနဲ႔ပင္ လူရုိက္ရင္ ေသနိုင္ေပမည္။
ေရးညိဳ႕ထင္သည္ ေကာင္ကေလးအတြက္ ခံုပုေလးတစ္လံုးကို ေဘးကေန ဆြဲယူေပးလိုက္သည္။
ကိုယ္လိုသူလိုေစာင့္ေနတဲ့ လူေတြကအမ်ားသားမို႔ ေရးညိဳ႕ထင္ ေခါင္းငံု႔ရယ္မိ၏။
ေကာင္ကေလးသည္ ထမင္းထက္မုန္႔ကိုကိုႀကိဳက္ၿပီး ပိုစားနိုင္သည္။
ေဘးက ဆိုင္က ဝက္သားထုတ္ထိုးဆိုင္ျဖစ္ၿပီး အဲ့ဆိုင္ရဲ႕ တစ္ဆိုင္ေက်ာ္သည္ အေပါင္းဆိုင္ျဖစ္၏။
မၾကာခင္ကပင္ ထိုဆိုင္မွ ဖက္ထုပ္ေပါင္းနွစ္ပြဲအား အားရပါးရ စားေသာက္ထားတာကို ခု အဖုတ္ဟု ပူဆာျပန္သည္။
လူပိန္သေလာက္စားနိုင္လြန္းသည္မို႔ ရွာေပဦးေတာ့ ငထင္ေရဟုသာ ကိုယ့္ဖာသာ ေတြ႕ရင္းၿပံဳးမိေလသည္။
" ကန္စြန္းဥ ႀကိဳက္တာလား "
အစားအေသာက္ဆီေငးေနရာမွ ေရႊဘံု ျပန္လွည့္လာကာ မ်က္မွန္ေလးေတြပင့္တင္ရင္းရယ္ျပလိုက္သည္။
က ႀကီးပံု နႈတ္ခမ္းေလးသည္ ထူအိ၍ ေဖာင္းေကြးသြားတာ ခ်စ္စရာပင္။
ေရႊဘံုသည္ ႏုညံ့မူ႔ ၊ ေက်နပ္စရာေကာင္းမူ႔
ေအးခ်မ္းမူ႔အတိၿပီးေနေသာ ေကာင္ငယ္ေလးျဖစ္သည္။ နွစ္လိုဖြယ္ရွိလြန္းတာမို႔
ေရးညိဳ႕ထင္္မွာ ထိုအၿပံဳးနဲ႔တင္ ရင္ထဲ တလႈိက္လႈိက္ျပည့္သိပ္လာရသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ၆နွစ္ေက်ာ္ခန္႔က အၿပံဳးေလး သည္လည္းထိုသို႔ပင္။
ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ခဲ့သလို ဘယ္ေတာ့မွ
မေတြးခ်င္ခဲ့ဖူးေသာေန႔။
" ကြၽန္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္ဗ်။
သြားစရာရွိတာသြားပါ ဘာမွလုပ္ေပးစရာမလိုပါဘူး " ဟု ရုိးသားစြာ ၿပံဳး၍ ဆိုလာသူ။ ပူပင္ေသာကဟူသည္ ထိုအၿပံဳးနွင့္ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီး ေသြးတစက္စက္က်ေနေသာ လက္သည္ နာအံ့မထင္ခဲ့။
" ေတာင္းပန္ပါတယ္ "
ထိုစကားေျပာၿပီး ေျပးထြက္ခဲ့ေသာ လမ္းသည္ ဝင့္ဝါေသြးအိမ္ရွိရာသို႔ပင္။
ထိုေန႔ကစလို႔ သူ႔ဘဝ၏ တစြန္းတစ
အမွတ္တရမွာ ေကာင္ကေလး ပါဝင္ခဲ့ေပမဲ့ ေတြ႕စံုမူ႔သည္ ေျခာက္နွစ္ေက်ာ္ၾကာမွျဖစ္ခဲ့၏။
ျပန္ေတြ႕ေတာ့ သူခ်က္ျခင္းမမွတ္မိခဲ့ေပ။
သို႔ေသာ္ ျမင္ဖူးသလိုလို မ်က္နွာေလးေၾကာင့္ ရင္းနွီးမူ႔သည္ အလြယ္တကူ ။
သူမွတ္မိေသာေန႔သည္ ေကာင္ကေလးသူ႔အိမ္ကိုေရာက္လာခဲ့ေသာ ေန႔ပင္ျဖစ္သည္။
အဝတ္လဲေပးခဲ့ရင္းေတြ႕ခဲ့ရေသာ လက္ေမာင္းက အမာ႐ြတ္။
မ်က္လံုးေထာင့္က မွည့္စက္ေလး။ ထိုအရာေတြသည္ ေမ့မရေသာ အမွတ္တရပင္ျဖစ္သည္။
" ထင္ထင္ "
"ဟင္ "
" ရၿပီတဲ့ "
"ဟုတ္လား...sorry ကိုယ္ အေတြးလြန္သြားလို႔ "
ေရႊဘံု ေသခ်ာၾကည့္ကာ နွဖူးက ေခြၽးေစးေတြအားလက္နဲ႔ လွမ္းသုတ္ေပးလိုက္သည္။
" ေခြၽးေတြထြက္ေနတယ္ ဘယ္ေနရာက နာလို႔လဲ "
မ်က္နွာမွာ အညိဳမဲ ဒဏ္ရာ တခ်ိဳ႕ ရွိေနၿပီး
အနည္းငယ္ျဖဴ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မို႔ ေရႊဘံု အျပင္ေခၚခဲ့လိုက္တာကို စိတ္မေကာင္းေတာင္မွျဖစ္သြား၏။
" မနာဘူး။ ပူလို႔ ေခြၽးထြက္တာ ..ခဏ
မင္း ဖိနပ္ႀကိဳးေျပေနတယ္ "
ဒူးတစ္ဖက္ေထာက္ကာ ေသခ်ာစီးေပးေနသည့္ ထင္ထင္အားၾကည့္ရင္း ေရႊဘံု
ေယာင္ေယာင္ေလးၿပံဳးမိသြာ၏။
" ထင္ထင္ .."
"အင္း"
ထင္ထင္သည္ ေမာ့မၾကည့္ေပ။
ဖိနပ္ႀကိဳးခ်ည္ေနသည္မွာ ဂရုတစိုက္။
" ခ်စ္တယ္။ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး "
ေရးညိဳ႕ထင္ မ်က္ေမွာင္ၿကီးကုတ္လ်က္ မတ္တပ္ရပ္လာသည္။ ရုပ္တည္ႀကီးေၾကာင့္မို႔ ေရႊဘံု မေက်မနပ္ျဖစ္လာစဥ္ ခါးၾကားက ပိုက္ဆံအိတ္ကိုထုတ္ကာေပးလာ၏
" ေရာ႕... ကန္စြန္းဥတင္မကဘူး။ မင္းႀကိဳက္တဲ့ အဖုတ္အကုန္ဝယ္စားခဲ့"
"အား ထင္ထင္ အစုတ္ပလုတ္ႀကီး "
ေရႊဘံု သူ႔ေခါင္းနဲ႔ ေရးညိဳ႕ထင္၏ လက္ေမာင္းကို ေျပးတိုက္၏။
ေရးညိဳ႕ထင္ တဟားဟားေအာ္ရယ္ကာ
နီေနတဲ့ ပါးေတြကို အားရပါးရညႇစ္၍
" ကိုယ္ေျပာတာမွားလား။ ေျပာင္းဖူးဖုတ္၊
ကန္းစြန္းဥဖုတ္၊ ထန္းပင္ျမစ္ဖုတ္ အဲ့ဒါေတြကိုေျပာတာ။ အလကား ေရႊဘံုမင္းစံက နွာဗူး။ "
" မစားေတာ့ဘူး။ မ်က္နွာရူးႀကီး ခင္ဗ်ားဖာသာေနခဲ့ေတာ့ "
"ဟာ ..ဟိတ္ေနအံုးေလ။ မင္းပဲ အဖုတ္စားမလို႔ဆို။ မဟုတ္ဘူး ကိုယ္ေျပာတာ ကန္စြန္းဥ ကိုေျပာတာ "
လူေတြအမ်ားႀကီး လွည့္ၾကည့္ကာ ရယ္ေနၾကတာမို႔ ေရႊဘံု မ်က္နွာႀကီးရဲကာ ဇြတ္ေျပးေတာ့၏။ ေရွ႕မွာ ေရႊဘံုက ေျပးၿပီးေနာက္ ေရးညိဳ႕ထင္သည္ ဥဖုတ္နွစ္လံုး ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ကိုဆြဲကာ ေျပးလိုက္သည္။ နႈတ္မွလည္း
" ေဟ့ ေန႔အံုးေလ ၊ မင္းပဲ ဥနွစ္လံုးဖုတ္ခိုင္းၿပီးေတာ့ "
ဘာအဖုတ္မွမစားေတာ့ဘူး။
အလကား ေရးညိဳ႕ထင္ ၊ ငေပါႀကီး
ခ်စ္တဲ့အိမ္စည္။
" ဒီဖက်နားလေးရော"
"အင်း"
နုအိတဲ့ ဆံသားထပ်မှာ ဆပ်ပြာမြုပ်တွေကဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။
ရေချိုးခန်းမှာ ကျောမှီပါတဲ့ ပလက်စတစ်ခုံတစ်ခုံချ၍ ထိုအပေါ်မှာ ရွှေဘုံ ကခေါင်းမော့ကာ ရေးညို့ထင်အား ဆရာလုပ်နေခြင်း။ အိပ်ယာထပ်သာ ရေးညို့ထင်က စိတ်ကြမ်းလူကြမ်းဖြစ်တက်ပေမဲ့ ကျန်အချိန်များဆို အေးဆေးသော ပုံရိပ်ဖြင့် အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်တက်တဲ့ အကိုကြီးတစ်ယောက်သဖွယ်။ အခုလည်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဇိမ်ခံသူကို အကြိတ်အနယ်ခေါင်းလျော်ပေးနေရသည်။
ဖြူ ဝင်းသော လည်တိုင်တွင် အနီမှတ်များဖြင့် လှလှပပစီခြယ်နေလို ပေါင်နှင့် ခြေသလုံး တစ်လျှောက်လုံးလည်း နီရဲပွန်းပဲ့မူ့ဖြင့် သိသိသာသာ အနိုင်ကျင့်ခံထားရသလို။ ထိုအရာတွေအား ကြည်မိလိုက်ချိန်တွင် ရေးညို့ထင်ဟာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်ဟုတောင် တွေးမိတော့မတက်။ သို့သော် သူမရှက်ပေ။
ဒီတစ်ခါတွင်မဟုတ် နောက်တစ်ခါကြုံရင်လည်း သူ့အကိုကြီးက လိမ်လိမ်မာမာနေဟု ဆုံးမလို့ရမည်မဟုတ်။
ဆုံးမ၍ လည်းမဖြစ်နိုင်ပါ။ အကိုကြီးသည် သူ့ထက်ကြီးလေသည်မို့ သူပြန်မပြောရဲပါလေ။ ထို့ကြောင့်အငယ်ပီပီ အကိုကြီးကြိုက်တာလုပ်ပါစေ သူကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရမည်ပင်။
"အယားပြေလား "
"အင်း "
အပိုအလို မပြောဘူးဆိုသည့်အတိုင်း
ငိုထားတဲ့ မျက်လုံးဖောင်းဖောင်းတွေက ဖွင့်မလာပါ။ လက်ကျိုးကလေးသည် ငြိမ်သက်စွာ စိတ်ကောက်ကြောင်းပြသနေဆဲ။
ရေးညို့ထင်သည် သေချာ ခေါင်းကိုလောင်း၍ ဆေးပေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာကိုပါ မကျန်ဆပ်ပြာနဲ့ ပွတ်တိုက်ဆေးကျောပေးနေပြန်သည်။ သူ့စိတ်နှလုံးတို့သည် ထိုသို့ အောက်ခြေသိမ်းလုပ်ပေးနေရသည့်တိုင် သိမ်ငယ်သည်ဟူ၍မတွေးမိသလို ၊ မာနကိုထိခိုက်သည်ဟုလည်းမခံစားရ။ ဖယောင်းရုပ်နဲ့တူသော ကောင်ငယ်လေးဟာ သူလိုရာ ပုံသွင်းနိုင်သကဲ့သို့ သူ့ကြင်နာမူ့နှင့်ထိုက်တန်အောင်လည်းနေတက်၏။
အကုန်ပြီးစီးပြီး၌ ရေလဲပုဆိုးကိုဝတ်စေလျှင် သူ့အာ မကြိုက်သလို မျက်မှောင်ကုတ်ကာ ကြည့်လာ၏။
"ထင်ထင် ဟိုဖက်လှည့် "
"မင်းမုန်လာဥလေးကို ကိုယ်မြင်ပြီးပြီလေ။ ချစ်စရာလေးပါ မရှက်နဲ့ "
မဲမှောင်သွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့အတူ ရင်ဘတ်ကို ရိပ်ခနဲ တိုးဝင်လာတဲ့ ခေါင်းလုံးလေး။
အမှန်တော့ သူ့အား လက်မကောင်းလို့
ခေါင်းနဲ့တိုက်တာပင်။ သို့သော် ထိုပုံစံသည်
ရေးညို့ထင်အတွက်ထိရောက်မူ့မရှိပဲ ပွတ်သပ်ဆော့ကစားချင်တဲ့ မွှေးစုတ်ဖွားခွေးပေါက်စတစ်ကောင်အလား။ ရေးညို့ထင် အကျင့်မကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးကပ်လာတဲ့ ခေါင်းအားဆွဲဖမ်း၍ ရင်ကြားအပ်လိုက်၏။
သူမှာ အင်္ကျီမပါပေ။
မို့မောက်နေသော ရင်ဘတ်တွင် ထင်ရှားသော နို့အုံကြီးနှစ်လုံးသာရှိပြီး အောက်တွင် ရေစိုနေသော ပုဆိုးတစ်ထည်သာရှိလေသည်။
အွတ်..
မျက်လုံးပြူးမျက်စံပြူးဖြင့် လက်ကားယား ခြေကားယားရုန်းသော်ငြား မို့မောက်နေတဲ့ရင်နှစ်လွှာကြား ခေါင်းမြုပ်၍ ရွှေဘုံ ပြန်ထွက်၍ မရနိုင်။
"ထင်ထင် လွှတ်"
မပီမသသံဖြင့် ရုန်း၏။ သို့သော် ရေးညို့ထင်ကား ဆံပင်တို့ကိုသပ်၍ ခေါင်းကိုအတင်းဖိထားပြီး စိတ်မဆိုးဆိုးအောင် စသည်။
" စိတ်ဆိုးပြေအောင် နို့စို့လိုက်။
ကောင်ကလေး ကြိုက်တယ်မို့လား။
အချိန်တိုင်း ခိုးခိုးကြည့်နေတာ ကိုယ်သိတယ်"
" အူး.. ထင်ထင် အကျင့်ပုတ် "
"ဘာအကျင့်ပုတ်တာလဲ။ မင်းပဲ ကြိုက်လို့ ကြည့်ကြည့်နေတာမို့လား။ မင်းရှက်တယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်တလှည့်ကိုင်ကြည့်ကြမယ်လေ ဘယ်လိုလဲ။ ကောင်ကလေးက ကိုယ့် ရင်ဘတ်ကို ကြိုက်သလောက်နမ်း။ ကိုယ်လည်းကြိုက်သလောက်နမ်းမယ်"
" မနမ်းဘူး ၊ မနမ်းဘူး ထင်ထင်လွှတ်နော်။ ပြောမရရင် ကိုက်လိုက်မှာ "
" နို့ငတ်မှာကို စိတ်မပူဘူးလား။ ကိုက်လိုက်လို့ နို့ပိန်သွားရင် တစ်လုံးကြီးတစ်လုံးသေးနဲ့ မင်း အကြိုက်ဘယ်ဟုတ်တော့မလဲ ။ကိုယ်ကစေတနာနဲ့ပါ။ တော်ကြာ
မင်းယောကျာ်းက တစ်လုံးစိန် ဖြစ်နေရင် မင်းပဲ မျက်နှာပျက်ရမှာ "
မျက်နှာပြောင်ပြီး အရေထူလှတဲ့ ယောကျာ်းကြောင့်ရွှေဘုံမှာ ငိုနေပေမဲ့ မျက်ရည်တောင်မထွက်တော့။
ရေးညို့ထင်သည် တဟီးဟီးဖြင့် ကျေနပ်ကာ ရင်ဘတ်မှာ ခေါင်စိုက်၍ နောက်မှာ ပစ်ထားဆဲ ဖင်ကုန်းကုန်းလေးအား လက်ဖြင့် ခပ်နာနာတစ်ချက်ရိုက်ကာ ခေါင်းကိုလွှတ်ပေးလိုက်လျှင်ရင်ဘတ်ကြားကနေရွှေဘုံ ဒေါသတကြီးထွက်လာပြီး အော်လေ၏
" အသက်ရူရပ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ "
" စိတ်မပူနဲ့ ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကြားက မင်းခေါင်းသေးသေးတိုးနေရုံတင်မကဘူး အဆင်ပြေရင် ဒီကြားမင်းတစ်ကိုယ်လုံးတောင်ထည့်အိပ်လို့ရသေး"
ပြောရင်းလှုပ်ပြလိုက်တဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကြောင့် ရွှေဘုံခမျာ အသက်ရူပင်ကြပ်သွားမတက်။
ပါးနှစ်ဖက်နီ၍မျက်လုံးပြူးကြည့်နေတဲ့ ကောင်ကလေးအား ရယ်ပြ၍ သူငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ဆတ်ခနဲ ဘောင်းဘီ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ မျက်စိရှေ့ပေါ်လာသော မုန်လာဥသေးသေးလေးက မျက်စိမလွဲချင်စရာ ။ ချစ်စရာလေးမို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် လက်နဲ့ အသာတောက်ကြည့်လိုက်လျှင်
" ထင်ထင်...အားးးး..ဘာလို့အဲ့လိုအကျင့်ပုတ်တာလဲ။ နှာဘူးလား။ အားးး"
တရှိုက်မက်မက်ကြည့်နေဆဲအော်သံနှင့်အတူ မလုံတလုံ ဆွဲပိတ်ခံလိုက်ရသော
ရွှေဖြူ ဥလေး။
ရွှေဘုံ တစ်ယောက်ဆွေ့ဆွေ့ခုန်လျက်။
တစ်ရက်ထဲနဲ့ ပုံပြောင်းသွားသူသည် အိမ်ကလူကြီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိမည်လား။
ဘယ်လောက်ဆူဆူ ပြုံးစိစိဖြင့် အရေးလုံးဝမလုပ်။
ပုဆိုးသေချာပြန်ဝတ်ပေးပြီးသည့်တိုင် ရွှေဘုံမှာ မလုံမလဲ မျက်စောင်းတထိုးထိုးဖြစ်နေဆဲ ။
" အဲ့ဘောင်းဘီမဝတ်ရဘူး ၊ ဟိုထောင့်က အဖြူ ရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကိုဝတ် "
အိမ်နေရင်းဝတ်နေကျ ဘောင်းဘီတိုကို
ပြန်ပစ်ချရင်း သူပြောသည့် ဘောင်းဘီရှည်ကို နှုတ်ခမ်းတစ်ထောင်လောက်ထော်ကာ ဝတ်ဖို့ကြိုးစားနေသည်မို့ ရေးညို့ထင် ခေါင်းရမ်းကာ အနီးအနားသွား၍ ဆွဲလုလိုက်ရသည်။
" လက်တစ်ဖက်ထဲနဲ့ ဘယ်လိုဝတ်မှာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်လုံးရှိနေတာပဲ။ ထင်ထင်ရေ ကျွန်တော်ကို ဒါလေးဝတ်ပေးလို့ရမလားလို့ အကူညီမတောင်းတက်ဘူးလား"
ပြောရင်း ဘောင်းဘီကို ခြေထောက်နား လျို လို့ရအောင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ
အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးနေသည်။ ရွှေဘုံ တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းတဆူဆူနှင့်စိတ်ကောက်နေတာဆိုပေမဲ့ ထိုသို့ ဘောင်းဘီဝတ်ပေးဖို့ထိ လုပ်ပေးနေတာမြင်တော့လည်း အားနာသည်ကြောင့်
" ရွှေဘုံဖာသာဝတ်မယ်"
"မရဘူး။ ကိုယ်ဝတ်ပေးမယ် "
ဆတ်ခနဲ ဆွဲကိုင်လိုက်သော ခြေချင်းဝတ်ကာ သေးသွယ်လွန်းသည်။
ရေးညို့ထင် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို တသသ ပြင်ဆင်ပေးမိသည်။ သို့သော် ထိုအရုပ်သည် စိတ်ကောက်နေတာမို့ နှုတ်ခမ်းတို့သည် မကျေနပ်စွာ ဆူထော်နေလျက်။
" ကဲ လှသွားပြီ။ အဖြူ ရောင်လေးက တို့အိမ်က ယောကျာ်းနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ။
နောက်ဆို အဖြူ ရောင်များများဝယ်ပေးရမယ် "
ရေချိုးပြီးစ ညနေခင်းမို့ လက်ရှည် အဖြူ ရောင်ဖားဖားနှင့် ချည်ကြိုးလေးပါသည် ဘောင်းဘီရှည် ကိုဆင်ပေးထားသည်မှာ
ပုံပုံအိအိ အရုပ်ပိစိလေးသဖွယ်။
ကောင်ကလေးက အရပ်ရှည်သော်ငြား
ကိုယ်လုံးသွယ်သည်မို့ ဘာဆင်ဆင် လိုက်ဖက်ညီစွာ ချစ်စရာကောင်းနေတက်၏။
ရေးညို့ထင် မွှေးပျပျ ကိုယ်လုံးအာ ခဏကြာမျှထွေးဖက်လိုက်ရင်း မစိုမခြောက်ဆံပင်တွေကြားထဲမျက်နှာအပ်မိသည်။
" ဒဏ်ရာတွေမရှိတော့ရင်တောင် အလုပ်ကို ပေးမလွှတ်တော့ဘူး "
"ထင်ထင် အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးလေ
ကျွန်တော် အဲ့အလုပ်ကိုဘယ်လောက်ဝါသနာပါလဲ ဆိုတာ သိရက်သားနဲ့"
" ကိုယ်သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာလုပ်ခွင့်မရှိဘူး "
"ထင်ထင်!!"
"အင်း ကိုယ်ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မပြောနဲ့ ကိုယ်ပြောတာကို ဆုံးအောင်နားထောင်"
ရွှေဘုံ ခုထိရေမချိုးရသေးတဲ့ ထင်ထင်ရင်ဘတ်မှာ ပါးအပ်ရင်း မကျေနပ်စွာ မျက်မှောင်ကုတ်ထားလျက်။
" ကိုယ် မင်းအဖေ ကုမ္ပဏီမှာ နောက်နှစ်ကုန်ရင် အလုပ်ဝင်လုပ်ဖို့ ဆွေးနွေးပြီးသွားပြီ "
"ဘာကြီး ? "
" ဟုတ်တယ်၊ မင်းအဖေ ကိုယ့်ကို ဆက်သွယ်လာတယ်။ ဒီအလုပ်တွေကို မင်း ကိုလွှဲပြောင်းတော့မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း "
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ အဲ့လိုလုပ်ဖို့ မလိုအပ်သေးဘူး။ ဒယ်ဒီအသက်မှ ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ ၊ ရွှေဘုံ စည်းစိမ်တွေ မမက်ဘူး"
ရေးညို့ထင် သက်ပြင်းချကာ ကောင်ကလေးဆံပင်တွေကို အကြိမ်ကြိမ်သပ်ပေးမိပြီး
" ကိုယ်သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်တွေက ချက်ခြင်းသင် ချက်ခြင်း တက်တဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံး သုံးနှစ် ။ သူကျန်းမာတုန်း မင်းကို သင်ယူစေချင်တာ။ "
"ဒါဆို ထင်ထင်ကကော "
"ကိုယ်က မင်းကိုစောင့်ရှောက်ဖို့ ဘေးမှာ အတူနေပေးမဲ့သူ။ မင်းဝါသနာမပါဘူးဆိုရင်တောင်မှ မိဘ လက်ငုတ်လက်ရင်းကို ပျောက်ပျက်အောင်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးမို့လား။ မင်းစိတ်ပါသည်ဖြစ်စေ မပါသည်ဖြစ်စေ၊ ရှေ့ကနေ သင်ယူစရာရှိတာ သင် ၊ ကိုယ်က မင်းနောက်ကနေ မင်းကို ပံ့ပိုးပေးမယ်။ "
" ဟင့်အင် ၊ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒယ်ဒီကိုပြောလိုက်မယ်၊ ထင်ထင်ကိုပဲ ... "
ရေးညို့ထင် ပုခုံးကနေကိုင်၍ သူ့ရင်ဘတ်ကြားက ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ထောက်နီနဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
" ကိုယ်က မင်းကိုမြှင့်တင်ပေးတဲ့သူပဲဖြစ်ချင်တာ။ မင်းသွားမဲ့ လမ်းမှာ ခလုတ်မထိ ဆူးမငြိအောင် ကာကွယ်ရမဲ့တာဝန်က ကိုယ့်အလုပ်။ မြင့်နိုင်သမျှမြင့်တဲ့နေရာရောက်အောင်တက်ဖို့ကမင်းအလုပ်။ "
"တော်ပြီ ထင်ထင်။ အဲ့ဒါတွေက နောက်နှစ်ကုန်မှမို့လား၊ ခုမပြောသေးနဲ့အုံး။ ကျွန်တော် စဉ်းစားဦးမယ်။ ခု ဗိုက်ဆာတယ်။
ထင်ထင်တစ်ခုခု စီစဉ်ပေး "
"ကျစ်"
ပြောတဲ့စကားက လိုရင်းမရောက်သေး။
ဒီကလေးက ချစ်တယ်ဆိုတဲ့စကားကိုကျ ကြားချင်တယ်၊ တကယ် ချစ်ပေးတဲ့အခါကျတော့လည်းမလိုချင်။
စကားတွေထက် လက်တွေ့သမားကို ဘာလို့ သဘောမကျ ကြတာလဲ ။
" ဘာလဲစိတ်မရှည်တာလား "
" ဟုတ်တယ်စိတ်မရှည်ဘူး မင်းက ဘာလုပ်ချင်လဲ"
ရေးညို့ထင် သူ့ဂုတ်အရိုးအား တဖျောင်းဖျောင်းချိုးလိုက်လျှင် ရွှေဘုံ မထင်ထားစွာ
ကြောက်လန့်ကာ နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သွား၏။
ဇာတ်ချိုးသံနှင့် လက်ဆစ်ချိုးသံတွေက
တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်နေဆဲ။
" မေးနေတယ်လေ။ ဘာလုပ်ချင်လဲ"
မျက်တောင်လေးပုတ်ကာ ပုတ်ကာ ရွှေဘုံ ငြိမ်သွား၏ ထို့နောက် အားတင်းကာ
ရေးညို့ထင်ဘေးပြန်ကပ်လာကာ ရင်ဘတ်မှာ မျက်နှာအပ်၍
မမှီမကမ်းခါးအား ဖက်လိုက်ပြီးမှ
" ရွှေဘုံ ဘာမှမလုပ်ချင်ပါဘူး။
ဗိုက်ဆာ လို့ ထင်ထင်များ တစ်ခုခု ကျွေးမလားလို့ "
သူ့အသံသည် တိုးဝင်လျက် အနည်းငယ်
ချွဲတဲ့အသံလည်းပေါက်နေ၏။
ဟန်ဆောင်ကာ မာတင်းထားသော ရုပ်ကြီးသည် ထိုအသံငယ်ကိုကြားပြီးနောက်
တဖြည်းဖြည်းသွားတွေပေါ်လာသည့်အထိ အသံတိတ်ရယ်မောကာ
သူ့လက်မောင်းအောက်က လည်ဂုတ်ကလေးအားဖိညစ်၍ စနောက်လိုက်သည်။
" ခဏစောင့် ကိုယ်ရေချိုးဦးမယ်။ "
တလွှားလွှားဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လူကြီးအားကြည့်ရင်း ရွှေဘုံ သက်မလေးချလိုက်မိသည်။ အင်အားကြီးတယ်ဆိုပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာ ။
ရမလား ...
_________
"ဘာစားချင်တာရှိသေးလဲ "
ဈေးသည်တွေသည် လမ်းဘေးတလျှောက်
လူဝင်လူထွက်မပြတ် စည်ကားနေလျက်။
ရွှေဘုံသည် တခမ်းတနားရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကြီးတွေထက် ထိုသို့သော လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ကြိုက်တာဝင်ထွက်စားသောက်နိုင်တဲ့ ဆိုင်သေးလေးတွေအားပိုသဘောကျသည်။
" ကန်စွန်းဥ မီးဖုတ် "
ပလက်ဖောင်းဘေးမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတဲ့ ခပ်ဝဝ အဒေါ်ကြီးသည် သူ့ရှေ့က သံပြားကြီးပေါ်တွင် မီးရဲရဲတင်၍ ထိုအပေါ်တွင် ပြောင်းဖူး၊ကန်စွန်းဥ နှင့် ထန်းပင်မြစ်တို့အား ဂရုတစိုက်မီးဖုတ်နေ၏။
ရွှေဘုံ မျက်လုံးလေးသည်တလဲ့လဲ့တောက်ပကာ ထိုအပေါ်ကနေမခွာတော့ပေ။
လူစည်ကားတဲ့နေရာမို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့
လူကလည်း အများသား။
" လူတွေများနေတယ်၊ အပြန်မှ ဝယ်ရအောင် "
ပြောပြီးဆက်သွားဖို့ပြင်သော်လည်း သူ့လက်အား ခြေကန်ဆွဲထားသော လက်ကလေးကြောင့် ရေးညို့ထင်တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားရသလို။
ပြန်လှည့်ကြည့်သော် ကောင်ကလေးသည် သူ့အကြည့်ကို အဖုတ်သည်ဆီမှ မခွာသေး။ ( ကန်စွန်းဥဖုတ်၊ ပြောင်းဗူးဖုတ်..)
"ခုစားချင်တာလား "
"အင်း "
"ဟုတ်ပြီလေ ၊ ကိုယ်တို့ ကန်စွန်းဥရမလားမေးကြည့်မယ်။ စောင့်ရမယ်ဆို
အပြန်မှဝယ်မယ် ok "
"..."
ပြန်မဖြေလာတာမို့ရေးညို့ထင် ပြုံးကာ
သူ့လက်ထဲက လက်ဖဝါးလေးအားဖျစ်လိုက်ပြီး ဈေးသည်ဆီအားခေါ်ဆောင်သွားပေးလိုက်သည်။
" အဒေါ် ကန်စွန်းဥရချင်တာ အကြာကြီးစောင့်ရဦးမှာလား "
"ဒီတစ်ဥပြီးရင် ရပြီ ၊ ပြောင်းဖူးကတော့မရသေးဘူး ၊ စောင့်ရအုံးမယ် "
"ဟုတ်ကဲ့ နှစ်ဥလောက် "
"ရတယ် ဟိုဖက်နားမှာ ခုံပုလေးတွေချထားတယ် ခဏစောင့်ပေးနော် "
အဖုတ်သည်ဆိုပြီးအထင်သေးလို့မရ။
လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးနဲ့ပင် လူရိုက်ရင် သေနိုင်ပေမည်။
ရေးညို့ထင်သည် ကောင်ကလေးအတွက် ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ဘေးကနေ ဆွဲယူပေးလိုက်သည်။
ကိုယ်လိုသူလိုစောင့်နေတဲ့ လူတွေကအများသားမို့ ရေးညို့ထင် ခေါင်းငုံ့ရယ်မိ၏။
ကောင်ကလေးသည် ထမင်းထက်မုန့်ကိုကိုကြိုက်ပြီး ပိုစားနိုင်သည်။
ဘေးက ဆိုင်က ဝက်သားထုတ်ထိုးဆိုင်ဖြစ်ပြီး အဲ့ဆိုင်ရဲ့ တစ်ဆိုင်ကျော်သည် အပေါင်းဆိုင်ဖြစ်၏။
မကြာခင်ကပင် ထိုဆိုင်မှ ဖက်ထုပ်ပေါင်းနှစ်ပွဲအား အားရပါးရ စားသောက်ထားတာကို ခု အဖုတ်ဟု ပူဆာပြန်သည်။
လူပိန်သလောက်စားနိုင်လွန်းသည်မို့ ရှာပေဦးတော့ ငထင်ရေဟုသာ ကိုယ့်ဖာသာ တွေ့ရင်းပြုံးမိလေသည်။
" ကန်စွန်းဥ ကြိုက်တာလား "
အစားအသောက်ဆီငေးနေရာမှ ရွှေဘုံ ပြန်လှည့်လာကာ မျက်မှန်လေးတွေပင့်တင်ရင်းရယ်ပြလိုက်သည်။
က ကြီးပုံ နှုတ်ခမ်းလေးသည် ထူအိ၍ ဖောင်းကွေးသွားတာ ချစ်စရာပင်။
ရွှေဘုံသည် နုညံ့မူ့ ၊ ကျေနပ်စရာကောင်းမူ့
အေးချမ်းမူ့အတိပြီးနေသော ကောင်ငယ်လေးဖြစ်သည်။ နှစ်လိုဖွယ်ရှိလွန်းတာမို့
ရေးညို့ထင်မှာ ထိုအပြုံးနဲ့တင် ရင်ထဲ တလှိုက်လှိုက်ပြည့်သိပ်လာရသည်။
လွန်ခဲ့သော ၆နှစ်ကျော်ခန့်က အပြုံးလေး သည်လည်းထိုသို့ပင်။
ဘယ်တော့မှမမေ့ခဲ့သလို ဘယ်တော့မှ
မတွေးချင်ခဲ့ဖူးသောနေ့။
" ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်ဗျ။
သွားစရာရှိတာသွားပါ ဘာမှလုပ်ပေးစရာမလိုပါဘူး " ဟု ရိုးသားစွာ ပြုံး၍ ဆိုလာသူ။ ပူပင်သောကဟူသည် ထိုအပြုံးနှင့် ငြိမ်းခဲ့ပြီး သွေးတစက်စက်ကျနေသော လက်သည် နာအံ့မထင်ခဲ့။
" တောင်းပန်ပါတယ် "
ထိုစကားပြောပြီး ပြေးထွက်ခဲ့သော လမ်းသည် ဝင့်ဝါသွေးအိမ်ရှိရာသို့ပင်။
ထိုနေ့ကစလို့ သူ့ဘဝ၏ တစွန်းတစ
အမှတ်တရမှာ ကောင်ကလေး ပါဝင်ခဲ့ပေမဲ့ တွေ့စုံမူ့သည် ခြောက်နှစ်ကျော်ကြာမှဖြစ်ခဲ့၏။
ပြန်တွေ့တော့ သူချက်ခြင်းမမှတ်မိခဲ့ပေ။
သို့သော် မြင်ဖူးသလိုလို မျက်နှာလေးကြောင့် ရင်းနှီးမူ့သည် အလွယ်တကူ ။
သူမှတ်မိသောနေ့သည် ကောင်ကလေးသူ့အိမ်ကိုရောက်လာခဲ့သော နေ့ပင်ဖြစ်သည်။
အဝတ်လဲပေးခဲ့ရင်းတွေ့ခဲ့ရသော လက်မောင်းက အမာရွတ်။
မျက်လုံးထောင့်က မှည့်စက်လေး။ ထိုအရာတွေသည် မေ့မရသော အမှတ်တရပင်ဖြစ်သည်။
" ထင်ထင် "
"ဟင် "
" ရပြီတဲ့ "
"ဟုတ်လား...sorry ကိုယ် အတွေးလွန်သွားလို့ "
ရွှေဘုံ သေချာကြည့်ကာ နှဖူးက ချွေးစေးတွေအားလက်နဲ့ လှမ်းသုတ်ပေးလိုက်သည်။
" ချွေးတွေထွက်နေတယ် ဘယ်နေရာက နာလို့လဲ "
မျက်နှာမှာ အညိုမဲ ဒဏ်ရာ တချို့ ရှိနေပြီး
အနည်းငယ်ဖြူ ဖျော့ဖျော့မို့ ရွှေဘုံ အပြင်ခေါ်ခဲ့လိုက်တာကို စိတ်မကောင်းတောင်မှဖြစ်သွား၏။
" မနာဘူး။ ပူလို့ ချွေးထွက်တာ ..ခဏ
မင်း ဖိနပ်ကြိုးပြေနေတယ် "
ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ သေချာစီးပေးနေသည့် ထင်ထင်အားကြည့်ရင်း ရွှေဘုံ
ယောင်ယောင်လေးပြုံးမိသွာ၏။
" ထင်ထင် .."
"အင်း"
ထင်ထင်သည် မော့မကြည့်ပေ။
ဖိနပ်ကြိုးချည်နေသည်မှာ ဂရုတစိုက်။
" ချစ်တယ်။ အများကြီး အများကြီး "
ရေးညို့ထင် မျက်မှောင်ကြီးကုတ်လျက် မတ်တပ်ရပ်လာသည်။ ရုပ်တည်ကြီးကြောင့်မို့ ရွှေဘုံ မကျေမနပ်ဖြစ်လာစဉ် ခါးကြားက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုထုတ်ကာပေးလာ၏
" ရော့... ကန်စွန်းဥတင်မကဘူး။ မင်းကြိုက်တဲ့ အဖုတ်အကုန်ဝယ်စားခဲ့"
"အား ထင်ထင် အစုတ်ပလုတ်ကြီး "
ရွှေဘုံ သူ့ခေါင်းနဲ့ ရေးညို့ထင်၏ လက်မောင်းကို ပြေးတိုက်၏။
ရေးညို့ထင် တဟားဟားအော်ရယ်ကာ
နီနေတဲ့ ပါးတွေကို အားရပါးရညှစ်၍
" ကိုယ်ပြောတာမှားလား။ ပြောင်းဖူးဖုတ်၊
ကန်းစွန်းဥဖုတ်၊ ထန်းပင်မြစ်ဖုတ် အဲ့ဒါတွေကိုပြောတာ။ အလကား ရွှေဘုံမင်းစံက နှာဗူး။ "
" မစားတော့ဘူး။ မျက်နှာရူးကြီး ခင်ဗျားဖာသာနေခဲ့တော့ "
"ဟာ ..ဟိတ်နေအုံးလေ။ မင်းပဲ အဖုတ်စားမလို့ဆို။ မဟုတ်ဘူး ကိုယ်ပြောတာ ကန်စွန်းဥ ကိုပြောတာ "
လူတွေအများကြီး လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်နေကြတာမို့ ရွှေဘုံ မျက်နှာကြီးရဲကာ ဇွတ်ပြေးတော့၏။ ရှေ့မှာ ရွှေဘုံက ပြေးပြီးနောက် ရေးညို့ထင်သည် ဥဖုတ်နှစ်လုံး ထည့်ထားတဲ့ အိတ်ကိုဆွဲကာ ပြေးလိုက်သည်။ နှုတ်မှလည်း
" ဟေ့ နေ့အုံးလေ ၊ မင်းပဲ ဥနှစ်လုံးဖုတ်ခိုင်းပြီးတော့ "
ဘာအဖုတ်မှမစားတော့ဘူး။
အလကား ရေးညို့ထင် ၊ ငပေါကြီး
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz