တသက်လုံးပျော်ချင်မောင့်ကိုချစ်ပါ(တသက္လံုးေပ်ာ္ခ်င္ေမာင့္ကိုခ်စ္ပါ)Completed
29🔞
{ ဒီအခန္းသည္ ၁၈နွစ္မျပည့္တဲ့ကေလးေတြလံုဝမဖတ္သင့္ပါဘူးေနာ္။ }
"ခဏေလး ၿပီး ..ၿပီးမွနမ္း ။ ဦးေလးထြန္းကို သြားေျပာလိုက္ဦးမယ္။"
ေမးဖ်ား၌ တြန္းတင္ထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးကို တစ္ခ်က္ငံု ႔နမ္းလိုက္ၿပီး သြားဖို႔ခြင့္ျပဳေပးလိုက္ရသည္။ တံခါးေခါက္သံသည္
စကၠန္႔ပိုင္းေတာင္မျခား။ စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္မို႔ေရးညိဳ႕ထင္မ်က္နွာသည္ရႈံ႕မဲ့လ်က္။
" ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့"
ေရႊဘံု နာေနတဲ့ သူ႔နႈတ္ခမ္းေလးကို လ်ွာနွင့္သပ္ၾကည့္ကာ ေခါင္းသံုးခါေလာက္ညိမ့္ျပၿပီး ထိုၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ လူႀကီးေဘးကေန အလ်ွင္အျမန္ဖယ္ခြာလိုက္သည္။
သူ႔အားေၾကာက္စရာ လူၾကမ္းႀကီးသဖြယ္ ျမင္ေယာင္ေနတဲ့ သနားစရာ ေကာင္ငယ္ေလးေၾကာင့္ ေရးညိဳ႕ထင္ ဆိုဖာမွာ ေနာက္မွီထိုင္ရင္း ေခါင္းေမာ့ၿပံဳးကာ ျပန္လာမည္အခ်ိန္အားေစာင့္ေမ်ွာ္ေနလိုက္၏။
သို႔ေသာ္ သူမွားသြားေလၿပီမွန္း ၁၀မိနစ္ခန္႔အၾကာမွ သိလိုက္ေလသည္။
မၾကာခင္က ၾကားေနရေသးတဲ့ တိုးတိုး ဖြဖြ အသံမ်ားသည္ တိတ္ဆိတ္သြားကာ
ေကာင္ကေလးကေတာ့ သူ႔ေဘးနားအားျပန္မလာေတာ့ေခ်။
ေခါင္းလွည့္ၾကည့္ခ်ိန္တြင္ထိုေနရာမွာ ေကာင္ကေလးမရွိေတာ့ေပ။
ေရးညိဳ႕ထင္ ရယ္ကာ ထိုင္ေနရာမွထ၍ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ဝင္လိုက္လ်ွင္ လႈပ္တုတ္တုတ္ ေစာင္ထုတ္ေလးသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ေခါင္းထိလံုေအာင္ၿခံဳ၍ ပုန္းေအာင္းေနေလ၏။
ေရးညိဳ႕ထင္ အခန္းေပါက္ဝမွာရပ္ကာ လက္ပိုက္လိုက္သည္။
သူေက်ာျပင္သည္ တံခါးေဘာင္အား ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့မွီထားကာ နႈတ္ခမ္းေတြကေတာ့ၿပံဳးေနေလသည္။
" ကတိမတည္တဲ့ ကေလးေတြက ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူး"
ေစာင္ထုပ္ေလးသည္ လႈပ္ခတ္သြားေပမဲ့ အသံမထြက္ပဲ ၿငိမ္သက္ေနဆဲ။ ၾကည့္ေနဆဲ မ်က္လံုးအစံုသည္ လျခမ္းေကြးသဖြယ္ ႏုညံ့စြာ ေကြးညႊတ္သြားၿပီး
" ကိုယ့္အိမ္က ေကာင္ကေလးကလည္း
ေပးထားတဲ့ ကတိကိုမတည္ဘူး။
ကိုယ္သူ႔ကို အျပစ္ေပးသင့္သလား "
ေခါင္းထိၿခံဳထားတဲ့ေစာင္ေလးသည္ တျဖည္းျဖည္းေအာက္ေလ်ာက်သြားၿပီး ဝိုင္းစက္စက္မ်က္လံုးေလးနွစ္လံုးေပၚလာသည္။
ေတာင္ပံျဖန္႔ေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေတြသည္ ေလအဟုန္မွာ ဝဲပ်ံေတာ့မေယာင္ပုတ္ခတ္အားယူကာ သနားစဖြယ္ေကာင္းေအာင္ျပဳမူေန၏။
" နႈတ္ခမ္းေတြနာေနၿပီ"
"ဟုတ္လား"
"အင္း .. ထင္ထင္မယံုရင္လာၾကည့္ ေရႊဘံု နႈတ္ခမ္းေလး ေယာင္ေနၿပီ "
ေရးညိဳ႕ထင္ ေျခလွမ္းက်ဲနဲ႔လွမ္းလာကာ ေစာင္ကိုဆြဲဖယ္ပစ္လိုက္သည္။
အျပည့္ေပၚလာတဲ့ မ်က္နွာထပ္မွာ နီအုအု
နႈတ္ခမ္းသည္ နာက်င္ေနတဲ့ပံုေပၚေနေပမဲ့ သူမသနားမိ။
အႀကိမ္ႀကိမ္အနိုင္က်င့္ခ်င္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ေသြေရာင္ႂကြေနတာမို႔ သူေခါင္းငံု႔ကာ ထပ္နမ္းလိုက္သည္။
"နာေသးလား "
ေရႊဘံု မ်က္နွာေလးမဲ့သြား၏။
ထပ္လုပ္ဦးမယ္ဆိုတဲ့သေဘာမို႔
ဒီလက္က လႊတ္ေအာင္ ေျပးဖို႔မလြယ္ေတာ့ၿပီ။ အားယူကာ ႀကံဳးထလိုက္လ်ွင္ သူ႔ပိုယ္အား အလိုက္သင့္ဆြဲယူၿပီးေပါင္ေပၚခြတင္လိုက္ၿပီး လက္ကိုလည္းမထိခိုက္ေအာင္ သတိထားေရွာင္လိုက္ေသး၏။
" ေျပာ .. ဘယ္ေနရာက နာတာလဲ "
ေစ့ေစ့ႀကည့္ေနတာမို႔ လူက ကတုန္ကယင္ ့ျဖစ္လာ၏။ ေခါင္းငံု႔ကာ ႀကိဳးစားဖို႔ ျပင္ေသာ္လည္း အငံု႔မခံ။
" ေမးတာေျဖ ဘယ္ေနရာကနာတာလဲ "
ေျပာရင္း တင္ပါးအား ျဖန္းခနဲ အားနဲ႔ရုိက္လိုက္တာမို႔ ေရႊဘံု အလန္႔တၾကားျဖစ္ကာ ထင္ထင္အားေမာ့ၾကည့္မိသည္။
ေသခ်ာမကြဲျပားေပမဲ့ သူ႔အား စိုက္ၾကည့္ေနမွန္းေသခ်ာေနတာေၾကာင့္ ပါးနွစ္ဖက္သညိ နီေစြးသြားလ်က္။
" နႈတ္..နႈတ္ခမ္းကပါ "
"အဲ့နႈတ္ခမ္းက ဘယ္ေနရာမွာလဲ။ေသခ်ာ ျပေလ ၊ ကိုယ္မျမင္ရဘူး "
တမင္အနိုင္က်င့္ေနတာေၾကာင့္ ေရႊဘံု မ်က္ရည္ေတြ ခ်က္ျခင္းဝိုင္းလာရ၏။
ေရႊဘံု တလႈပ္လႈပ္ တရႈံ႕ရႈံ႕ျဖစ္လာသည္ထိ ေရးညိဳ႕ထင္က ဒါကိုပင္ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတာျဖစ္သည္။
" ျပေလ"
တင္ပါးသည္ ေနာက္တစ္ခ်က္ ရုိက္ခံရျပန္သည္။
မတက္နိုင္သည့္အဆံုး ငိုရင္းနဲ႔ပင္ သူ႔နႈတ္ခမ္းအား စူေထာ္ေပးလိုက္ရလ်ွင္
ေရးညိဳ႕ထင္ သေဘာတက် ရယ္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ကာ နီေနတဲ့ ေနရာအား လ်ွာျဖင့္ လ်က္ေပးလိုက္၏။
ပူေႏြးစိုစြတ္တဲ့ ၾကမ္းရွတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ေရႊဘံုကိုယ္သည္ သိမ့္ခနဲ။
" နာေသးလား "
"မ..မနာေတာ့ဘူး"
"ေသခ်ာလို႔လား "
ေခါင္းျမန္ျမန္ညိမ့္ျပကာ
" ေသခ်ာပါတယ္"
"နီေနေသးတယ္ "
ေျပာရင္း လ်ွာအျပားလိုက္ႀကီးသည္
သူ႔နႈတ္ခမ္းအား အႀကိမ္ႀကိမ္ လ်က္ခံလိုက္ရသည္။
ပါးနွစ္ဖက္သည္ရဲပေလာင္းနီကာ
မ်က္ရည္မ်ားသည္ ပို႔ပို႔ေပါက္ေပါက္က်လာ၏။
ေရးညိဳ႕ထင္ စိုက္ၾကည့္၍ လက္ဖဝါးျဖင့္ ၾကမ္းတမ္းစြာသုတ္ေပးလိုက္ၿပီး
ေမးအားေမာ့ကာ ထပ္မံ၍ နမ္းလိုက္ျပန္၏။ ႏုညံ့မူ႔သည္ စိုးစဥ္မရွိ။
ၾကမ္းရွပူေႏြးမူ႔ေၾကာင့္ နႈတ္ခမ္းတစ္ဝိုက္သည္ အရသာပင္မသိေတာ့ေလာက္ေအာင္ပင္ထံုထိုင္းေန၏။
ထို႔အျပင္ တင္ပါးဆီမွ ဖိညစ္မူ႔။
" ဟင့္ ထင္ထင္..နာတယ္လို႔"
ေပ်ာ့ေခြလုမတက္ျဖစ္လာခ်ိန္တြင္ ရႈိက္သံတစ္ဝက္ျဖင့္တားျမစ္လိုက္လ်ွင္
" ဘယ္ေနရာကလဲ"
"တင္ပါးက "
တအင့္အင့္ရႈိက္၍ ဆိုၿပီးမွ
မ်က္ရည္ဝိုင္းတဲ့ မ်က္လံုးမ်ားသည္ အလန္႔တၾကား ေမာ့လာ၏။
သို႔ေသာ္ ေနာက္က် သြားေခ်သည္။
လ်ွို ဝင္လာတဲ့ လက္ဖဝါးနွစ္ဖက္၏ အပူခ်ိန္သည္ တင္ပါးအတြင္းနႈိက္ခြၽတ္စြာ စမ္းသပ္စစ္ေဆးလ်က္။
" ဒီေနရာကလား "
ႏုညံ့တဲ့အထိအေတြ႕အား ေရးညိဳ႕ထင္ မ်က္လံုးမိွတ္မတက္ခံစားမိၿပီး အက္ရွတဲ့အသံျဖင့္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ေကာင္ေလးနားအားတိုးတိုးေလးကပ္ေျပာလိုက္သည္။ လံုးေျခမူေၾကာင့္ ေပါင္မုန္႔လံုးသည္ လည္း က်ိဳးေၾကလုမတက္။
" ဟင့္"
"မငိုနဲ႔။ နာတဲ့ေနရာေျပာျပ "
"လႊတ္ ..ထင္ထင္လႊတ္ "
"နာတယ္ဆို ၊ ဘယ္ေနရာကလဲ။
ဒီေနရာေလးကလား"
အလယ္အေၾကာင္းေလးအလိုက္ သူ႔လက္ေခ်ာင္းက တိုးဝင္သြာကာ အိစက္စက္ဝင္ေပါက္တစ္ခုအား တေရႊ႕ေ႐ြ႕စမ္းသက္လိုက္သည္။
ပုခံုးေပၚေခါင္းတင္ကာ ေရႊဘံု ရႈိက္ႀကီးတငင္ငင္ငိုေလသည္။ အေတြ႕အထိေၾကာင့္ သူ႔ခနၶာကိုယ္အနွံ႔အျပားမွာ ၾကက္သီးဖုေတြက တန္းစီလ်က္ ေမႊးညင္းမ်ားသည္ ေထာင္ထေနသည္။ ထင္ထင္သည္ ေဆာ့စရာတစ္ခုေတြ႕သလိုသူ႔အားစမ္းသပ္စစ္ေဆးေနၿပီး မာေက်ာေသာအရာတစ္ခုနွင့္အတူအသာပြတ္တိုက္ေနခဲ့သည္။ တည့္တည့္ထိုင္ထားေသာ ေအာက္ဖက္က အရာ၏ မာတင္းမူ႔ေၾကာင့္ သူ႔ တစ္ကိုယ္လံုးေပ်ာ့ဖက္လ်က္
မတ္မတ္ေတာင္မွမထိုင္နိုင္ေတာ့ေခ်။
"မနာေတာ့ဘူးမို႔လား။ ဒီေနရာေလးက
ဘာေလးလဲ။ ကိုယ္လက္ထည့္ၾကည့္လို႔ရလား "
"ဟင့္အင္ ..ထင္ထင္ မလုပ္ပါနဲ႔ "
" စုပ္လိုက္ "
ညစ္ညမ္းလွေသာစကားမ်ားသည္ ထင္ထင္နႈတ္ကထြက္လာသလားဆိုတာ ယံုၾကည္ဖြယ္မရွိပါ။
ေရးညိဳ႕ထင္မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လ်က္ ေမ်ာ့တစ္ေကာင္လိုတြယ္ဖက္ထားတဲ့ ေရႊဘံုကိုဆြဲခြာ၍ ေမးကိုပါးစပ္ဟလာေအာင္ဆြဲညစ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္သူ႔လက္အား
အနီေရာင္နႈတ္ခမ္းလႊာထဲထိုးထည့္၍ လက္အားလ်က္ေစသည္။
အျပဳအမူမ်ားသည္ ၾကမ္းတမ္း၍
ေရႊဘံုအားအလြတ္ေပးပံုမျမင္။
"ရၿပီ။ မ်က္နွာေမာ့ၿပီးကိုယ့္ကိုနမ္း"
ဆြဲထုတ္သြားေသာ လက္၌ ေငြမင္ေရာင္ သေရတန္းက ေမးဖ်ားေပၚထိတြဲက်သြားကာ စိုစိစိ။
ေရးညိဳ႕ထင္ စိတ္မရွည္ဆြဲ ေမးဖ်ားကိုလ်ွာျဖင့္ပင့္လ်က္ကာ နႈတ္ခမ္းေတြကိုသြားျဖင့္ႀကိတ္လိုက္သည္။
အၾကမ္းပတမ္းဆိုေသာ္ျငားေပါက္ၿပဲထြက္သည့္ထိမဟုတ္။
ႏုညံ့မူ႔မရွိ သို႔ေသာ္ အျပစ္ေပးသည့္နွင့္ဆင္ဆင္တူကာ အေလ်ာ့ေပးမူ႔လံုးဝမပါ။
" က်ဥ္းလိုက္တာ "
ေအးစက္စက္လက္တစ္ေခ်ာင္းက အေနာက္ဝမွာလူးလားေခါက္တုန္႔။
" မလုပ္နဲ႔လည္းေျပာေသးတယ္၊
ေရႊဘံုအေသးေလးက ကိုယ့္ဗိုက္မွာ ေထာက္ေနၿပီ "
"ဟင့္ ...ထင္ထင္ အဲ့လိုေတြမေျပာပါနဲ႔"
ေရႊဘံု ထင္ထင့္ပါးစပ္အားလက္ျဖင့္ပိတ္ကာ တားျမစ္လိုက္သည္။
သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာမ်က္ရည္ေတြရႊဲကာ
ပူျပင္းလွေသာ အေနအထားေၾကာင့္
လူက တဆတ္ဆတ္တုန္ေနေလသည္။
သူ႔နႈတ္ခမ္းေပၚကလက္ကိုလ်ွာျဖင့္ပင့္လ်က္လိုက္လ်ွင္ ေရႊဘံုသည္ စိုစြတ္ေသာလ်ွာဖ်ားေၾကာင့္ တသိမ့္သိမ့္တုန္သြားရ၏။
" ၿပီးသြားတာလား "
"ဟီးအီးအီး "
အသံထြက္ေအာင္ ငိုလိုက္လ်ွင္ေရးညိဳ႕ထင္ ရယ္ကာ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္တင္ပါးေဖာင္းေဖာင္းကိုဖိ၍ သူ႔အကိုႀကီးနွင့္ဖိပြတ္လိုက္ၿပီး
" ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ၊ ငိုေနလဲ လႊတ္ေပးလို႔မရေတာ့ဘူး ၊ ကိုယ္အကိုႀကီးက
မင္းနဲ႔ေဆာ့ခ်င္လို႔တဲ့ "
"ထင္ထင္ ဟင့္.. ထင္ထင္ပဲ ခါးနာလို႔ဆို "
"ေျပာလား၊ ကိုယ္မေျပာမိပါဘူး "
မ်က္ရည္ေတြကို ပါးနွင့္တိုက္ဖ်က္ကာ
အိပ္ယာေပၚကိုအသာေလး ပစ္လွဲခ်ဖို႔ ေက်ာဖက္ကေန လက္လ်ိဳ ေပြ႕ထားလိုက္လ်ွင္ခါးက မ်က္ခနဲ။ ရႈံ႕မဲ့ကာ ဖြဖြေလးထိန္းကာ ၿငိမ္သက္သြားစဥ္
" နာသြားတာလား "
"အင္း .. ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေအာက္က အကိုႀကီးက ၿငိမ္မေနေတာ့ဘူး "
" အကိုႀကီး? "
"အင္း ..မင္းမယံုရင္ ကိုင္ၾကည့္ၾကည့္။
သူက ကိုယ္ထက္ႀကီးတယ္"
က်ိဳးလို႔ ပတ္တီးစီးတဲ့လက္ကေလးက မထိခိုက္ေပမဲ့ ၾကားမွာ ကားယားေလး။
ေကာင္းတဲ့ လက္ကိုဆြဲကာ ေဘာင္းဘီၾကားထို႔ထည့္လိုက္ၿပီး ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ မ်က္ေတာင္နဲ႔ နီရဲေနတဲ့ မ်က္နွာကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္သည္။
" ဘယ္လိုလဲ၊ ကိုယ့္အကိုႀကီး က ႀကီးလား "
" အဲ့လိုစကားေတြ ေျပာေနရင္ ထင္ထင္နဲ႔မေနေတာ့ဘူး"
ရွက္ရွက္နဲ႔ေရႊဘံုေအာ္သည္။
ေရးညိဳ႕ထင္ မ်က္ခံုးပ့င္ကာ ထပ္ေမး၏။
သူ႔နႈတ္ခမ္းေတြ၏ ေကြးညႊတ္မူ႔က သူဘယ္ေလာက္ေက်နပ္ေနသလဲဆိုတာ ေျပာဖို႔ေတာင္မလိုအပ္။
"ဒါဆို ဘယ္လိုစကားေတြေျပာရမွာလဲ။ "
"ထင္ထင္!!"
"ဝင္ခ်င္တယ္၊ ကိုယ္ဘာေျပာလဲ မင္းသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္အခုခါးနာေနတယ္။ လႈပ္လိုက္တာနဲ႔ နာတယ္။ ဒီကိစၥကို မင္းကူညီေပးမွရမယ္"
ေရႊဘံု မ်က္ရည္ေတြသုတ္ကာ အံႀကိတ္မိသည္။ ထင္ထင္ ဘာလုပ္လုပ္သည္းခံနိုင္ေပမဲ့ ရွင္းလင္းေအာင္ေမးခ်င္တာရွိေသးသည္။
" ကြၽန္ေတာ္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဘာလို႔မေျပာတာလဲ "
"လိုလို႔လား "
ၿငိမ္သြားတဲ့ မ်က္နွာကို ဆြဲေမာ့ေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားက တသြင္သြင္စီးလ်က္။
" ငိုတာကိုမႀကိဳက္ဘူး။ ေျပာစရာရွိတာမေျပာပဲ ေအာင့္အီးသည္းခံတာမ်ိဳးမႀကိဳက္ဘူး။ ပြင့္လင္းမူ႔မရွိတဲ့ ပံုစံက ကိုယ္အႀကဳိက္မျဖစ္နိုင္ဘူး"
" မထိနဲ႔ "
မ်က္ရည္ကိုသုတ္ေပးမယ္ျပင္တဲ့လက္ေတြကို ရုိက္ထုတ္ကာ ေဒါသတႀကီးေအာ္သည္။ ငိုတာလည္းမရပ္ေသး။
ေရးညိဳ႕ထင္မာန္ဖီေနတဲ့ေခြးေပါက္စကို မေခ်ာ့ပဲ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။
ေျပာစမ္း။ ဘာေျပာမွာလဲ။
" ထင္ထင္စိတ္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ကဘာလဲ"
"မင္းက ကိုယ္လက္ထပ္ထားတဲ့ေယာက်ာ္း "
"ေယာက်ာ္းျဖစ္တာနဲ႔ ထင္ထင္လုပ္ခ်င္တာမွန္သမ်ွလုပ္လို႔ရရုိးလား။ မခ်စ္ပဲ အိပ္ယာထဲမွာ အတူျဖတ္သန္းဖို႔ ထင္ထင္ဘာလို႔ ေလာဘႀကီးရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္က အဲ့ေလာက္ပဲထင္ထင္စိတ္ထဲရွိတာလား "
" ေျပာခ်င္တာကဘာလဲ "
ေရႊဘံုထရပ္လိုက္လ်ွင္ အထမခံပဲ ျပန္ဆြဲခ်ကာ သူ႔ေပါင္ေပၚျပန္ထိုင္ခိုင္းသည္။
" မခ်စ္ပဲ အတူတူမေနခ်င္တာ။
ကြၽန္ေတာ္ ထင္ထင္ကိုခ်စ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထင္ထင္က ကြၽန္ေတာ္ကိုမခ်စ္ဘူး။
ကြၽန္ေတာ္တို႔နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တူညီတဲ့အရာမရွိဘူး..ဖယ္မထိနဲ႔ ။ ကြၽန္ေတာ္ ထင္ထင္နဲ႔အတူမအိပ္နိုင္ဘူး "
"ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက အဲ့ေလာက္အေရးႀကီးလား။ ေျပာတာနားေထာင္ မရုန္းနဲ႔။
ေျပာစကားနားမေထာင္ရင္ ကိုယ္မင္းကိုရုိက္မယ္ "
တင္အပါးလံုးလံုးေပၚ လက္ကေရာက္သြားကာ ဖိေခ် ၍ သတိေပးလိုက္သည္။ ထိုအခါမွၿငိမ္သက္သြားသူသည္
အရုိက္မခံခ်င္တာထက္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ သူလိုမ်ိဳး စူပုတ္ကာ မေက်မခ်မ္းၾကည့္ကာ
" ရုိက္ပါ။ ထင္ထင္ရုိက္ခ်င္ရင္ ရုိက္လိုက္။
ေရႊဘံုက ခုလက္က်ိဳးေနတဲ့ အျပင္ ထင္ထင္ထက္စာရင္ ဘာခြန္အားမွမရွိတဲ့သူ။ "
မေက်နပ္လာတိုင္း ျပန္ေျပာေနက် အက်င့္ေတြ။
ငိုတဲ့မ်က္ရည္က ငိုေနတာမဟုတ္ပဲ မထိန္းနိုင္ပဲ က်လာသလို တစက္စက္။
မ်က္ရည္နဲ႔ ေရာကာ ထူတဲ့ မ်က္ေတာင္ေတြက စို၍ ေစးပူးေနကာ အညိဳေရာင္ မ်က္လံုးေလးေတြပင္ မရွင္းလင္းေအာင္
ေမွးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျဖစ္ေနၿပီ။
ေရးညိဳ႕ထင္ အူယားလာတာမို႔ ပြတ္လိုက္သုတ္လိုက္လုပ္ထားတဲ့ ပါးနီနီေတြကို လက္နဲ႔ ညႇစ္ကာ စိတ္ကိုမနည္းေလ်ာ့ေနရသည္။
" ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက လူတိုင္းေျပာၾကတာပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ ပါးစပ္ကထြက္တဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေလးတစ္ခုဆိုတာ မင္းဘာလို႔ခုထိနားမလည္ေသးတာလဲ။ ။ လက္ေတြ႕ ခ်စ္ပါတယ္ဆိုၿပီး အေျပာနဲ႔လက္ေတြ႕မညီတဲ့ သူေတြမွအမ်ားႀကီး။ ရွင္းရွင္းေျပာမယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက ေစာက္ေရးမပါဘူး။ အဲ့အခ်စ္ဆိုတဲ့ နႈတ္ကထြက္တဲ့ စကားထက္ ကိုယ္လက္ေတြ႕ ျပဳ မူေနတဲ့ အရာေတြအကုန္လံုး မင္းစိတ္ထဲ မင္းလိုခ်င္တာနဲ႔ မကိုက္ညီတာရွိဘူးလား။ "
"..."
"ေမးတာေျဖ ၊ပါးစပ္ပိတ္မထားနဲ႔"
ျဖန္းခနဲ အသံနဲ႔အတူတင္ပါးဆီမွ ပူစပ္စပ္ခံစားခ်က္ႀကီးေၾကာင့္ ေရႊဘံု၏ရပ္တန္႔ေနေသာ မ်က္ရည္က ျပန္က်လာျပန္၏။
နာေပမဲ့ ျပန္မေျပာရဲ။
ထင္ထင္အရမ္းအနိုင္က်င့္လြန္းသည္။
" မရွိပါဘူး "
"မရွိရင္ ဘာလို ႔မ်က္ရည္က်တာလဲ။ ငိုတာမႀကိဳက္ဘူးေျပာထားရဲ႕နဲ႔"
"အီးဟီးဟီး မရုိက္နဲ႔ ထင္ထင္ရုိက္တာနာတယ္။ ေရႊဘံု ျပဳတ္က်တုန္းက ဟင့္ ဒဏ္ရာေတြရွိေသးတယ္ ဟီးအီးအီး "
ေရးညိဳ႕ထင္ သက္ျပင္းခ်ကာ
ငိုေနတဲ့ ကေလးကို ျပန္ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး ရုိက္ထားတဲ့ တင္ပါးေနရာကို ဖြဖြေလးပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ၾကမ္းတမ္းမူ႔သည္
နည္းနည္းမရွိေတာ့ေပ။ မ်က္ဝန္းကအစ
ႏုညံ့မူ႔အတိၿပီးေနၿပီး ၿငိမ္သက္စြာပင္ေထြးေပြ႕လ်က္ ေခ်ာ့ျမဴ ေနမိသည္။
" စိတ္မတိုေစခ်င္ရင္ ေနာက္ကို မလိုအပ္တာေတြမေျပာနဲ႔။ အေရးႀကီးတာ ၊
မင္းသိသင့္တာဆိုရင္ မင္းေမးစရာမလိုဘူး ကိုယ္အကုန္ရွင္းျပေပးမယ္။
မင္းၾကားခ်င္တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေျပာင္းလဲလြယ္တယ္။ မၿမဲဘူး။ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ ေမတၱာက မင္းနွလံုးသားမွာ ၿမဲၿမဲခ်ည္မဲ့ ႀကိဳး။
ေျပာင္းလဲမူ႔မရွိဘူး။ ေရးညိဳ႕ထင္ဆိုတဲ့ ကိုယ္က တစ္သက္လံုးမင္းအပိုင္ပဲ။ နွလံုးသားေရ ၊ ခနၶာကိုယ္ေရာ ၊ ဦးေနွာက္နဲ႔ အေတြးအေခၚေရာ မင္းတစ္ေယာက္ထဲမူပိုင္ "
" ခ်စ္တယ္နဲ႔ သေဘာထားတူတူပဲလား "
ငိုရႈိက္သံတစ္ဝက္နဲ႔ေမးလာျခင္း။
ေရးညိဳ႕ထင္ ကေလးနားသယ္စကို ေမးဖ်ားနဲ႔ ေဘးတိုက္ပြတ္ဆြဲကာ
" အဲ့ထက္ပိုျမင့္တယ္...သိခ်င္တာေတြ ေနာက္မွေမး။ ကိုယ္ ကိစၥကို မင္းေျဖရွင္းေပး "
ေျပာေနရင္း ေအာက္ကေန ဖိႀကိတ္လိုက္တဲ့ မာေတာင့္ေတာင့္အရာေၾကာင့္
လူက တြန္႔ခနဲ။
ဘယ္ေလာက္ႀကီးတဲ့ အကိုႀကီးဆိုတာ လက္ေတြ႕ သိထားၿပီးၿပီမို႔ ေခါင္းကို ျမန္ျမန္ရမ္းကာ
" ေရႊဘံု ေနမေကာင္းေသးဘူး။ လက္မွာလဲ ပတ္တီးနဲ႔ ေခါင္းေပါက္တာလဲ ခ်ဳပ္ရုိးေတာင္မက်က္ေသးဘူး။ ဖင္ကလည္း ထင္ထင္ရုိက္ထားတာနာေနေသးတယ္ "
"ဟုတ္လား "
"အင္း ေရႊဘံု မညာဘူး "
တရားခံဖမ္းသလို ၾကည့္ေနသ႑ာန္ရွိတဲ့ မ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ ကုတင္ေပၚတက္က ာေစာင္ကိုျပန္ၿခံဳ၍ ပုန္း၏။ ေရးညိဳ႕ထင္
အတင္းဆြဲကာ ေစာင္ကို အခန္းေထာင္လႊင့္ပစ္ၿပီး ရင္ဘတ္ေပၚကို ခြတက္လိုက္လ်ွင္
ငယ္က်သြားတဲ့ မ်က္နွာေလးေၾကာင့္ ခ်စ္ပစ္ခ်င္စိတ္ေတြက တဖြားဖြား။
" မနာခ်င္ရင္ လုပ္ေပး "
"ဘာလုပ္ရမွာလဲ ..ေရႊဘံု ဘာ..ဘာမွလုပ္တက္တာမရွိဘူး "
" လိမ္တယ္"
ေကာင္ကေလး ေဘးမွာ လွဲခ်ၿပီး သူ႔အကိုႀကီးကိုထုတ္လိုက္ၿပီး တဖန္ ေကာင္ကေလး ကိုေဘးကိုဆြဲလွည့္ေစကာ ေက်ာနဲ႔ သူရင္ဘတ္ကိုကပ္ေစလိုက္သည္။
အကိုႀကီးသည္ ပိုင္ရွင္ကို သိသည္ထင္၊
ခ်က္ျခင္းကန္ထြက္ကာ အိေဖာင္းေဖာင္း နွစ္လံုးကို သြားထိ၏။
ေဘာင္းဘီသည္ ဝတ္ထားဆဲမို႔ စိတ္မရွည္စြာဆြဲခြၽတ္၍ ေပါင္ကိုေျမႇာက္ေစၿပီး ကနာမၿငိမ္ေတာ့တဲ့
သူ႔အကိုႀကီးကို ျမန္ျမန္ထည့္လိုက္ရ၏။
ဟူးးး
ျဖဴ ႏုႏု ေပါင္ၾကားဆီမွ အိေထြးတဲ့ခံစားခ်က္ ။
" ထင္..ထင္ထင္ ဘာလုပ္တာလဲ "
"အကိုႀကီးကို ေခ်ာ့ေနတာ ။ သူစိတ္ဆိုးေနလို႔၊ ခဏေနာ္ အဲ့တိုင္းေလးေန "
ေျပာၿပီး ျမန္ျမန္လႈပ္ရွားလိုက္သည္။
ခံစားမူ႔သည္ ထူးကဲလြန္း၏။
"ကိုယ့္ အကိုႀကီးက လူပ်ိဳေလးပဲ ရွိေသးတာ။
မင္းေကာ "
ေရးညိဳ႕ထင္၏ လက္သည္ ေရႊဘံု႔မုန္လာဥ ျဖဴ ျဖဴ ေလးကိုပါ အလြတ္မေပးခဲ့။
ျမင္ေနရဲ႕ ဂုတ္ပိုးေတြအားလ်ွာနွင့္လ်က္ကာ ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတြအားလည္းေျပာ၏။
ေပါင္ႂကားမွာ ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္ျပဳမူေနတဲ့ အကိုႀကီးသည္ ဘာအေရာင္အဆင္းရွိသလဲ ေရႊဘံု မျမင္ရ ။ ပြတ္တိုက္ပါမ်ားလြန္းလို႔ အနီေရာင္သန္းလာသည္ထိ
အကိုႀကီးသည္ နည္းနည္းမွ ေဒါသမပ်ယ္ေသး။
" အာ့ ထင္ထင္ ျဖည္းျဖည္း "
ေရႊဘံု သူ႔မုန္လာဥအား အႀကိမ္မ်ားစြာ ပြတ္တိုက္လာတဲ့ လက္ၾကမ္းႀကီးေၾကာင့္
ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ၿပီးသည္ထိ ထင္ထင္သည္ ဇြဲေကာင္းဆဲ ။
ထင္ထင္သည္ မေကာင္းတဲ့လူပင္။
ညစ္ပတ္ကာ ၾကမ္းတမ္းလြန္းသည္။
( ကိုယ္ေရးတာ မဟုတ္ ၊ ကိုယ္ေရးတာမဟုတ္)
_____________
{ ဒီအခန်းသည် ၁၈နှစ်မပြည့်တဲ့ကလေးတွေလုံဝမဖတ်သင့်ပါဘူးနော်။ }
"ခဏလေး ပြီး ..ပြီးမှနမ်း ။ ဦးလေးထွန်းကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်။"
မေးဖျား၌ တွန်းတင်ထားတဲ့ လက်ချောင်းလေးကို တစ်ချက်ငုံ့ နမ်းလိုက်ပြီး သွားဖို့ခွင့်ပြုပေးလိုက်ရသည်။ တံခါးခေါက်သံသည်
စက္ကန့်ပိုင်းတောင်မခြား။ စိတ်ညစ်ညူးဖွယ်မို့ရေးညို့ထင်မျက်နှာသည်ရှုံ့မဲ့လျက်။
" မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"
ရွှေဘုံ နာနေတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို လျှာနှင့်သပ်ကြည့်ကာ ခေါင်းသုံးခါလောက်ညိမ့်ပြပြီး ထိုကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူကြီးဘေးကနေ အလျှင်အမြန်ဖယ်ခွာလိုက်သည်။
သူ့အားကြောက်စရာ လူကြမ်းကြီးသဖွယ် မြင်ယောင်နေတဲ့ သနားစရာ ကောင်ငယ်လေးကြောင့် ရေးညို့ထင် ဆိုဖာမှာ နောက်မှီထိုင်ရင်း ခေါင်းမော့ပြုံးကာ ပြန်လာမည်အချိန်အားစောင့်မျှော်နေလိုက်၏။
သို့သော် သူမှားသွားလေပြီမှန်း ၁၀မိနစ်ခန့်အကြာမှ သိလိုက်လေသည်။
မကြာခင်က ကြားနေရသေးတဲ့ တိုးတိုး ဖွဖွ အသံများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကာ
ကောင်ကလေးကတော့ သူ့ဘေးနားအားပြန်မလာတော့ချေ။
ခေါင်းလှည့်ကြည့်ချိန်တွင်ထိုနေရာမှာ ကောင်ကလေးမရှိတော့ပေ။
ရေးညို့ထင် ရယ်ကာ ထိုင်နေရာမှထ၍ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ဝင်လိုက်လျှင် လှုပ်တုတ်တုတ် စောင်ထုတ်လေးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းထိလုံအောင်ခြုံ၍ ပုန်းအောင်းနေလေ၏။
ရေးညို့ထင် အခန်းပေါက်ဝမှာရပ်ကာ လက်ပိုက်လိုက်သည်။
သူကျောပြင်သည် တံခါးဘောင်အား ခပ်လျော့လျော့မှီထားကာ နှုတ်ခမ်းတွေကတော့ပြုံးနေလေသည်။
" ကတိမတည်တဲ့ ကလေးတွေက ချစ်ဖို့မကောင်းဘူး"
စောင်ထုပ်လေးသည် လှုပ်ခတ်သွားပေမဲ့ အသံမထွက်ပဲ ငြိမ်သက်နေဆဲ။ ကြည့်နေဆဲ မျက်လုံးအစုံသည် လခြမ်းကွေးသဖွယ် နုညံ့စွာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး
" ကိုယ့်အိမ်က ကောင်ကလေးကလည်း
ပေးထားတဲ့ ကတိကိုမတည်ဘူး။
ကိုယ်သူ့ကို အပြစ်ပေးသင့်သလား "
ခေါင်းထိခြုံထားတဲ့စောင်လေးသည် တဖြည်းဖြည်းအောက်လျောကျသွားပြီး ဝိုင်းစက်စက်မျက်လုံးလေးနှစ်လုံးပေါ်လာသည်။
တောင်ပံဖြန့်နေတဲ့ မျက်တောင်တွေသည် လေအဟုန်မှာ ဝဲပျံတော့မယောင်ပုတ်ခတ်အားယူကာ သနားစဖွယ်ကောင်းအောင်ပြုမူနေ၏။
" နှုတ်ခမ်းတွေနာနေပြီ"
"ဟုတ်လား"
"အင်း .. ထင်ထင်မယုံရင်လာကြည့် ရွှေဘုံ နှုတ်ခမ်းလေး ယောင်နေပြီ "
ရေးညို့ထင် ခြေလှမ်းကျဲနဲ့လှမ်းလာကာ စောင်ကိုဆွဲဖယ်ပစ်လိုက်သည်။
အပြည့်ပေါ်လာတဲ့ မျက်နှာထပ်မှာ နီအုအု
နှုတ်ခမ်းသည် နာကျင်နေတဲ့ပုံပေါ်နေပေမဲ့ သူမသနားမိ။
အကြိမ်ကြိမ်အနိုင်ကျင့်ချင်ဖွယ်ကောင်းအောင် သွေရောင်ကြွနေတာမို့ သူခေါင်းငုံ့ကာ ထပ်နမ်းလိုက်သည်။
"နာသေးလား "
ရွှေဘုံ မျက်နှာလေးမဲ့သွား၏။
ထပ်လုပ်ဦးမယ်ဆိုတဲ့သဘောမို့
ဒီလက်က လွှတ်အောင် ပြေးဖို့မလွယ်တော့ပြီ။ အားယူကာ ကြုံးထလိုက်လျှင် သူ့ပိုယ်အား အလိုက်သင့်ဆွဲယူပြီးပေါင်ပေါ်ခွတင်လိုက်ပြီး လက်ကိုလည်းမထိခိုက်အောင် သတိထားရှောင်လိုက်သေး၏။
" ပြော .. ဘယ်နေရာက နာတာလဲ "
စေ့စေ့ကြည့်နေတာမို့ လူက ကတုန်ကယင့် ဖြစ်လာ၏။ ခေါင်းငုံ့ကာ ကြိုးစားဖို့ ပြင်သော်လည်း အငုံ့မခံ။
" မေးတာဖြေ ဘယ်နေရာကနာတာလဲ "
ပြောရင်း တင်ပါးအား ဖြန်းခနဲ အားနဲ့ရိုက်လိုက်တာမို့ ရွှေဘုံ အလန့်တကြားဖြစ်ကာ ထင်ထင်အားမော့ကြည့်မိသည်။
သေချာမကွဲပြားပေမဲ့ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေမှန်းသေချာနေတာကြောင့် ပါးနှစ်ဖက်သညိ နီစွေးသွားလျက်။
" နှုတ်..နှုတ်ခမ်းကပါ "
"အဲ့နှုတ်ခမ်းက ဘယ်နေရာမှာလဲ။သေချာ ပြလေ ၊ ကိုယ်မမြင်ရဘူး "
တမင်အနိုင်ကျင့်နေတာကြောင့် ရွှေဘုံ မျက်ရည်တွေ ချက်ခြင်းဝိုင်းလာရ၏။
ရွှေဘုံ တလှုပ်လှုပ် တရှုံ့ရှုံ့ဖြစ်လာသည်ထိ ရေးညို့ထင်က ဒါကိုပင်သေချာစိုက်ကြည့်နေတာဖြစ်သည်။
" ပြလေ"
တင်ပါးသည် နောက်တစ်ချက် ရိုက်ခံရပြန်သည်။
မတက်နိုင်သည့်အဆုံး ငိုရင်းနဲ့ပင် သူ့နှုတ်ခမ်းအား စူထော်ပေးလိုက်ရလျှင်
ရေးညို့ထင် သဘောတကျ ရယ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နီနေတဲ့ နေရာအား လျှာဖြင့် လျက်ပေးလိုက်၏။
ပူနွေးစိုစွတ်တဲ့ ကြမ်းရှတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့်ရွှေဘုံကိုယ်သည် သိမ့်ခနဲ။
" နာသေးလား "
"မ..မနာတော့ဘူး"
"သေချာလို့လား "
ခေါင်းမြန်မြန်ညိမ့်ပြကာ
" သေချာပါတယ်"
"နီနေသေးတယ် "
ပြောရင်း လျှာအပြားလိုက်ကြီးသည်
သူ့နှုတ်ခမ်းအား အကြိမ်ကြိမ် လျက်ခံလိုက်ရသည်။
ပါးနှစ်ဖက်သည်ရဲပလောင်းနီကာ
မျက်ရည်များသည် ပို့ပို့ပေါက်ပေါက်ကျလာ၏။
ရေးညို့ထင် စိုက်ကြည့်၍ လက်ဖဝါးဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာသုတ်ပေးလိုက်ပြီး
မေးအားမော့ကာ ထပ်မံ၍ နမ်းလိုက်ပြန်၏။ နုညံ့မူ့သည် စိုးစဉ်မရှိ။
ကြမ်းရှပူနွေးမူ့ကြောင့် နှုတ်ခမ်းတစ်ဝိုက်သည် အရသာပင်မသိတော့လောက်အောင်ပင်ထုံထိုင်းနေ၏။
ထို့အပြင် တင်ပါးဆီမှ ဖိညစ်မူ့။
" ဟင့် ထင်ထင်..နာတယ်လို့"
ပျော့ခွေလုမတက်ဖြစ်လာချိန်တွင် ရှိုက်သံတစ်ဝက်ဖြင့်တားမြစ်လိုက်လျှင်
" ဘယ်နေရာကလဲ"
"တင်ပါးက "
တအင့်အင့်ရှိုက်၍ ဆိုပြီးမှ
မျက်ရည်ဝိုင်းတဲ့ မျက်လုံးများသည် အလန့်တကြား မော့လာ၏။
သို့သော် နောက်ကျ သွားချေသည်။
လျှို ဝင်လာတဲ့ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်၏ အပူချိန်သည် တင်ပါးအတွင်းနှိုက်ချွတ်စွာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးလျက်။
" ဒီနေရာကလား "
နုညံ့တဲ့အထိအတွေ့အား ရေးညို့ထင် မျက်လုံးမှိတ်မတက်ခံစားမိပြီး အက်ရှတဲ့အသံဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့ကောင်လေးနားအားတိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်သည်။ လုံးခြေမူကြောင့် ပေါင်မုန့်လုံးသည် လည်း ကျိုးကြေလုမတက်။
" ဟင့်"
"မငိုနဲ့။ နာတဲ့နေရာပြောပြ "
"လွှတ် ..ထင်ထင်လွှတ် "
"နာတယ်ဆို ၊ ဘယ်နေရာကလဲ။
ဒီနေရာလေးကလား"
အလယ်အကြောင်းလေးအလိုက် သူ့လက်ချောင်းက တိုးဝင်သွာကာ အိစက်စက်ဝင်ပေါက်တစ်ခုအား တရွှေ့ရွေ့စမ်းသက်လိုက်သည်။
ပုခုံးပေါ်ခေါင်းတင်ကာ ရွှေဘုံ ရှိုက်ကြီးတငင်ငင်ငိုလေသည်။ အတွေ့အထိကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားမှာ ကြက်သီးဖုတွေက တန်းစီလျက် မွှေးညင်းများသည် ထောင်ထနေသည်။ ထင်ထင်သည် ဆော့စရာတစ်ခုတွေ့သလိုသူ့အားစမ်းသပ်စစ်ဆေးနေပြီး မာကျောသောအရာတစ်ခုနှင့်အတူအသာပွတ်တိုက်နေခဲ့သည်။ တည့်တည့်ထိုင်ထားသော အောက်ဖက်က အရာ၏ မာတင်းမူ့ကြောင့် သူ့ တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ဖက်လျက်
မတ်မတ်တောင်မှမထိုင်နိုင်တော့ချေ။
"မနာတော့ဘူးမို့လား။ ဒီနေရာလေးက
ဘာလေးလဲ။ ကိုယ်လက်ထည့်ကြည့်လို့ရလား "
"ဟင့်အင် ..ထင်ထင် မလုပ်ပါနဲ့ "
" စုပ်လိုက် "
ညစ်ညမ်းလှသောစကားများသည် ထင်ထင်နှုတ်ကထွက်လာသလားဆိုတာ ယုံကြည်ဖွယ်မရှိပါ။
ရေးညို့ထင်မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျော့တစ်ကောင်လိုတွယ်ဖက်ထားတဲ့ ရွှေဘုံကိုဆွဲခွာ၍ မေးကိုပါးစပ်ဟလာအောင်ဆွဲညစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူ့လက်အား
အနီရောင်နှုတ်ခမ်းလွှာထဲထိုးထည့်၍ လက်အားလျက်စေသည်။
အပြုအမူများသည် ကြမ်းတမ်း၍
ရွှေဘုံအားအလွတ်ပေးပုံမမြင်။
"ရပြီ။ မျက်နှာမော့ပြီးကိုယ့်ကိုနမ်း"
ဆွဲထုတ်သွားသော လက်၌ ငွေမင်ရောင် သရေတန်းက မေးဖျားပေါ်ထိတွဲကျသွားကာ စိုစိစိ။
ရေးညို့ထင် စိတ်မရှည်ဆွဲ မေးဖျားကိုလျှာဖြင့်ပင့်လျက်ကာ နှုတ်ခမ်းတွေကိုသွားဖြင့်ကြိတ်လိုက်သည်။
အကြမ်းပတမ်းဆိုသော်ငြားပေါက်ပြဲထွက်သည့်ထိမဟုတ်။
နုညံ့မူ့မရှိ သို့သော် အပြစ်ပေးသည့်နှင့်ဆင်ဆင်တူကာ အလျော့ပေးမူ့လုံးဝမပါ။
" ကျဉ်းလိုက်တာ "
အေးစက်စက်လက်တစ်ချောင်းက အနောက်ဝမှာလူးလားခေါက်တုန့်။
" မလုပ်နဲ့လည်းပြောသေးတယ်၊
ရွှေဘုံအသေးလေးက ကိုယ့်ဗိုက်မှာ ထောက်နေပြီ "
"ဟင့် ...ထင်ထင် အဲ့လိုတွေမပြောပါနဲ့"
ရွှေဘုံ ထင်ထင့်ပါးစပ်အားလက်ဖြင့်ပိတ်ကာ တားမြစ်လိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာမျက်ရည်တွေရွှဲကာ
ပူပြင်းလှသော အနေအထားကြောင့်
လူက တဆတ်ဆတ်တုန်နေလေသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ကလက်ကိုလျှာဖြင့်ပင့်လျက်လိုက်လျှင် ရွှေဘုံသည် စိုစွတ်သောလျှာဖျားကြောင့် တသိမ့်သိမ့်တုန်သွားရ၏။
" ပြီးသွားတာလား "
"ဟီးအီးအီး "
အသံထွက်အောင် ငိုလိုက်လျှင်ရေးညို့ထင် ရယ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်တင်ပါးဖောင်းဖောင်းကိုဖိ၍ သူ့အကိုကြီးနှင့်ဖိပွတ်လိုက်ပြီး
" ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ၊ ငိုနေလဲ လွှတ်ပေးလို့မရတော့ဘူး ၊ ကိုယ်အကိုကြီးက
မင်းနဲ့ဆော့ချင်လို့တဲ့ "
"ထင်ထင် ဟင့်.. ထင်ထင်ပဲ ခါးနာလို့ဆို "
"ပြောလား၊ ကိုယ်မပြောမိပါဘူး "
မျက်ရည်တွေကို ပါးနှင့်တိုက်ဖျက်ကာ
အိပ်ယာပေါ်ကိုအသာလေး ပစ်လှဲချဖို့ ကျောဖက်ကနေ လက်လျို ပွေ့ထားလိုက်လျှင်ခါးက မျက်ခနဲ။ ရှုံ့မဲ့ကာ ဖွဖွလေးထိန်းကာ ငြိမ်သက်သွားစဉ်
" နာသွားတာလား "
"အင်း .. ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အောက်က အကိုကြီးက ငြိမ်မနေတော့ဘူး "
" အကိုကြီး? "
"အင်း ..မင်းမယုံရင် ကိုင်ကြည့်ကြည့်။
သူက ကိုယ်ထက်ကြီးတယ်"
ကျိုးလို့ ပတ်တီးစီးတဲ့လက်ကလေးက မထိခိုက်ပေမဲ့ ကြားမှာ ကားယားလေး။
ကောင်းတဲ့ လက်ကိုဆွဲကာ ဘောင်းဘီကြားထို့ထည့်လိုက်ပြီး ဘောင်ဘင်ခတ်နေတဲ့ မျက်တောင်နဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်သည်။
" ဘယ်လိုလဲ၊ ကိုယ့်အကိုကြီး က ကြီးလား "
" အဲ့လိုစကားတွေ ပြောနေရင် ထင်ထင်နဲ့မနေတော့ဘူး"
ရှက်ရှက်နဲ့ရွှေဘုံအော်သည်။
ရေးညို့ထင် မျက်ခုံးပ့င်ကာ ထပ်မေး၏။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ၏ ကွေးညွှတ်မူ့က သူဘယ်လောက်ကျေနပ်နေသလဲဆိုတာ ပြောဖို့တောင်မလိုအပ်။
"ဒါဆို ဘယ်လိုစကားတွေပြောရမှာလဲ။ "
"ထင်ထင်!!"
"ဝင်ချင်တယ်၊ ကိုယ်ဘာပြောလဲ မင်းသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်အခုခါးနာနေတယ်။ လှုပ်လိုက်တာနဲ့ နာတယ်။ ဒီကိစ္စကို မင်းကူညီပေးမှရမယ်"
ရွှေဘုံ မျက်ရည်တွေသုတ်ကာ အံကြိတ်မိသည်။ ထင်ထင် ဘာလုပ်လုပ်သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ ရှင်းလင်းအောင်မေးချင်တာရှိသေးသည်။
" ကျွန်တော်ကို ချစ်တယ်လို့ ဘာလို့မပြောတာလဲ "
"လိုလို့လား "
ငြိမ်သွားတဲ့ မျက်နှာကို ဆွဲမော့တော့ မျက်ရည်များက တသွင်သွင်စီးလျက်။
" ငိုတာကိုမကြိုက်ဘူး။ ပြောစရာရှိတာမပြောပဲ အောင့်အီးသည်းခံတာမျိုးမကြိုက်ဘူး။ ပွင့်လင်းမူ့မရှိတဲ့ ပုံစံက ကိုယ်အကြိုက်မဖြစ်နိုင်ဘူး"
" မထိနဲ့ "
မျက်ရည်ကိုသုတ်ပေးမယ်ပြင်တဲ့လက်တွေကို ရိုက်ထုတ်ကာ ဒေါသတကြီးအော်သည်။ ငိုတာလည်းမရပ်သေး။
ရေးညို့ထင်မာန်ဖီနေတဲ့ခွေးပေါက်စကို မချော့ပဲ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ပြောစမ်း။ ဘာပြောမှာလဲ။
" ထင်ထင်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်ကဘာလဲ"
"မင်းက ကိုယ်လက်ထပ်ထားတဲ့ယောကျာ်း "
"ယောကျာ်းဖြစ်တာနဲ့ ထင်ထင်လုပ်ချင်တာမှန်သမျှလုပ်လို့ရရိုးလား။ မချစ်ပဲ အိပ်ယာထဲမှာ အတူဖြတ်သန်းဖို့ ထင်ထင်ဘာလို့ လောဘကြီးရတာလဲ။ ကျွန်တော်က အဲ့လောက်ပဲထင်ထင်စိတ်ထဲရှိတာလား "
" ပြောချင်တာကဘာလဲ "
ရွှေဘုံထရပ်လိုက်လျှင် အထမခံပဲ ပြန်ဆွဲချကာ သူ့ပေါင်ပေါ်ပြန်ထိုင်ခိုင်းသည်။
" မချစ်ပဲ အတူတူမနေချင်တာ။
ကျွန်တော် ထင်ထင်ကိုချစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထင်ထင်က ကျွန်တော်ကိုမချစ်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တူညီတဲ့အရာမရှိဘူး..ဖယ်မထိနဲ့ ။ ကျွန်တော် ထင်ထင်နဲ့အတူမအိပ်နိုင်ဘူး "
"ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက အဲ့လောက်အရေးကြီးလား။ ပြောတာနားထောင် မရုန်းနဲ့။
ပြောစကားနားမထောင်ရင် ကိုယ်မင်းကိုရိုက်မယ် "
တင်အပါးလုံးလုံးပေါ် လက်ကရောက်သွားကာ ဖိချေ ၍ သတိပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှငြိမ်သက်သွားသူသည်
အရိုက်မခံချင်တာထက် စိတ်ဆိုးနေတဲ့ သူလိုမျိုး စူပုတ်ကာ မကျေမချမ်းကြည့်ကာ
" ရိုက်ပါ။ ထင်ထင်ရိုက်ချင်ရင် ရိုက်လိုက်။
ရွှေဘုံက ခုလက်ကျိုးနေတဲ့ အပြင် ထင်ထင်ထက်စာရင် ဘာခွန်အားမှမရှိတဲ့သူ။ "
မကျေနပ်လာတိုင်း ပြန်ပြောနေကျ အကျင့်တွေ။
ငိုတဲ့မျက်ရည်က ငိုနေတာမဟုတ်ပဲ မထိန်းနိုင်ပဲ ကျလာသလို တစက်စက်။
မျက်ရည်နဲ့ ရောကာ ထူတဲ့ မျက်တောင်တွေက စို၍ စေးပူးနေကာ အညိုရောင် မျက်လုံးလေးတွေပင် မရှင်းလင်းအောင်
မှေးဖျော့ဖျော့ဖြစ်နေပြီ။
ရေးညို့ထင် အူယားလာတာမို့ ပွတ်လိုက်သုတ်လိုက်လုပ်ထားတဲ့ ပါးနီနီတွေကို လက်နဲ့ ညှစ်ကာ စိတ်ကိုမနည်းလျော့နေရသည်။
" ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက လူတိုင်းပြောကြတာပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ပါးစပ်ကထွက်တဲ့ သတ်မှတ်ချက်လေးတစ်ခုဆိုတာ မင်းဘာလို့ခုထိနားမလည်သေးတာလဲ။ ။ လက်တွေ့ ချစ်ပါတယ်ဆိုပြီး အပြောနဲ့လက်တွေ့မညီတဲ့ သူတွေမှအများကြီး။ ရှင်းရှင်းပြောမယ်။ ကိုယ့်အတွက် ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက စောက်ရေးမပါဘူး။ အဲ့အချစ်ဆိုတဲ့ နှုတ်ကထွက်တဲ့ စကားထက် ကိုယ်လက်တွေ့ ပြု မူနေတဲ့ အရာတွေအကုန်လုံး မင်းစိတ်ထဲ မင်းလိုချင်တာနဲ့ မကိုက်ညီတာရှိဘူးလား။ "
"..."
"မေးတာဖြေ ၊ပါးစပ်ပိတ်မထားနဲ့"
ဖြန်းခနဲ အသံနဲ့အတူတင်ပါးဆီမှ ပူစပ်စပ်ခံစားချက်ကြီးကြောင့် ရွှေဘုံ၏ရပ်တန့်နေသော မျက်ရည်က ပြန်ကျလာပြန်၏။
နာပေမဲ့ ပြန်မပြောရဲ။
ထင်ထင်အရမ်းအနိုင်ကျင့်လွန်းသည်။
" မရှိပါဘူး "
"မရှိရင် ဘာလို့ မျက်ရည်ကျတာလဲ။ ငိုတာမကြိုက်ဘူးပြောထားရဲ့နဲ့"
"အီးဟီးဟီး မရိုက်နဲ့ ထင်ထင်ရိုက်တာနာတယ်။ ရွှေဘုံ ပြုတ်ကျတုန်းက ဟင့် ဒဏ်ရာတွေရှိသေးတယ် ဟီးအီးအီး "
ရေးညို့ထင် သက်ပြင်းချကာ
ငိုနေတဲ့ ကလေးကို ပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ရိုက်ထားတဲ့ တင်ပါးနေရာကို ဖွဖွလေးပွတ်ပေးလိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းမူ့သည်
နည်းနည်းမရှိတော့ပေ။ မျက်ဝန်းကအစ
နုညံ့မူ့အတိပြီးနေပြီး ငြိမ်သက်စွာပင်ထွေးပွေ့လျက် ချော့မြူ နေမိသည်။
" စိတ်မတိုစေချင်ရင် နောက်ကို မလိုအပ်တာတွေမပြောနဲ့။ အရေးကြီးတာ ၊
မင်းသိသင့်တာဆိုရင် မင်းမေးစရာမလိုဘူး ကိုယ်အကုန်ရှင်းပြပေးမယ်။
မင်းကြားချင်တဲ့ အချစ်ဆိုတာ ပြောင်းလဲလွယ်တယ်။ မမြဲဘူး။ ကိုယ်ပေးချင်တဲ့ မေတ္တာက မင်းနှလုံးသားမှာ မြဲမြဲချည်မဲ့ ကြိုး။
ပြောင်းလဲမူ့မရှိဘူး။ ရေးညို့ထင်ဆိုတဲ့ ကိုယ်က တစ်သက်လုံးမင်းအပိုင်ပဲ။ နှလုံးသားရေ ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရော ၊ ဦးနှောက်နဲ့ အတွေးအခေါ်ရော မင်းတစ်ယောက်ထဲမူပိုင် "
" ချစ်တယ်နဲ့ သဘောထားတူတူပဲလား "
ငိုရှိုက်သံတစ်ဝက်နဲ့မေးလာခြင်း။
ရေးညို့ထင် ကလေးနားသယ်စကို မေးဖျားနဲ့ ဘေးတိုက်ပွတ်ဆွဲကာ
" အဲ့ထက်ပိုမြင့်တယ်...သိချင်တာတွေ နောက်မှမေး။ ကိုယ် ကိစ္စကို မင်းဖြေရှင်းပေး "
ပြောနေရင်း အောက်ကနေ ဖိကြိတ်လိုက်တဲ့ မာတောင့်တောင့်အရာကြောင့်
လူက တွန့်ခနဲ။
ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ အကိုကြီးဆိုတာ လက်တွေ့ သိထားပြီးပြီမို့ ခေါင်းကို မြန်မြန်ရမ်းကာ
" ရွှေဘုံ နေမကောင်းသေးဘူး။ လက်မှာလဲ ပတ်တီးနဲ့ ခေါင်းပေါက်တာလဲ ချုပ်ရိုးတောင်မကျက်သေးဘူး။ ဖင်ကလည်း ထင်ထင်ရိုက်ထားတာနာနေသေးတယ် "
"ဟုတ်လား "
"အင်း ရွှေဘုံ မညာဘူး "
တရားခံဖမ်းသလို ကြည့်နေသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေကြောင့် ကုတင်ပေါ်တက်ကာစောင်ကိုပြန်ခြုံ၍ ပုန်း၏။ ရေးညို့ထင်
အတင်းဆွဲကာ စောင်ကို အခန်းထောင်လွှင့်ပစ်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ခွတက်လိုက်လျှင်
ငယ်ကျသွားတဲ့ မျက်နှာလေးကြောင့် ချစ်ပစ်ချင်စိတ်တွေက တဖွားဖွား။
" မနာချင်ရင် လုပ်ပေး "
"ဘာလုပ်ရမှာလဲ ..ရွှေဘုံ ဘာ..ဘာမှလုပ်တက်တာမရှိဘူး "
" လိမ်တယ်"
ကောင်ကလေး ဘေးမှာ လှဲချပြီး သူ့အကိုကြီးကိုထုတ်လိုက်ပြီး တဖန် ကောင်ကလေး ကိုဘေးကိုဆွဲလှည့်စေကာ ကျောနဲ့ သူရင်ဘတ်ကိုကပ်စေလိုက်သည်။
အကိုကြီးသည် ပိုင်ရှင်ကို သိသည်ထင်၊
ချက်ခြင်းကန်ထွက်ကာ အိဖောင်းဖောင်း နှစ်လုံးကို သွားထိ၏။
ဘောင်းဘီသည် ဝတ်ထားဆဲမို့ စိတ်မရှည်စွာဆွဲချွတ်၍ ပေါင်ကိုမြှောက်စေပြီး ကနာမငြိမ်တော့တဲ့
သူ့အကိုကြီးကို မြန်မြန်ထည့်လိုက်ရ၏။
ဟူးးး
ဖြူ နုနု ပေါင်ကြားဆီမှ အိထွေးတဲ့ခံစားချက် ။
" ထင်..ထင်ထင် ဘာလုပ်တာလဲ "
"အကိုကြီးကို ချော့နေတာ ။ သူစိတ်ဆိုးနေလို့၊ ခဏနော် အဲ့တိုင်းလေးနေ "
ပြောပြီး မြန်မြန်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ခံစားမူ့သည် ထူးကဲလွန်း၏။
"ကိုယ့် အကိုကြီးက လူပျိုလေးပဲ ရှိသေးတာ။
မင်းကော "
ရေးညို့ထင်၏ လက်သည် ရွှေဘုံ့မုန်လာဥ ဖြူ ဖြူ လေးကိုပါ အလွတ်မပေးခဲ့။
မြင်နေရဲ့ ဂုတ်ပိုးတွေအားလျှာနှင့်လျက်ကာ ညစ်တီးညစ်ပတ်တွေအားလည်းပြော၏။
ပေါင်ကြားမှာ ရှေ့တိုးနောက်ငင်ပြုမူနေတဲ့ အကိုကြီးသည် ဘာအရောင်အဆင်းရှိသလဲ ရွှေဘုံ မမြင်ရ ။ ပွတ်တိုက်ပါများလွန်းလို့ အနီရောင်သန်းလာသည်ထိ
အကိုကြီးသည် နည်းနည်းမှ ဒေါသမပျယ်သေး။
" အာ့ ထင်ထင် ဖြည်းဖြည်း "
ရွှေဘုံ သူ့မုန်လာဥအား အကြိမ်များစွာ ပွတ်တိုက်လာတဲ့ လက်ကြမ်းကြီးကြောင့်
ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြီးသည်ထိ ထင်ထင်သည် ဇွဲကောင်းဆဲ ။
ထင်ထင်သည် မကောင်းတဲ့လူပင်။
ညစ်ပတ်ကာ ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။
( ကိုယ်ရေးတာ မဟုတ် ၊ ကိုယ်ရေးတာမဟုတ်)
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz