တသက်လုံးပျော်ချင်မောင့်ကိုချစ်ပါ(တသက္လံုးေပ်ာ္ခ်င္ေမာင့္ကိုခ်စ္ပါ)Completed
22
အခ်ိန္ေတြသည္ကုန္လြယ္လြန္းသည္။
ေန႔ရက္မ်ားစြာျဖတ္သန္းလြန္ေျမာက္အၿပီးမွာေရးညိဳ႕ထင္၏ ပြဲစဥ္ကလည္းနီးကပ္လာၿပီျဖစ္သည္။ ။
ေန႔စဥ္ ေရးညိဳ႕ထင္၏ ဆိုင္သြားခ်ိန္
သည္ေလ်ာ့နည္းလာၿပီး ကိုနိုင္းနဲ႔သီးသန္႔ေလ့က်င့္ေရးကြင္းမွာပဲသူ႔အခ်ိန္ေတြကို
ကုန္ဆံုးေလ့ရွိေတာ့သည္။
အရာရာနားလည္ေပးနိုင္တဲ့ေကာင္ကေလးက ခ်ိဳသည္ခါးသည္ မေျပာခဲ့သလို
သူေဘးနားမွာ သူထားသလိုသာေနခဲ့သည္။
ဒီေန႔သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္သည္ေစာ၏။
အလုပ္ပိတ္ရက္ေလးမို႔ေကာင္ကေလးကိုအခ်ိန္ေပးခ်င္တာလည္းပါ၏။
သူ၏ တစ္ေန႔တာ လႈပ္ရွားမူ႔မ်ားတြင္
ဘယ္ေလာက္အလုပ္မ်ားေနပါေစ ေကာင္ကေလးကိုေတာ့ ထိန္ခ်န္မထားနိုင္ပါ။
" မနက္ခင္းေလ့က်င့္ေရးကၿပီးခဲ့တာလား"
" အင္း ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ မင္းကိုဒီေန႔အခ်ိန္ေပးမလို႔ ေစာေစာျပန္လာလိုက္တာ။
မင္း အိမ္ျပန္ဖို႔စီစဥ္ထားေသးလား။ "
သူ ေကာင္ကေလး လက္ထဲက ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ၾကည့္ကာေမးလိုက္၏။
ပိတ္ရက္အမ်ားစုမွာ ေကာင္ကေလးက
မနက္ပိုင္းသူနဲ႔အတူေနၿပီး ေန႔လယ္ကေနညမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ သူ႔မိဘအိမ္မွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ သူအိမ္ျပန္မလာဘူးထင္လို႔လားမသိ ၊ သူ႔အိမ္ကိုေစာေစာသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနပံုပင္။
"ထင္ထင္ျပန္မလာဘူးထင္လို႔ အိမ္ျပန္မလို႔။ ျပန္ေရာက္ၿပီဆိုမွေတာ့ မသြားေတာ့ဘူး။ ေရခ်ိဳးေတာ့မလား "
ေရးညိဳ႕ထင္ေခါင္းညိမ့္ျပကာ အက်ၤ ီခြၽတ္လိုက္၏။ေခြၽးစိုေနတဲ့ အက်ၤ ီကြာက်သြားသည္နွင့္ျပင္းထန္တဲ့ ေလ့က်င့္ေရးေၾကာင့္
ပုခံုးနဲ႔ ေက်ာဖက္တြင္ အနီေရာင္ အမွတ္မ်ားေပၚလာ၏။
"ကိုယ္ဝိတ္တင္ေနတာ အဆင္ေျပလား "
ေရးညိဳ႕ထင္ သူ႔လက္ေမာင္းကိုအနည္းငယ္ အားထည့္ညႇစ္ျပလိုက္သည္။
လက္ေမာင္းနွစ္ဖက္ကို ေကြးၿပီးညႇစ္လိုက္သည္နွင့္ ေပၚလာတဲ့ ဘုေတြထစ္ေတြက အားရစရာေပၚလာ၏။
ေရႊဘံု သူ႔မ်က္မွန္ေလးကိုပင့္တင္လိုက္ၿပီး
ထင္ထင္လက္ေမာင္းေတြကိုၾကည့္လိုက္သည္။လက္ေမာင္းအိုးႀကီးေတြအရင္ကထက္မ်ားစြာႀကီးလာတာကိုေတြ႕ရ၏။
ထို႔ထက္ပိုၿပီးေက်နပ္စရာေကာင္းသည္က
ထင္ထင္၏ နို႔ႀကီးနွစ္လံုးပင္ျဖစ္သည္။
ဝါဝါဝင္းဝင္းအသားေရေပၚမွာ နို႔ႀကီးနွစ္လံုးက ႀကီးႀကီးမားမားကိတ္လ်က္ ရွိၿပီး
ေရႊဘံုမ်က္လံုးေတြအား ျပဴးက်ယ္ေစသည္။
ထင္ထင္ကေလ့က်င့္ခန္းပိုတိုးလုပ္လို႔လားဒါမွမဟုတ္ သူေျပာသလို ဝိတ္တင္တာ ဆိုလား အဲ့ဒါလုပ္လို႔လားမသိေပ။
ရင္ဘတ္ကနို႔ႀကီးေတြသည္
သာမန္မိန္းမေတြထက္ေတာင္မွ ပိုႀကီးလာေသးသည္။
ေရႊဘံုသည္ နို႔ကိတ္တဲ့ဘဲႀကီးေတြကိုသေဘာက်၏။ ခုတေလာ ရင္ဘတ္ေမာက္ေမာက္ ေကာင္ကေလးေတြပံုေတြသည္
ေရႊဘံု facebook စာမ်က္နွာမွာ မၾကာခဏက် လာတက္၏။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆို
ေရႊဘံုသည္ မသိမသာ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး
မျမင္ရတဲ့မ်က္လံုးကို မ်က္မွန္အကူအညီျဖင့္ ပံုကိုၿဖဲၾကည့္တက္ေသး၏။
"အင္း ေျပတယ္။ ရင္ဘတ္ေတြလည္းေမာက္လာတယ္။ "
တံေတြးၿမိဳခ်မိသလို ရင္ဘတ္ေတြဆီမွလည္းအၾကည့္မလြဲခဲ့ပါ။ ခါတိုင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနက်ဗိုက္က အေျမာင္းေတြကိုေတာင္မွ စိတ္မဝင္စားေတာ့သလိုပင္။ တဆက္ထဲသူ႔ကိုယ္သူလည္းအားငယ္သြား၏။ ေလ့က်င့္ခန္းမလုပ္သလို ခ်ဴ ခ်ာတာေၾကာင့္ သူကိုယ္လံုးသည္ ပိန္ပါးလြန္းလွ၏။
" တအားေမာက္ေနလား "
ေကာင္ကေလးၾကည့္ေနမွန္းသိေတာ့ ေရးညိဳ႕ထင္ စသည္။
စလို႔စမွန္းမသိ သူ႔ရင္ဘတ္ေလးကိုျပန္ငံု႔ၾကည္ကာ ..
"အင္း ေရႊဘံု ထပ္အမ်ားႀကီးႀကီးတယ္ " ဟုေျဖလာ၏။
"ဟုတ္လား ၊ ျပစမ္း ေကာင္ကေလးဟာ တအားေသးေနလား "
"အင္း "
ေရးညိဳ႕ထင္ ေရွ႕နွစ္လွမ္းတိုးကာ ေကာင္ေလးေဘးတိုးကပ္လိုက္ၿပီး သူ႔အက်ၤ ီေလးသူ မ ,ၾကည့္ေနတဲ့ေကာင္ကေလးအစား သူ႔လက္ေတြကိုအလုပ္ေပးလိုက္၏။ သူ႔လက္ဖ်ားကနို႔နွစ္ေရာင္ပိုးသားပၚက ပတၱာျမားနွစ္လံုးကို ထိေတြ႕လိုက္သကဲ့သို႔ အလြန္အမင္း ဂရုတစိုက္ရွိေနသည္။
"အာ့ ထင္ထင္"
လႈိင္းခတ္သံနဲ႔တူေသာအသံ။
ႏုညံ့ခ်ိဳမ်ိဳမူ႔သည္ နားကၾကားရၿပီး
လက္ကလည္းခံစားလို႔ရ၏။
ေသးေသးေလး။
ဒါေပမဲ့ လက္ဖ်ားတေလ်ွာက္ထံုက်င္သြားသလိုခံစားခ်က္က ရူးခ်င္စရာ။
" အင္း ေသးေသးေလး၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ "
"အား မေျပာနဲ႔။ ထင္ထင္ဘာလို႔လက္သရမ္းတာလဲ။ ခြင့္မျပဳပဲဘာလို႔ကိုင္တာလဲလို႔"
ေကာင္ကေလးက သူ႔အက်ၤ ီကိုျပန္ဖံုးကာ
စူးစူးရဲရဲေအာ္သည္။ ပါးနစ္ဖက္သည္ရဲရဲနီ၍ နႈတ္ခမ္းတို႔သည္ စုလံုးေနသည္။
ရွက္ေဒါသေၾကာင့္ ယပ္ေတာင္နဲ႔တူေသာ မ်က္ေတာင္တို႔သည္ တဖ်တ္ဖ်တ္ပုတ္ခတ္ကုန္၏။
"မသိဘူးေလ။ ကိုင္လို႔ရတယ္မွတ္လို႔။ "
မ်က္နွာရဲရဲကိုၾကည့္ကာ သူစပ္ၿဖဲၿဖဲပိုျဖစ္လာ၏။ ေရခ်ိဳးခန္းေရာက္တဲ့အထိ လက္ဖဝါးကိုျဖန္႔ၾကည့္၍ မၿပီးခဲ့။ ေကာ့တက္ေနတဲ့နႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြဆီကိုသူ႔လက္ေျမႇာက္ကာနမ္းလိုက္၏။
က်န္ေနေသးတဲ့အရသာက လူကိုယ္တိုင္တိုက္ရုိက္မဟုတ္ပဲနဲ႔ေတာင္မွ ထိေတြ႕ခံစားလို႔ရေနသလိုမ်ိဳး။
ေရခ်ိဳးခန္းကထြက္လာခ်ိန္တြင္ ေကာင္ကေလးက မွန္တင္ခံုေရွ႕ထိုင္ကာ ဖုန္းေျပာေန၏။ စိတ္ေျပာင္းသြားတာေၾကာင့္ထင္သည္ သက္ေတာင့္သက္သာျပန္ျဖစ္၍သြားကာ မ်က္နွာထားက ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္သြားသည္။
မွန္မွတဆင့္ သူထြက္လာတာျမင္ေတာ့ ထိုင္ေနတဲ့ေနရာမွထ လာၿပီး
ဘီရုိတံခါးဖြင့္ကာ အက်ၤ ီေ႐ြးေပး၏။။
" အင္း ၇ရက္ေန႔ ၊ ေအးပါ ငါမွတ္ထားလိုက္ၿပီ။ ၉ရက္ေန႔ကစၿပီး ငါခြင့္ယူမွာေနာ္"
"...."
"မဟုတ္ဘူး ထင္ထင္နဲ႔ခရီးထြက္မလို႔။
အာ..မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီတိုင္းသူ႔အလုပ္ကိစၥရွိလို႔ ငါလိုက္သြားမလို႔"
"...."
"အင္းအင္း ဒါပဲေနာ္"
ေရးညိဳ႕ထင္ ေကာင္ေလးလွမ္းေပးတဲ့ အက်ၤ ီကိုယူကာ
" ဆိုင္ကလား "ဟုေမးလိုက္သည္။
ေကာင္ကေလးက ေခါင္းညိမ့္ျပလာၿပီး
"ဟုတ္တယ္ ၇ရက္ေန႔ ေဟာ္တယ္ မွာ
ပြဲတစ္ပြဲျပင္စရာရွိတယ္။ ထင္ထင္နဲ႔ ၉ရက္လိုက္မယ္ဆိုတာ တမင္ႀကိဳေျပာထားတာ။ အနီးအနားေရာက္မွ အလုပ္မ်ားေနရင္ ကြၽန္ေတာ္ အားနာေနရမွာစိုးလို႔"
" အင္း.. လက္ေမာင္းေတြနာေနတယ္
ကိုယ့္ကိုၾကယ္သီးတပ္ေပး"
အက်ၤ ီစနွစ္ဖက္ေအာက္မွာရွိတဲ့ နို႔သီးနွစ္လံုးက တဝက္တပ်က္ အေနအထားမွာမလံုတလံုရွိေန၍ ေရႊဘံုနွာေခါင္ေလးအနည္းငယ္နီေစြးသြား၏။
ျမင္ရသလိုလို မျမင္ရသလိုလို
ကပိုၿပီး ဆြဲေတာင္မူ႔ရွိေနသလို။
ေရႊဘံုအသားတိုးကပ္သြားလိုက္၏။
ရွပ္အက်ၤ ီစ နွစ္ဖက္ကို ထိမိခ်ိန္တြင္
ေရးညိဳ႕ထင္ သူ႔၏ ရင္ဘတ္ျကြက္သားတခ်ိဳ႕ကိုလႈပ္ျပလိုက္သည္။
" ထင္ထင္ !"
ေရႊဘံုေအာ္၏။
ေရးညိဳ႕ထင္ မ်က္လံုးျပဴး၍ ၾကည့္ေနတဲ့ေကာင္ေလးကိုပါးနွစ္ဖက္ကို နာေအာင္ဆြဲညႇစ္ၿပီေအာ္ၿပီးရယ္သည္။
"ဘာလဲ၊ ဘာလို႔ေအာ္တာလဲ"
"ထင္ထင္ ဘာလို႔ အရွက္မရွိတာေတြလုပ္ျပေနတာလဲ "
"ေၾသာ္ ..ဒီလိုလုပ္မိတာကို အရွက္မရွိတာလား"
ထပ္ၿပီးရင္ဘတ္ေတြ လႈပ္ျပလိုက္လ်ွင္
ေရႊဘံု အူယားကာ ကုန္ကိုက္လိုက္၏။
လႈပ္တုတ္လႈပ္တုတ္နို႔ႀကီးေတြသည္
သူ႔သြားေတြအား အင္မတန္ယားေစသည္။
"အားး နာတယ္ ေကာင္ကေလးရ၊
လႊတ္လႊတ္မစေတာ့ဘူး"
ခုထိ သြားၾကားခဲထားတဲ့ ရင္ဘတ္အသားႀကီးလႊတ္မေပးပဲ မွတ္ၿပီလားဟု မေက်မခ်မ္းစြာ ေမာ့ၾကည့္ျပလာသည္မို႔
ေရးညိဳ႕ထင္ ငံု႔ကာ ေကာင္ကေလးဆံပင္ေတြပြတ္ေပးလိုက္ၿပီးလ်ွင္....
" မင္းနို႔စို႔ခ်င္လို႔ တမင္ဂြင္ဆင္ေနတာမို႔လား"
"ထင္..ထင္ထင္ အက်င့္မေကာင္းတဲ့လူႀကီး "
ေရႊဘံုနို႔ကိုလႊတ္ကာ အိပ္ယာထဲေျပးဝင္ကာ ေစာင္ကိုေခါင္းထိလႊားထားလိုက္သည္။
ရွက္လြန္းလို႔အေငြ႕ပ်ံ့သြားခ်င္သည္။
ထင္ထင္ရဲ႕တဟားဟားေအာ္သံေတြလည္းသူမၾကားခ်င္ဘူး။
တမင္စေနာက္ေနတာမ်ားေရႊဘံုကိုကေလးေပါက္စေလးအတိုင္းပင္။
ထိုမ်ွအထိမ်က္နွာေျပာင္တက္မွန္းသိရင္ ဒီလူႀကီးကိုယူမေနဘူး။
အလကားမ်က္နွာရူးႀကီး။
" နို႔စို႔ခ်င္ေျပာေနာ္။ အားနာစရာမလိုဘူး"
"ထင္ထင္!!!""
" အမေလးဗ်ာ၊ နားေတာင္အူသြားတယ္။
အသံကေအာင္လွခ်ည္လား"
"မစ နဲ႔ေတာ့ထင္ထင္ရာ။ စိတ္တိုေနၿပီ"
"ဘယ္သူကလဲ"
"ေရႊဘံုက "
စကားမဆံုးေသး ဖံုးအုပ္ထားေသာ ေစာင္သည္ ကိုယ္ေပၚမွကြာက်သြားၿပီး
ထင္ထင္က လက္ေထာက္ၿပီးသူ႔အေပၚအုပ္မိုးလာ၏။
" ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းေနတာလဲေရႊဘံု "
ထင္ထင္နႈတ္ဖ်ားမွ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ေခၚလိုက္ေသာနာမည္ျဖစ္ၿပီး ေလသံအေနအထားသည္ လႈိက္ဖိုကာတုန္ရီေနသည္။
ၾကယ္သီးမတပ္ထားရေသးေသာ အက်ၤ ီစနွစ္ဖက္သည္ ေရႊဘံုရင္ဘတ္ေပၚမွာပံုက်ေနၿပီး ဝါဝင္းသာအေရျပားက မနီးမေဝးေနရာမွာ ရပ္တန္႔ေန၏။
"ဘာ..ဘာလုပ္မလို႔လဲ"
"ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ "
"မသိဘူး၊ဖယ္ေပး ေရႊဘံုကိုအနိုင္မက်င့္နဲ႔"
ေရးညိဳ႕ထင္ သေဘာတက်ရယ္လိုက္ၿပီး
ရုန္းကန္ေနတဲ့ေကာင္ကေလးလက္ကိုခ်ဳပ္လိုက္သည္။
ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့မ်က္လံုး႐ြဲႀကီးမ်ားထံမွ
အရည္ၾကည္ေလးေတြသည္ခ်က္ခ်င္းရစ္သိုင္းလာသည္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္အနိုင္က်င့္ခ်င္စဖြယ္ပင္။
သူ႔ေခါင္းကိုငံု႔ကာ မ်က္လံုးေတြမွိတ္က်သြားသည္ထိ နမ္းလိုက္သည္။
စကၠန္႔ဝက္မ်ွၾကာေသာအနမ္းအၿပီးမွာ
ေဘးကိုလွိမ့္ခ်ကာ ေသးသြယ္ေသာခါးကိုဖက္လိုက္သည္။
" ဒါ ခါးေရာဟုတ္ရဲ႕လား။ "
တီရွပ္အျဖဴ ေလးေအာက္မွာ လက္လ်ိဳ၍ဖြဖြ စမ္း၍ ဟိုေ႐ြ႕ သည္ေ႐ြ႕ စမ္းၿပီးသူအသားယူေနမိသည္။
သူ႔ေခါင္းသည္ ေကာင္ကေလးလည္ပင္းၾကားတိုး၍ တရႈံ႕ရႈံ႕လည္ပင္းအသားပတ္လည္ကို နမ္းေသးသည္။
နွာဘူးဟုထင္လည္းမတက္နိုင္ေတာ့ေပ။
ထိ၍ မတင္းတိမ္နိုင္သလိုခံစားေနရၿပီးျဖစ္နိုင္ရင္ တစ္ကိုယ္လံုးကိုတကြၽတ္ကြၽတ္ဝါးစားပစ္ခ်င္သည္။
" ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္၊ ထင္ထင္အဲ့လိုဇြတ္လုပ္ေနရင္ ေရႊဘံု အိမ္ျပန္မွာေနာ္"
သူ႔လက္ကိုတြန္း၍ ခ်ိမ္းေျခာက္လာသည္မို႔ ေရးညိဳ႕ထင္ၿပံဳး၍ လည္ပင္းကိုတစ္ခ်က္ကိုက္လိုက္သည္။
" အာ့၊ ထင္ထင္လို႔ "
" မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ဒီဖက္လွည့္ "
အစြန္းေရာက္စသူ႔စိတ္ကိုေျဖေလ်ာ့ကာ
ေျပာလိုက္သည္။ သူ႔အေနနဲ႔ ဒီေန႔ဟာ အေတာ္ႀကီးစိတ္လႈပ္ရွားရတဲ့မနက္ခင္းဆိုလည္းမမွား။
သူ႔လက္ေခ်ာင္းရွည္ေတြသည္မ်က္ဝန္းညိဳေတြဆီမွာလွည့္ပတ္ေဆာ့ကစားေနရင္းမွ ေလးတြဲ႕စြာသက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဒီရက္ပိုင္းတစ္ခုခုျဖစ္ေနသလိုပဲ။ ေနာက္ဆံတင္းတဲ့စိတ္၊ စိတ္မခ်တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ ရင္ပူေနသလိုပင္။
" ႀကိဳးဝိုင္းမွာ ရပ္တည္ေနတဲ့ ေၾကးစားေတြက ေသလူလို႔ သူ႔တို႔ကိုယ္သူတို႔သတ္မွတ္ၾကေလ့ရွိတယ္။ တခ်ိဳ ႕ကေငြေၾကးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ႕ကဝါသနာပါလို႔၊ တခ်ိဳ႕ကေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမူ႔အတြက္
ဒီအလုပ္ကိုေ႐ြးခ်ယ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေငြေၾကးေၾကာင့္ေပါ့။ မိဘမဲ့တစ္ေကာင္ႂကြက္ျဖစ္တဲ့ကိုယ္က ၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ ေ႐ြးခ်ယ္မူ႔ေျပာင္းၿပီးဒီေလာကကိုေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္ဘဝကိုေရရွည္ရပ္တည္ဖို႔ ေငြက တကယ္လိုတာပဲေလ။
ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့မတူေတာ့ဘူး ၊ ကိုယ္ေငြမလိုခ်င္ေတာ့ဘူး ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ေဘးကင္းျခင္းပဲ။ ဒီပြဲၿပီးရင္ေတာ့ မင္းနဲ႔ကိုယ့္ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖတ္သန္းေတာ့မယ္"
" ကြၽန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ဘဝကလည္း ခင္ဗ်ားနဲ႔အတူရုိးရွင္းစြာျဖတ္သန္းျခင္းပါပဲ။ "
သူ႔မ်က္နွာေပၚက ကိုထင္လက္ကိုဆြဲကာ ေရႊဘံု ပင့္သက္ရႈိက္ရင္းေျပာလိုက္၏။
သူထင္ထင္ကိုတအားသေဘာက်တယ္။
ၿပံဳးေနတဲ့နႈတ္ခမ္းေတြေရာ၊ စိတ္ရွည္အလိုလိုက္ခ်င္တဲ့ အၾကည့္ေတြေရာ။ တကယ္ထင္ထင္က သူ႔ကိုစိတ္လႈပ္ရွားေစသည္။
" ကိုယ္တို႔မဂၤလာသက္တမ္းမၾကာခင္သံုးလျပည့္ေတာ့မယ္ေနာ္။
ဒီအိမ္စာခ်ဳပ္ကို ဒီလကုန္ထိကိုယ္ ခ်ဳပ္ထားတယ္။ ျပန္လာရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႔အိမ္ေလးမွာသြားေနရေတာ့မယ္။ မင္းႀကိဳက္ပါ့မလားမသိဘူး။ ဒါေပမဲ့မင္းသေဘာက်မွာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့အဲ့အိမ္ေလးကတကယ္လွတယ္။ တစ္ထပ္တိုက္ေလး ၊ အေပၚထပ္မွာထပ္ခိုးေလးနဲ႔။
အဲ့ထပ္ခိုးတစ္ခုလံုး ကိုယ္တို႔အိပ္ဖို႔ျပင္ဆင္ထားတာ ။အေရာင္ကခိုျပာေရာင္ႏုႏုေလး။ လွမယ္လို႔ေတာ့ထင္တာပဲ ။ အဲ က်န္ေသးတယ္။ အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ျပတင္းေပါက္ကေနေနာက္ဖက္ဖြင့္ဆင္းလိုက္ရင္ အုန္းပင္နဲ႔ တြဲထားတဲ့ပိုက္ကြန္ႀကီးတစ္ခုေရာရွိေသးတယ္။ အဲ့ေပၚမွာ ကိုယ္တို႔ညေရာက္ရင္ေအးေအးေဆးေဆးအနားယူလို႔ရတယ္"
ရင္ခြင္ထဲတိုးဝင္ကာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထင္ထင္ေျပာတဲ့စကားေတြကိုနားေထာင္ေနမိ၏။
ခါးမွာတိုးဖက္လိုက္တဲ့ ထင္ထင္လက္ေတြကိုေတာ့ဒီတစ္ခါ ဖယ္ထုတ္ဖို႔မၿကိဳးစားျဖစ္ေတာ့
အိမ္ကေလး ၊ သူတို႔နွစ္ေယာက္အိမ္ကေလး ။ တကယ္ခ်စ္စရာေကာင္းမယ္ဆိုတာသူယံုၾကည္သည္။
_______
ဘန္း ..ဘန္းး
ကိုယ္ကိုတစ္ပတ္လွည့္ကာ ေရးညိဳ႕ထင္ ပစ္ကန္လိုက္၏။ အရွိန္ေၾကာင့္အေတာ္ေဝးေဝးေရာက္သြားတဲ့သဲအိတ္ကိုေနရာျပန္မက်ေသးခင္ေနာက္တစ္ပတ္ခ်က္ျခင္းလွည့္၍ထပ္ကန္လိုက္ေၾကာင့္ျမည္သံသည္ နွစ္ဆင့္ျဖစ္သြားသည္။
ဘုန္း....ဘုန္း....ဘုန္း
အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ မရပ္မနားသဲအိတ္အားထိုးကာ သူ႔အရွိန္ကိုရပ္လိုက္သည္။ ေရစက္ေရေပါက္သဖြယ္
ခနၶာကိုယ္အနွံ႔ထြက္ေနေသာ ေခြၽးနဲ႔အတူ
ေရးညိဳ႕ထင္၏ လႈပ္ရွားမူ႔သည္နည္းနည္းမွရပ္တန္႔မသြားခဲ့။
သူ႔လႈပ္ရွားမူ႔သည္ျမန္ဆန္သည္။
အားအင္ပါတယ္။ သူ႔အသက္အ႐ြယ္အရ
လူငယ္ေတြယွဥ္ကာ ထိုးသတ္နိုင္ေသးတာကလည္း အၿမဲသူ႔ကိုယ္သူမညႇာပဲ အေနအထိုင္ ၊ အစားအေသာက္နဲ႔ေလ့က်င္ခန္းကိုမျပတ္လုပ္ခဲ့လို႔ပင္။
ရႊီ ..
ခရာသံေၾကာင့္ေရးညိဳ႕ထင္မဲ့ကာ
ထိုးတာကိုရပ္၍ ဆန္႔က်င္ဖက္သို႔လွည့္လိုက္သည္။
" တိုးတက္လာတယ္ဆိုေပမဲ့ ဟိုေကာင္က မင္းထက္ပိုထြားတယ္မိုက္။ သက္လံုအရေတာ့ မင္းကသာတယ္။ တစ္ခုပဲ ကိုယ္ထည္ကြာေပမဲ့ အခ်ိန္ၾကာေအာင္ထိန္းထားနိုင္ရင္ေတာ့ မင္းအသာစီးရနိုင္တယ္"
"ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ပြဲစဥ္ေတြ႕ေလ့လာထားတယ္ကိုနိုင္း။ ဒီပြဲကေလ်ာ့တြက္လို႔ေတာ့မရဘူး။ "
တစ္ဖက္ကစားသမားက ေၾကးစားဆိုတာထက္ အထင္ကရထိုးသတ္တဲ့ပြဲမ်ိဳးေတြမွာက်င္လည္သူ။ သူလိုမထင္မရွားေအာက္ေလာကသားမဟုတ္။
" အဲ့ဒါေတြထားလိုက္။ ေလာေလာဆယ္မင္းငါနဲ႔တစ္ပြဲထိုးမလား "
"လုပ္လိုက္ေလ ၾကာသလားလို႔"
ႀကိဳးဝိုင္းၾကားသူတိုးဝင္လိုက္သည္။
အကာအကြယ္ သံုးဖို႔ ေခါင္းေဆာင္းနဲ႔လက္အိတ္ကို ကိုနိင္းပစ္ေပးလာတာကိုဖမ္း၍ သူၿပံဳးလိုက္သည္။
သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာေရာက္လာမဲ့ သူ႔ဘဝရဲ႕အထင္ကရ ပြဲႀကီးတစ္ပြဲအတြက္ရင္္မခုန္ဘူးဆိုရင္လိမ္ရာက်မလား။
ခ်စ္တဲ့အိမ္စည္။
( fb acc ျပန္သံုးဖို႔မေသခ်ာေတာ့ဘူး။
မၾကာခင္မွာ pdf ဖိုင္ ေရာင္းထားတဲ့
လူေတြအတြက္ ေပးရမဲ့ ficအသစ္ေလးတစ္ပုဒ္လည္းၿပီးေတာ့မယ္။ ေရာင္းထားတဲ့၁၁ေယာက္အခ်ိန္မေ႐ြး ကိုယ့္wpမွာ လာေတာင္းနိုင္ပါတယ္။WPမွာလည္း တင္ေပးမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ pdfဖိုင္မလိုခ်င္ရင္
wpမွာဖတ္ရူ႕နိုင္ပါတယ္ ။ )
အချိန်တွေသည်ကုန်လွယ်လွန်းသည်။
နေ့ရက်များစွာဖြတ်သန်းလွန်မြောက်အပြီးမှာရေးညို့ထင်၏ ပွဲစဉ်ကလည်းနီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ ။
နေ့စဉ် ရေးညို့ထင်၏ ဆိုင်သွားချိန်
သည်လျော့နည်းလာပြီး ကိုနိုင်းနဲ့သီးသန့်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာပဲသူ့အချိန်တွေကို
ကုန်ဆုံးလေ့ရှိတော့သည်။
အရာရာနားလည်ပေးနိုင်တဲ့ကောင်ကလေးက ချိုသည်ခါးသည် မပြောခဲ့သလို
သူဘေးနားမှာ သူထားသလိုသာနေခဲ့သည်။
ဒီနေ့သူပြန်လာတဲ့အချိန်သည်စော၏။
အလုပ်ပိတ်ရက်လေးမို့ကောင်ကလေးကိုအချိန်ပေးချင်တာလည်းပါ၏။
သူ၏ တစ်နေ့တာ လှုပ်ရှားမူ့များတွင်
ဘယ်လောက်အလုပ်များနေပါစေ ကောင်ကလေးကိုတော့ ထိန်ချန်မထားနိုင်ပါ။
" မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ရေးကပြီးခဲ့တာလား"
" အင်း ပိတ်ရက်ဆိုတော့ မင်းကိုဒီနေ့အချိန်ပေးမလို့ စောစောပြန်လာလိုက်တာ။
မင်း အိမ်ပြန်ဖို့စီစဉ်ထားသေးလား။ "
သူ ကောင်ကလေး လက်ထဲက ကျောပိုးအိတ်လေးကို ကြည့်ကာမေးလိုက်၏။
ပိတ်ရက်အများစုမှာ ကောင်ကလေးက
မနက်ပိုင်းသူနဲ့အတူနေပြီး နေ့လယ်ကနေညမိုးချုပ်တဲ့အထိ သူ့မိဘအိမ်မှာပဲအချိန်ကုန်လေ့ရှိသည်။ ဒီနေ့တော့ သူအိမ်ပြန်မလာဘူးထင်လို့လားမသိ ၊ သူ့အိမ်ကိုစောစောသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေပုံပင်။
"ထင်ထင်ပြန်မလာဘူးထင်လို့ အိမ်ပြန်မလို့။ ပြန်ရောက်ပြီဆိုမှတော့ မသွားတော့ဘူး။ ရေချိုးတော့မလား "
ရေးညို့ထင်ခေါင်းညိမ့်ပြကာ အင်္ကျီချွတ်လိုက်၏။ချွေးစိုနေတဲ့ အင်္ကျီကွာကျသွားသည်နှင့်ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကြောင့်
ပုခုံးနဲ့ ကျောဖက်တွင် အနီရောင် အမှတ်များပေါ်လာ၏။
"ကိုယ်ဝိတ်တင်နေတာ အဆင်ပြေလား "
ရေးညို့ထင် သူ့လက်မောင်းကိုအနည်းငယ် အားထည့်ညှစ်ပြလိုက်သည်။
လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ကွေးပြီးညှစ်လိုက်သည်နှင့် ပေါ်လာတဲ့ ဘုတွေထစ်တွေက အားရစရာပေါ်လာ၏။
ရွှေဘုံ သူ့မျက်မှန်လေးကိုပင့်တင်လိုက်ပြီး
ထင်ထင်လက်မောင်းတွေကိုကြည့်လိုက်သည်။လက်မောင်းအိုးကြီးတွေအရင်ကထက်များစွာကြီးလာတာကိုတွေ့ရ၏။
ထို့ထက်ပိုပြီးကျေနပ်စရာကောင်းသည်က
ထင်ထင်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးပင်ဖြစ်သည်။
ဝါဝါဝင်းဝင်းအသားရေပေါ်မှာ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ကြီးကြီးမားမားကိတ်လျက် ရှိပြီး
ရွှေဘုံမျက်လုံးတွေအား ပြူးကျယ်စေသည်။
ထင်ထင်ကလေ့ကျင့်ခန်းပိုတိုးလုပ်လို့လားဒါမှမဟုတ် သူပြောသလို ဝိတ်တင်တာ ဆိုလား အဲ့ဒါလုပ်လို့လားမသိပေ။
ရင်ဘတ်ကနို့ကြီးတွေသည်
သာမန်မိန်းမတွေထက်တောင်မှ ပိုကြီးလာသေးသည်။
ရွှေဘုံသည် နို့ကိတ်တဲ့ဘဲကြီးတွေကိုသဘောကျ၏။ ခုတလော ရင်ဘတ်မောက်မောက် ကောင်ကလေးတွေပုံတွေသည်
ရွှေဘုံ facebook စာမျက်နှာမှာ မကြာခဏကျ လာတက်၏။ ထိုအချိန်မျိုးဆို
ရွှေဘုံသည် မသိမသာ အချိန်ဆွဲပြီး
မမြင်ရတဲ့မျက်လုံးကို မျက်မှန်အကူအညီဖြင့် ပုံကိုဖြဲကြည့်တက်သေး၏။
"အင်း ပြေတယ်။ ရင်ဘတ်တွေလည်းမောက်လာတယ်။ "
တံတွေးမြိုချမိသလို ရင်ဘတ်တွေဆီမှလည်းအကြည့်မလွဲခဲ့ပါ။ ခါတိုင်းချောင်းကြည့်နေကျဗိုက်က အမြောင်းတွေကိုတောင်မှ စိတ်မဝင်စားတော့သလိုပင်။ တဆက်ထဲသူ့ကိုယ်သူလည်းအားငယ်သွား၏။ လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်သလို ချူ ချာတာကြောင့် သူကိုယ်လုံးသည် ပိန်ပါးလွန်းလှ၏။
" တအားမောက်နေလား "
ကောင်ကလေးကြည့်နေမှန်းသိတော့ ရေးညို့ထင် စသည်။
စလို့စမှန်းမသိ သူ့ရင်ဘတ်လေးကိုပြန်ငုံ့ကြည်ကာ ..
"အင်း ရွှေဘုံ ထပ်အများကြီးကြီးတယ် " ဟုဖြေလာ၏။
"ဟုတ်လား ၊ ပြစမ်း ကောင်ကလေးဟာ တအားသေးနေလား "
"အင်း "
ရေးညို့ထင် ရှေ့နှစ်လှမ်းတိုးကာ ကောင်လေးဘေးတိုးကပ်လိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီလေးသူ မ ,ကြည့်နေတဲ့ကောင်ကလေးအစား သူ့လက်တွေကိုအလုပ်ပေးလိုက်၏။ သူ့လက်ဖျားကနို့နှစ်ရောင်ပိုးသားပ်ါက ပတ္တာမြားနှစ်လုံးကို ထိတွေ့လိုက်သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက်ရှိနေသည်။
"အာ့ ထင်ထင်"
လှိုင်းခတ်သံနဲ့တူသောအသံ။
နုညံ့ချိုမျိုမူ့သည် နားကကြားရပြီး
လက်ကလည်းခံစားလို့ရ၏။
သေးသေးလေး။
ဒါပေမဲ့ လက်ဖျားတလျှောက်ထုံကျင်သွားသလိုခံစားချက်က ရူးချင်စရာ။
" အင်း သေးသေးလေး၊ ဒါပေမဲ့ ချစ်စရာကောင်းတယ်။ "
"အား မပြောနဲ့။ ထင်ထင်ဘာလို့လက်သရမ်းတာလဲ။ ခွင့်မပြုပဲဘာလို့ကိုင်တာလဲလို့"
ကောင်ကလေးက သူ့အင်္ကျီကိုပြန်ဖုံးကာ
စူးစူးရဲရဲအော်သည်။ ပါးနစ်ဖက်သည်ရဲရဲနီ၍ နှုတ်ခမ်းတို့သည် စုလုံးနေသည်။
ရှက်ဒေါသကြောင့် ယပ်တောင်နဲ့တူသော မျက်တောင်တို့သည် တဖျတ်ဖျတ်ပုတ်ခတ်ကုန်၏။
"မသိဘူးလေ။ ကိုင်လို့ရတယ်မှတ်လို့။ "
မျက်နှာရဲရဲကိုကြည့်ကာ သူစပ်ဖြဲဖြဲပိုဖြစ်လာ၏။ ရေချိုးခန်းရောက်တဲ့အထိ လက်ဖဝါးကိုဖြန့်ကြည့်၍ မပြီးခဲ့။ ကော့တက်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွေဆီကိုသူ့လက်မြှောက်ကာနမ်းလိုက်၏။
ကျန်နေသေးတဲ့အရသာက လူကိုယ်တိုင်တိုက်ရိုက်မဟုတ်ပဲနဲ့တောင်မှ ထိတွေ့ခံစားလို့ရနေသလိုမျိုး။
ရေချိုးခန်းကထွက်လာချိန်တွင် ကောင်ကလေးက မှန်တင်ခုံရှေ့ထိုင်ကာ ဖုန်းပြောနေ၏။ စိတ်ပြောင်းသွားတာကြောင့်ထင်သည် သက်တောင့်သက်သာပြန်ဖြစ်၍သွားကာ မျက်နှာထားက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
မှန်မှတဆင့် သူထွက်လာတာမြင်တော့ ထိုင်နေတဲ့နေရာမှထ လာပြီး
ဘီရိုတံခါးဖွင့်ကာ အင်္ကျီရွေးပေး၏။။
" အင်း ၇ရက်နေ့ ၊ အေးပါ ငါမှတ်ထားလိုက်ပြီ။ ၉ရက်နေ့ကစပြီး ငါခွင့်ယူမှာနော်"
"...."
"မဟုတ်ဘူး ထင်ထင်နဲ့ခရီးထွက်မလို့။
အာ..မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်းသူ့အလုပ်ကိစ္စရှိလို့ ငါလိုက်သွားမလို့"
"...."
"အင်းအင်း ဒါပဲနော်"
ရေးညို့ထင် ကောင်လေးလှမ်းပေးတဲ့ အင်္ကျီကိုယူကာ
" ဆိုင်ကလား "ဟုမေးလိုက်သည်။
ကောင်ကလေးက ခေါင်းညိမ့်ပြလာပြီး
"ဟုတ်တယ် ၇ရက်နေ့ ဟော်တယ် မှာ
ပွဲတစ်ပွဲပြင်စရာရှိတယ်။ ထင်ထင်နဲ့ ၉ရက်လိုက်မယ်ဆိုတာ တမင်ကြိုပြောထားတာ။ အနီးအနားရောက်မှ အလုပ်များနေရင် ကျွန်တော် အားနာနေရမှာစိုးလို့"
" အင်း.. လက်မောင်းတွေနာနေတယ်
ကိုယ့်ကိုကြယ်သီးတပ်ပေး"
အင်္ကျီစနှစ်ဖက်အောက်မှာရှိတဲ့ နို့သီးနှစ်လုံးက တဝက်တပျက် အနေအထားမှာမလုံတလုံရှိနေ၍ ရွှေဘုံနှာခေါင်လေးအနည်းငယ်နီစွေးသွား၏။
မြင်ရသလိုလို မမြင်ရသလိုလို
ကပိုပြီး ဆွဲတောင်မူ့ရှိနေသလို။
ရွှေဘုံအသားတိုးကပ်သွားလိုက်၏။
ရှပ်အင်္ကျီစ နှစ်ဖက်ကို ထိမိချိန်တွင်
ရေးညို့ထင် သူ့၏ ရင်ဘတ်ကြွက်သားတချို့ကိုလှုပ်ပြလိုက်သည်။
" ထင်ထင် !"
ရွှေဘုံအော်၏။
ရေးညို့ထင် မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေတဲ့ကောင်လေးကိုပါးနှစ်ဖက်ကို နာအောင်ဆွဲညှစ်ပြီအော်ပြီးရယ်သည်။
"ဘာလဲ၊ ဘာလို့အော်တာလဲ"
"ထင်ထင် ဘာလို့ အရှက်မရှိတာတွေလုပ်ပြနေတာလဲ "
"သြော် ..ဒီလိုလုပ်မိတာကို အရှက်မရှိတာလား"
ထပ်ပြီးရင်ဘတ်တွေ လှုပ်ပြလိုက်လျှင်
ရွှေဘုံ အူယားကာ ကုန်ကိုက်လိုက်၏။
လှုပ်တုတ်လှုပ်တုတ်နို့ကြီးတွေသည်
သူ့သွားတွေအား အင်မတန်ယားစေသည်။
"အားး နာတယ် ကောင်ကလေးရ၊
လွှတ်လွှတ်မစတော့ဘူး"
ခုထိ သွားကြားခဲထားတဲ့ ရင်ဘတ်အသားကြီးလွှတ်မပေးပဲ မှတ်ပြီလားဟု မကျေမချမ်းစွာ မော့ကြည့်ပြလာသည်မို့
ရေးညို့ထင် ငုံ့ကာ ကောင်ကလေးဆံပင်တွေပွတ်ပေးလိုက်ပြီးလျှင်....
" မင်းနို့စို့ချင်လို့ တမင်ဂွင်ဆင်နေတာမို့လား"
"ထင်..ထင်ထင် အကျင့်မကောင်းတဲ့လူကြီး "
ရွှေဘုံနို့ကိုလွှတ်ကာ အိပ်ယာထဲပြေးဝင်ကာ စောင်ကိုခေါင်းထိလွှားထားလိုက်သည်။
ရှက်လွန်းလို့အငွေ့ပျံ့သွားချင်သည်။
ထင်ထင်ရဲ့တဟားဟားအော်သံတွေလည်းသူမကြားချင်ဘူး။
တမင်စနောက်နေတာများရွှေဘုံကိုကလေးပေါက်စလေးအတိုင်းပင်။
ထိုမျှအထိမျက်နှာပြောင်တက်မှန်းသိရင် ဒီလူကြီးကိုယူမနေဘူး။
အလကားမျက်နှာရူးကြီး။
" နို့စို့ချင်ပြောနော်။ အားနာစရာမလိုဘူး"
"ထင်ထင်!!!""
" အမလေးဗျာ၊ နားတောင်အူသွားတယ်။
အသံကအောင်လှချည်လား"
"မစ နဲ့တော့ထင်ထင်ရာ။ စိတ်တိုနေပြီ"
"ဘယ်သူကလဲ"
"ရွှေဘုံက "
စကားမဆုံးသေး ဖုံးအုပ်ထားသော စောင်သည် ကိုယ်ပေါ်မှကွာကျသွားပြီး
ထင်ထင်က လက်ထောက်ပြီးသူ့အပေါ်အုပ်မိုးလာ၏။
" ဘာလို့ အဲ့လောက်ချစ်စရာကောင်းနေတာလဲရွှေဘုံ "
ထင်ထင်နှုတ်ဖျားမှ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ခေါ်လိုက်သောနာမည်ဖြစ်ပြီး လေသံအနေအထားသည် လှိုက်ဖိုကာတုန်ရီနေသည်။
ကြယ်သီးမတပ်ထားရသေးသော အင်္ကျီစနှစ်ဖက်သည် ရွှေဘုံရင်ဘတ်ပေါ်မှာပုံကျနေပြီး ဝါဝင်းသာအရေပြားက မနီးမဝေးနေရာမှာ ရပ်တန့်နေ၏။
"ဘာ..ဘာလုပ်မလို့လဲ"
"ဘာလုပ်မယ်ထင်လဲ "
"မသိဘူး၊ဖယ်ပေး ရွှေဘုံကိုအနိုင်မကျင့်နဲ့"
ရေးညို့ထင် သဘောတကျရယ်လိုက်ပြီး
ရုန်းကန်နေတဲ့ကောင်ကလေးလက်ကိုချုပ်လိုက်သည်။
ကြောက်လန့်နေတဲ့မျက်လုံးရွဲကြီးများထံမှ
အရည်ကြည်လေးတွေသည်ချက်ချင်းရစ်သိုင်းလာသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်အနိုင်ကျင့်ချင်စဖွယ်ပင်။
သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ မျက်လုံးတွေမှိတ်ကျသွားသည်ထိ နမ်းလိုက်သည်။
စက္ကန့်ဝက်မျှကြာသောအနမ်းအပြီးမှာ
ဘေးကိုလှိမ့်ချကာ သေးသွယ်သောခါးကိုဖက်လိုက်သည်။
" ဒါ ခါးရောဟုတ်ရဲ့လား။ "
တီရှပ်အဖြူ လေးအောက်မှာ လက်လျို၍ဖွဖွ စမ်း၍ ဟိုရွေ့ သည်ရွေ့ စမ်းပြီးသူအသားယူနေမိသည်။
သူ့ခေါင်းသည် ကောင်ကလေးလည်ပင်းကြားတိုး၍ တရှုံ့ရှုံ့လည်ပင်းအသားပတ်လည်ကို နမ်းသေးသည်။
နှာဘူးဟုထင်လည်းမတက်နိုင်တော့ပေ။
ထိ၍ မတင်းတိမ်နိုင်သလိုခံစားနေရပြီးဖြစ်နိုင်ရင် တစ်ကိုယ်လုံးကိုတကျွတ်ကျွတ်ဝါးစားပစ်ချင်သည်။
" ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်၊ ထင်ထင်အဲ့လိုဇွတ်လုပ်နေရင် ရွှေဘုံ အိမ်ပြန်မှာနော်"
သူ့လက်ကိုတွန်း၍ ချိမ်းခြောက်လာသည်မို့ ရေးညို့ထင်ပြုံး၍ လည်ပင်းကိုတစ်ချက်ကိုက်လိုက်သည်။
" အာ့၊ ထင်ထင်လို့ "
" မလုပ်တော့ဘူး။ ဒီဖက်လှည့် "
အစွန်းရောက်စသူ့စိတ်ကိုဖြေလျော့ကာ
ပြောလိုက်သည်။ သူ့အနေနဲ့ ဒီနေ့ဟာ အတော်ကြီးစိတ်လှုပ်ရှားရတဲ့မနက်ခင်းဆိုလည်းမမှား။
သူ့လက်ချောင်းရှည်တွေသည်မျက်ဝန်းညိုတွေဆီမှာလှည့်ပတ်ဆော့ကစားနေရင်းမှ လေးတွဲ့စွာသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒီရက်ပိုင်းတစ်ခုခုဖြစ်နေသလိုပဲ။ နောက်ဆံတင်းတဲ့စိတ်၊ စိတ်မချတဲ့စိတ်တွေနဲ့ ရင်ပူနေသလိုပင်။
" ကြိုးဝိုင်းမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ကြေးစားတွေက သေလူလို့ သူ့တို့ကိုယ်သူတို့သတ်မှတ်ကြလေ့ရှိတယ်။ တချို့ ကငွေကြေးကြောင့်၊ တချို့ကဝါသနာပါလို့၊ တချို့ကအောင်မြင်ကျော်ကြားမူ့အတွက်
ဒီအလုပ်ကိုရွေးချယ်ကြတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ငွေကြေးကြောင့်ပေါ့။ မိဘမဲ့တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်တဲ့ကိုယ်က ၊ အချစ်ကြောင့် ရွေးချယ်မူ့ပြောင်းပြီးဒီလောကကိုရောက်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ကိုယ်ဘဝကိုရေရှည်ရပ်တည်ဖို့ ငွေက တကယ်လိုတာပဲလေ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့မတူတော့ဘူး ၊ ကိုယ်ငွေမလိုချင်တော့ဘူး ၊ ကိုယ်လိုချင်တာ ဘေးကင်းခြင်းပဲ။ ဒီပွဲပြီးရင်တော့ မင်းနဲ့ကိုယ့်ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြတ်သန်းတော့မယ်"
" ကျွန်တော်လိုချင်တဲ့ ဘဝကလည်း ခင်ဗျားနဲ့အတူရိုးရှင်းစွာဖြတ်သန်းခြင်းပါပဲ။ "
သူ့မျက်နှာပေါ်က ကိုထင်လက်ကိုဆွဲကာ ရွှေဘုံ ပင့်သက်ရှိုက်ရင်းပြောလိုက်၏။
သူထင်ထင်ကိုတအားသဘောကျတယ်။
ပြုံးနေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေရော၊ စိတ်ရှည်အလိုလိုက်ချင်တဲ့ အကြည့်တွေရော။ တကယ်ထင်ထင်က သူ့ကိုစိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
" ကိုယ်တို့မင်္ဂလာသက်တမ်းမကြာခင်သုံးလပြည့်တော့မယ်နော်။
ဒီအိမ်စာချုပ်ကို ဒီလကုန်ထိကိုယ် ချုပ်ထားတယ်။ ပြန်လာရင်တော့ ကိုယ်တို့အိမ်လေးမှာသွားနေရတော့မယ်။ မင်းကြိုက်ပါ့မလားမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့မင်းသဘောကျမှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့အဲ့အိမ်လေးကတကယ်လှတယ်။ တစ်ထပ်တိုက်လေး ၊ အပေါ်ထပ်မှာထပ်ခိုးလေးနဲ့။
အဲ့ထပ်ခိုးတစ်ခုလုံး ကိုယ်တို့အိပ်ဖို့ပြင်ဆင်ထားတာ ။အရောင်ကခိုပြာရောင်နုနုလေး။ လှမယ်လို့တော့ထင်တာပဲ ။ အဲ ကျန်သေးတယ်။ အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေနောက်ဖက်ဖွင့်ဆင်းလိုက်ရင် အုန်းပင်နဲ့ တွဲထားတဲ့ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုရောရှိသေးတယ်။ အဲ့ပေါ်မှာ ကိုယ်တို့ညရောက်ရင်အေးအေးဆေးဆေးအနားယူလို့ရတယ်"
ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်ကာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထင်ထင်ပြောတဲ့စကားတွေကိုနားထောင်နေမိ၏။
ခါးမှာတိုးဖက်လိုက်တဲ့ ထင်ထင်လက်တွေကိုတော့ဒီတစ်ခါ ဖယ်ထုတ်ဖို့မကြိုးစားဖြစ်တော့
အိမ်ကလေး ၊ သူတို့နှစ်ယောက်အိမ်ကလေး ။ တကယ်ချစ်စရာကောင်းမယ်ဆိုတာသူယုံကြည်သည်။
_______
ဘန်း ..ဘန်းး
ကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်ကာ ရေးညို့ထင် ပစ်ကန်လိုက်၏။ အရှိန်ကြောင့်အတော်ဝေးဝေးရောက်သွားတဲ့သဲအိတ်ကိုနေရာပြန်မကျသေးခင်နောက်တစ်ပတ်ချက်ခြင်းလှည့်၍ထပ်ကန်လိုက်ကြောင့်မြည်သံသည် နှစ်ဆင့်ဖြစ်သွားသည်။
ဘုန်း....ဘုန်း....ဘုန်း
အချက်ပေါင်းများစွာ မရပ်မနားသဲအိတ်အားထိုးကာ သူ့အရှိန်ကိုရပ်လိုက်သည်။ ရေစက်ရေပေါက်သဖွယ်
ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ထွက်နေသော ချွေးနဲ့အတူ
ရေးညို့ထင်၏ လှုပ်ရှားမူ့သည်နည်းနည်းမှရပ်တန့်မသွားခဲ့။
သူ့လှုပ်ရှားမူ့သည်မြန်ဆန်သည်။
အားအင်ပါတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်အရ
လူငယ်တွေယှဉ်ကာ ထိုးသတ်နိုင်သေးတာကလည်း အမြဲသူ့ကိုယ်သူမညှာပဲ အနေအထိုင် ၊ အစားအသောက်နဲ့လေ့ကျင်ခန်းကိုမပြတ်လုပ်ခဲ့လို့ပင်။
ရွှီ ..
ခရာသံကြောင့်ရေးညို့ထင်မဲ့ကာ
ထိုးတာကိုရပ်၍ ဆန့်ကျင်ဖက်သို့လှည့်လိုက်သည်။
" တိုးတက်လာတယ်ဆိုပေမဲ့ ဟိုကောင်က မင်းထက်ပိုထွားတယ်မိုက်။ သက်လုံအရတော့ မင်းကသာတယ်။ တစ်ခုပဲ ကိုယ်ထည်ကွာပေမဲ့ အချိန်ကြာအောင်ထိန်းထားနိုင်ရင်တော့ မင်းအသာစီးရနိုင်တယ်"
"ကျွန်တော် သူ့ပွဲစဉ်တွေ့လေ့လာထားတယ်ကိုနိုင်း။ ဒီပွဲကလျော့တွက်လို့တော့မရဘူး။ "
တစ်ဖက်ကစားသမားက ကြေးစားဆိုတာထက် အထင်ကရထိုးသတ်တဲ့ပွဲမျိုးတွေမှာကျင်လည်သူ။ သူလိုမထင်မရှားအောက်လောကသားမဟုတ်။
" အဲ့ဒါတွေထားလိုက်။ လောလောဆယ်မင်းငါနဲ့တစ်ပွဲထိုးမလား "
"လုပ်လိုက်လေ ကြာသလားလို့"
ကြိုးဝိုင်းကြားသူတိုးဝင်လိုက်သည်။
အကာအကွယ် သုံးဖို့ ခေါင်းဆောင်းနဲ့လက်အိတ်ကို ကိုနိင်းပစ်ပေးလာတာကိုဖမ်း၍ သူပြုံးလိုက်သည်။
သိပ်မကြာခင်အချိန်အတွင်းမှာရောက်လာမဲ့ သူ့ဘဝရဲ့အထင်ကရ ပွဲကြီးတစ်ပွဲအတွက်ရင်မခုန်ဘူးဆိုရင်လိမ်ရာကျမလား။
ချစ်တဲ့အိမ်စည်။
( fb acc ပြန်သုံးဖို့မသေချာတော့ဘူး။
မကြာခင်မှာ pdf ဖိုင် ရောင်းထားတဲ့
လူတွေအတွက် ပေးရမဲ့ ficအသစ်လေးတစ်ပုဒ်လည်းပြီးတော့မယ်။ ရောင်းထားတဲ့၁၁ယောက်အချိန်မရွေး ကိုယ့်wpမှာ လာတောင်းနိုင်ပါတယ်။WPမှာလည်း တင်ပေးမှာဖြစ်တဲ့အတွက် pdfဖိုင်မလိုချင်ရင်
wpမှာဖတ်ရူ့နိုင်ပါတယ် ။ )
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz