Epi-37
တတီတီျမည္ေနေသာ ဖုန္းသံသည္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ
ကေရသံေတြၾကားရေအာင္တိုးဝင္လာသည္။
Ringtoneသံအရ က်ေတာ့္ဖုန္းမဟုတ္။
ဒီလိုဘိုးေတာ္ေခတ္တည္းကRingtoneသံ
ကိုထားထားတယ္ဆိုတည္းက တျခားလူမ႐ွိ။
အိမ္က ဝါေတာ္၆၀ရ ဖုန္းပဲျဖစ္မယ္။
ေတာက္!မန္းေလးကိုဆင္းရပါမယ္ဆိုမွ သူ႔ေဆးရံု
ထိဖုန္းကို ဝင္ေပးရအံုးမယ္။အလုပ္႐ႈပ္ကို႐ႈပ္တယ္ ဖုန္းေတာင္ေမ့က်န္သြားရေအာင္ မိုးလင္းထဲက
သူ႔ဟာသူ ပ်ာယာေတြခတ္ေနတာ။
ဟိုေန႔က နႏၵဦးေမာ္နဲ႔ဖုန္းေျပာေနတဲ့စကားအရ
ဒီေန႔ သူတို႔ က်န္းမာေရးစီမံခ်က္နဲ႔ရြာေတြဖက္ကို
ေဆးကုသေရးသြားဖို႔႐ွိေနပံုပဲ။
စိုက္ခင္းထဲကေလးသြားေမြးၿပီးတဲ့ည
ကစလို႔ သူနဲ႔က်ေတာ့္ဆက္ဆံေရး ေမးထူးေခၚေျပာထက္ နည္းနည္းေလးပိုလာတယ္။အခန္း
လည္းခြဲမအိပ္ျဖစ္ေတာ့တာလည္း ပါမယ္ထင္တယ္။ေဆာင္းကအေအးဓာတ္သိသိသာသာပို
လာခ်ိန္ သူ႔ကိုၾကမ္းျပင္ေပၚမအိပ္ေစခ်င္။ကုတင္ကအက်ယ္ႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႔
တစ္ေယာက္နည္းနည္းစီကပ္အိပ္ရင္ေတာ့ ျပဳတ္
မက်ေလာက္တဲ့အေနအထားမို႔ ရာသီဥတုနဲ႔
အကိုက္ညီဆံုးျဖစ္တဲ့ဒီလမ္းကိုပဲေရြးလိုက္ရတာ။
ဖုန္းသံက အဆက္မျပတ္။လူကေရခ်ိဳးရတာေတာင္မေျဖာင့္ေတာ့ဘူး။လူေရာ ဖုန္းပါ တစ္ခ်ိဳး
တည္းေတြ။အလုပ္႐ႈပ္ေနရင္ တတီတီတဂ်ီဂ်ီနဲ႔
ေရခ်ိဳးခန္းထဲကလည္း ထြက္ေတာ့ မလိုတမာဖုန္းကတိခနဲရပ္သြားေရာ။ငါကြာ...
အသင္႔ရွိေနတဲ႔ကိုယ့္ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္ကာ
ဖုန္းေခၚၾကည့္ရေတာ့၏။ငပိုင့္ ဖုန္းကို သူ႔အိမ္
ေရာက္တဲ့ေန႔မွစလို႔ ခုမွပဲ ဖုန္းေခၚျဖစ္တယ္။
တစ္အိမ္တည္းေနေနတာေတာ့ ဖုန္းလည္းေခၚစရာလိုမွမလိုတာ။
တတူတူနဲ႔ဖုန္းဝင္သံအဆံုး တိတ္ဆိတ္ေနေသာ
အိမ္တြင္းပ်႕ံလြင့္လာေသာ ဖုန္းသံ။
သီခ်င္းသံဆို ပိုမွန္မည္။ေရခ်ိဳးခန္းထဲေရာက္ေန
သည့္တစ္ေလ်ွာက္လံုး တတီတီျမည္ေနသည့္
အသံမဟုတ္။က်ေတာ္ရပ္ေနရာမွ တစ္ခ်က္မွေရြ႔
လို႔မရေတာ့ပဲ ပ်႕ံလြင့္ေနေသာ သီခ်င္းသံၾကား
ဝိညာဥ္လြင့္ေနသူတစ္ေယာက္လို သံစဥ္စာသား
တို႔ျကား နာမ္တရားကလိုက္ပါေနသည္။
အိမ္ထဲ သီခ်င္းသံက ရပ္မသြားေသး။
ဒီမွာေတာ့ ~ခ်စ္ ခ်စ္လိုက္ရတာေတြ ယံုၾကည္ၿပီး
စေတး...
စေတးခဲ့တဲ့အခ်စ္ေတြေလ... တကယ္ကို ႐ူးသြားမေလာက္ ျဖစ္ရတဲ့ဘဝတစ္ခုကို
မင္းယံုၾကည္ေပး...
အိုး...အိုး ခ်စ္လိုက္ရတာ~~~
ဒါ က်ေတာ့္callအတြက္သီးသန္႔ထားထားေသာ
Ringtoneသံ။ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္တုန္းက
ကိုယ့္ထက္အႀကီးေတြ မၾကာခဏညည္းဆိုတတ္
ၾကေသာ ထိုသီခ်င္း။
အဆက္မျပတ္ေခၚဆိုမႈနဲ႔အတူ တစ္အိမ္လံုးအႏွံ႔
ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာသီခ်င္းသံလာရာက...
စာဖတ္ခန္းတြင္း ဖြင့္လ်က္ထားခဲ့ေသာ ေဆးစာအုပ္ထူထူမ်ားေအာက္ကလင္းေနေသာ ဖုန္းScreen။
Contactတြင္ေပၚေနေသာနာမည္က သူမေခၚ
ေတာ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ "တခ်န္း"
က်ေတာ္တို႔ေက်ာင္းကို သူလာလည္တုန္းက
ေက်ာင္းကန္တင္းတြင္႐ိုက္ေပးခဲ့ေသာ ပံုကို Pictureထား,ထားတာ။
အဲ့ေန႔ကတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူယက္ေပးခဲ့တဲ့
ပုဆိုးကို ေက်ာင္းဝတ္သြားျဖစ္တဲ့ေန႔။
ကုလားထိုင္ေပၚပံုက်သြားရေတာ့သည္။
ေရစက္လက္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကိုသတိမမူႏိုင္ပဲ
ဆဌမအာရံုဟုပဲေျပာရမလား...ဘယ္တုန္းကမွ
စပ္စပ္စုစုဖြင့္ၾကည့္ဖို႔မၿကိဳးစားခဲ့ဖူးေသာသူ႔
laptop ထဲမွ fileတစ္ခ်ိဳ႕ကိုဖြင့္ၾကည့္ခ်င္လာ၏။
Passwordsခံထားေသာ Fileကိုစူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္မိေနရင္း စိတ္ထဲထင္ေသာ ဂဏန္း
တစ္ခ်ိဳ႕ ႐ိုက္ထည့္ေပမယ့္ပြင့္မလာ။
သူ႔ေမြးေန႔ က်ေတာ့္ေမြးေန႔ ဘာဆိုဘာတစ္ခုမ
ဟုတ္။
ျဖစ္ႏိုင္ျခင္းမျဖစ္ႏိုင္ျခင္းကဒြန္တြဲရင္း ဆယ္တန္း
ေျဖၿပီးခါစ သူနဲ႔က်ေတာ္ Dota႐ူးခဲ့ၾကတုန္းက
သူIDထားခဲ့ေသာ စကားဝွက္...TaChan143
ဟိုးပေဝသဏီတည္းကပံုေတြ ေန႔စြဲအစီအလိုက္ပြင့္က်လာေတာ့၏။က်ေတာ္မႏၱေလး
လိုက္လည္စဥ္က ႐ိုက္ေပးထားတာေတြ။
႐ႈခင္းေနာက္ခံေတြနဲ႔ cameraကိုေသခ်ာၾကည့္ကာ႐ိုက္ထားပံုေတြထဲ...က်ေတာ္သိေတာင္မသိ
ေသာပံုေတြ။နန္းတြင္းထဲက တံခါးခ်ပ္ေတြကို စူးစမ္းေနေသာ က်ေတာ့္ပံု။မႏၱေလးေတာင္
ေပၚကေန အေဝးကိုေငးေနေသာ က်ေတာ့္ကို
သူလည္းေနာက္ကေနေငးခဲ့သည္လား?
က်ေတာ္မသိလိုက္ခင္သူ ႐ိုက္လုိက္ေသာပံုေတြ
သည္ က်ေတာ့္ေနာက္ေက်ာပံုေတြသာ။
ဘယ္ေနရာမဆို က်ေတာ့္ကိုေ႐ွ႕တန္းတင္ထားခဲ့
ျပီးသူက အျမဲေနာက္ကေန အဲ့လိုတိတ္တိတ္လိုက္ေငးေနခဲ့တာလား?
Android ဖုန္းေတြစကိုင္တုန္းက ပထမဆံုး
ဆြဲခဲ့ဖူးေသာ selfie။ေနာက္ ရန္ကုန္ဆင္းလာ
တိုင္း သြားခဲ့ဖူးေသာေနရာတိုင္းမွာ ႐ိုက္ခဲ့ဖူး
ေသာပံုေတြ။သူ႔ကို ေနာက္ခ်န္ထားကာ ေက်ာ
ေပးထားခဲ့ေသာ က်ေတာ့္ေက်ာျပင္ေပါင္း ရာခ်ီ
"ေသာက္႐ူးေကာင္"
ေတာက္ ဘာကိစၥဒီအရည္ေတြက ထြက္လာျပန္တာလဲ?ပါးျပင္ေပၚခြင့္ျပဳခ်က္မ႐ွိပဲ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္
အေနအထားနဲ႔ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္စီးက်လာၾက
ေသာအရည္တစ္ခ်ိဳ႕ ပါးေပၚကေနဆြဲခါခ်ပစ္လိုက္
သည္။
"ေသာက္႐ူးေကာင္။ငတံုးေကာင္"
အနားမွာ႐ွိေနပါက က်ေတာ္သူ႔ကို စိတ္႐ွိလက္႐ွိ
ဆြဲထိုးပစ္မိလိမ့္မည္။
ဘယ္အခ်ိန္က ႏွိပ္မိလိုက္မွန္းမသိေသာ သူ႔
Screenေပၚတင္ထားေသာ palylistမွ
ထာဝအ႐ွံုးကလည္း repeat to repeatနဲ႔
က်ေတာ့္ကိုသတ္ေနတာ။
ထာဝရအ႐ွံုးထား~~လိုသလိုအသံုးခ်သြား~~
ေပးဆပ္ခဲ့ႏွစ္လ႐ွည္ေတြ ခ်စ္မိေတာ့လည္းေလ~
အခါးေတြ ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းေပးေလ~~ရက္စက္ျခင္းမ်ား
ကိုေပးအံုး ေပးခဲ့အံုး ေပး... ေပး
ဒီမွာေတာ့ ~ခ်စ္ ခ်စ္လိုက္ရတာေတြ ယံုၾကည္ၿပီး
စေတး...
စေတးခဲ့တဲ့အခ်စ္ေတြေလ... တကယ္ကို ႐ူးသြားမေလာက္ ျဖစ္ရတဲ့ဘဝတစ္ခုကို
မင္းယံုၾကည္ေပး...
Laptopအဖံုးကို ပိတ္ခ်လိုက္္၍ screen
ေပၚက ပံုေတြကို မေတြ႔ရေတာ့ေပမယ့္ သီခ်င္းသံ
က ျပန္႔လြင့္ေနဆဲ။
သူ႔ဖုန္းထဲ ဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲ႐ွိတာလား?
မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာထဲက ေမွ်ာ္လင့့္ထား
ခဲ့ေသာ ဆႏၵအတိုင္း တကယ္ကိုတစ္ပုဒ္တည္းသာ႐ွိေနေသာ သူ႔ playlist။
"ငပိုင္ မင္းက ေသာက္႐ူးပဲ။တကယ္ကို ႐ူးေနတဲ့
အ႐ူးငတံုးေကာင္''
ေဒါသေတြက စားပြဲခံုေပၚတဝုန္းဝုန္းနဲ႔ ထြက္က်ခုန္ခ်ေတာ့၏။က်ေတာ္တကယ္ထုခ်င္ေနတာ
စားပြဲမဟုတ္။
ဟိုေကာင့္ေက်ာကို ထုခ်င္ေနတာ။
အလကား ေသာက္႐ူးေကာင္။
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဒါသထြက္ေပါက္ကြဲခ်င္ေနပါေစ
က်ေတာ္ ထိန္းထားရအံုးမည္။အလုပ္႐ွိေသး၏။
ဒါ ရန္ကုန္ကထြက္လာၿပီး ပထမဆံုးရတဲ့အလုပ္။
ဦးက်ိဳးလို႔မျဖစ္။ငပိုင့္႐ွာစာ တစ္ခုကို ကပ္စားေန
ရတဲ့ အျဖစ္က ျမန္ျမန္လြတ္မွျဖစ္မွာ။
စားပြဲေပးေထာင္ထားေသာ Drawingစာရြက္
ေတြထည့္ေသာ ဗူး႐ွည္ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္ကျပန္
တိုဝင္သည္။
ဟိုတစ္ပတ္က အလုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပၿပီး
ေနာက္တစ္ေန႔ ဘယ္ကေနဘယ္လို႐ွာဝယ္လာ
ေပးလည္းမသိေသာ Drawing ေတြထည့့္သည့္ဗူးကိုလာေပး၏။
မ႐ွိမျဖစ္လိုအပ္သည့္ ဒီEngineering Tool
တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း သူသိထားေသး၏။
ဲ့အေကာင္းလြန္ၿပီး စူးေရာက္လြန္းေနေသာ
ေရႊဥာဏ္ေတာ္ေတြေၾကာင့္ ဒီေကာင္က ေစာက္႐ူး
ျဖစ္ေနတာ။
အေလာသံုးဆယ္မန္းေလးသို႔ဆင္းလာလိုက္ေတာ့
သည္။ခ်ိန္းထားသည့္အခ်ိန္ထက္ေစာေရာက္လာ
ေသာ က်ေတာ့္အား လုပ္ငန္းရွင္သည္ ေဖာ္ေရြစြာ
ဆီးႀကိဳသမႈျပဳေလ၏။BTech First year
ေက်ာင္းသားဘဝ အသက္၂၀ျပည့္စတည္းက
က်ေတာ္ကြ်မ္းက်င္ခဲ့ေသာ Autocadပညာရပ္
ႏွင့္ တြက္ေနရရင္ကို ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ဝါသနာ
အရင္းခံသည့္ က်ေတာ္အား Engineering
Fieldတြင္ အလုပ္မရွားပါးေစ။
ဆိုင္ေကာ္လို႔ခ်ံဳေပၚေရာက္တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္
ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္အလုပ္တစ္ခုလည္းရ ရွိခဲ့
သည္။
ကန္ထရိုက္တာ ဦးေလးမွာ BEျပီးခါစသမီးတစ္
ေယာက္ရွိေနေႀကာင္း လုပ္ငန္းတိုးခ်ဲ႕ရာတြင္
လႊဲေပးခ်င္၍ ယခုတည္းက professional
estimaterတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ
ဖခင္တစ္ေယာက္၏ ေစတနာကို အရင္းတည္ကာ
BE ေက်ာင္းဆင္းျပီးခါစ ကေလးေတြကို
QS သင္ေပးရန္ က်ေတာ္လက္ခံျဖစ္လိုက္္သည္။
ဒီပံုစံအတိုင္းဆို တစ္ပတ္ ၂ရက္မႏၱေလးဆင္း
ျဖစ္ေတာ့မည္္။
အလုပ္ကိစၥေဆြးေႏြးေနစဥ္ခဏတျဖဳတ္ေမ့ထား
ႏိုင္ေပမယ့္ ရံုးခန္းထဲကထြက္သည္ႏွင့္ မနက္က
အေႀကာင္းက ေခါင္းထဲဝင္လာျပန္သည္။
သူေမြးဖြားခဲ့ေသာ ေျမေပၚေျခခ်မိေနေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြသည္ ပို၍ရႈပ္ေထြးေပြလီလ်က္...
က်ေတာ္တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာႀကည့္
ဖို႔လိုအပ္ေနျပီ။
ျပီးခဲ့ေသာႏွစ္က မားနဲ႔အတူထိုင္ႀကည့္ခဲ့ေသာ
Fashion Showပြဲတစ္ခုကေခါင္းထဲေရာက္
လာသည္။
အစက Surprise Showလုပ္တယ္ထင္ခဲ့ေပ
မယ့္ ေနာက္ပိုင္းFbေပၚထိတက္လာေသာသူတို႔ ႏွစ္ေယာက္၏သတင္းေတြကိုက်ေတာ္စိတ္ဝင္
တစားလိုက္ဖတ္ႀကည့္မိခဲ့သည္။
္ေနာက္သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွတ္မွတ္ရရတစ္ခုရွိေနသည္။
အဲ့ႏွစ္ေယာက္တည္းက တစ္ေယာက္ကCoffee
ဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္။
ဖန္တံခါးဖြင့္သြားသည္ႏွင့္Bellသံပ်ံ႕လြင့္သြား
ေသာ ဆိုင္အတြင္းဝင္ေရာက္လာေသာ က်ေတာ့္
ကို ႀကိဳဆိုေသာ မိန္းကေလးသည္ စစခ်င္း
အံ့ႀသသလိုအမူအရာႏွင့္မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္ပင့္တက္
သြားျပီးမွ K style ခါးညႊတ္ကာ ႀကိဳဆိုသည္။
ေရတစ္ခြက္ဦးစြာခ်လ်က္ ခရီးႀကိဳျပဳေသာ
ေက်ာင္းသူအရြယ္ကေလးမေလးကို ေမာ့ႀကည့္
ျပံဳးျပရင္း
"ဒီဆိုင္ကကိုေနေကာင္းျမတ္သူဆိုတာပိုင္တာ
လား??"
"Nae...Gegeနဲ႔သိတယ္လား?"
"ခုသူရွိလား??"
"ရွိတယ္။ရွိတယ္။ေနာက္ဖက္မွာ ဖုန္းေျပာေနလို႕
ေခၚေပးရမလားဟင္"
ေခါင္းညိတ္အေျဖေပးမိသည္။ႏွစ္ခါျပန္မစဥ္းစား
မိလိုက္ျခင္းအေပၚအနည္းငယ္ေတာ့ေနာင္တရ
မိသည္။တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးတဲ့လူကို က်ေတ္ာက
တကူးတကလာရွာေနရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္က နည္း
နည္းေတာ့ ေအာက္သလိုပဲ။
ထိုလူက က်ေတာ့္ကိုေတြ႔ခ်င္လားလဲမေသခ်ာပဲ
နဲ႔ သက္သက္ေျပာမိသလိုျဖစ္သြားျပီထင္တယ္။
ကေလးမက အနားကသြက္လက္စြာထြက္သြား
ခဲ့ျပီ။ျမန္မာဆန္ဆန္ပန္းခ်ီကားေတြကို ျမန္မာ
ဝတ္စံုဝတ္ဆင္ထားေသာ Korea Idolတစ္
ခ်ိဳ႕၏ ေဘာင္သြင္းဓာတ္ပံုတို႔ႏွင့္ေရာစပ္မႈက
အျမင္တစ္မ်ိဳးဆန္းေနေစသည္။
ေန႔လည္ခင္းေနေရာင္ေအာက္ကဆိုင္ေလးသည္
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္။
Language စာအုပ္ေတြေရွ႔ခ်ကာ စာလုပ္ေန
ေသာ ကေလးမႏွစ္ေယာက္ရယ္။Laptopေရွ႔
ခ်ကာ စာအသည္းအသန္ရိုက္ေနပံုရေသာ
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္
ေနေသာ Tourist အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔
က်ေတာ္အပါအဝင္ဆိုcustomer ၅ေယာက္
ေလာက္သာရွိေသာ ဆိုင္ခန္းသည္ ဣေျႏၵိႀကီး
ေသာ စာႀကည့္တိုက္တစ္ခုနဲ႔ေတာင္တူေနသည္။
ဖုန္းေျပာေနသာလူနားမွာ ခုန္ဆြခုန္ဆြလုပ္ေန
ေသာ ဆုျမတ္ကိုကိုနဲ႔ ကလ်ာ။ဆိုင္ကို တစ္လေနလို႕ တစ္ေခါက္မေရာက္ျဖစ္ေသာ
က်ေတာ့္ကို ရရင္ရသလို stalkႀက၏။
"ကိုဇက္ေရ...က်ေတာ္ေနာက္မွ ျပန္ဆက္ေတာ့
မယ္။အရႈပ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မိုု႕..."
ဖုန္းခ်လိုက္သည္ႏွင့္ ကလ်ာသည္ က်ေတာ့္
လက္ေမာင္းကို ဆြဲကိုင္လႈပ္ရမ္းေတာ့ကာ
"Gegeေရ...ေရွ႔မွာဘယ္သူေရာက္ေနလဲသိလား
Icezzz ကေလးေလးက အျပင္မွာေတာ္ေတာ္ႏု
တာပဲ iceezz "
"ဘာေတြလဲ??ဘယ္က ကေလးေလးလဲ?"
"အာာ ေနေကာင္းကလည္း ဟိုလတုန္းကFb
ေပၚမွာ ပြသြားတဲ့ ကေလးေလးေမာသြားျပီေလ
အဲ့ထဲက တစ္ေယာက္ နင့္ေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ့ေရွ႔မွာ
ေရာက္ေနတယ္"
"ငါ့ကို?"
အံ့ႀသလြန္း၍ူ႔ကိုယ့္ကိုကိုယ္လက္ညွိဳးထိုးျပ
ျပန္ကာေမးေနေသာ က်ေတာ့္ကို HCႀကီး၂
ေယာက္သည္ စိတ္မရွည္စြာ ခါးမွတြန္းထုတ္ႀက
ေတာ့၏။
"မဂၤလာပါ က်ေတာ္ေနေကာင္းျမတ္သူပါ"
ျပံဳးရႊင္စြာႏႈတ္ဆက္သူ၏ အျပံဳးသည္ စိန္တစ္ပြင့္
ေႀကာင့္ပို၍လင္းေနသည္။
တည္ျငိမ္ေသာအျပံဳးေႀကာင့္ အသက္သိပ္မကြာ
လွဘူးလို႔ေတြးေပမယ့္ ေယာက်ာ္းခ်င္းပင္ေငး
ယူေလာက္စရာ ႏုဖတ္ေနေသာမ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာ
နဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္လို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဝတ္စား
ထား၍ လက္ရွိအသက္ကို အတိအက်ခန္႔မွန္း၍
မရ။
"ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။က်ေတာ္ခ်န္းျငိမ္းေအာင္ပါ။အေႏွာင့္အယွက္မ်ား
ျဖစ္သြားလားမသိဘူး။"
"မျဖစ္ပါဘူး။မျဖစ္ပါဘူးဗ်။ဟို က်ေတာ္နဲ႔စကားေျပာခ်င္တယ္ဆိုျပီး ိုကေလးမႏွစ္ေယာက္ေျပာလို႔"
စီးပြါးသမားမို႔လားမသိ။ဆက္ဆံေရးသည္ေဖာ္ေရြ
ေျပျပစ္လြန္းလွသည္။ခုမွ ေတြ႔ဖူးေသာ က်ေတာ့္ကို သူကငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းေဟာင္း
တစ္ေယာက္ကိုျပန္ေတြ႔သလို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးျပံဳးရႊင္စကားေျပာေနေသး၏။
"ဟုတ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္...က်ေတာ္ဘယ္က စေျပာရမွန္းေတာင္မသိဘူး။"
"ရပါတယ္။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါ"
"ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကေယာက်ာ္းတစ္
ေယာက္ကို အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ႀကာေအာင္ခ်စ္
ႏိုင္လဲ?"
ေခါင္းငံု႔ကာခဏတာ စဥ္းစားသည္။ပံုစံကအေျဖ
မရွိ၍မဟုတ္။သူေျဖစရာရွိႏွင့္ျပီးသားအေျဖတစ္
ခုကို က်ေတာ့္အတြက္သင့္ေတာ္ေစေသာအေျဖ
တစ္ခုျဖစ္ေနေစရန္ စဥ္းစားေနပံု။သိပ္ေတာ့မႀကာ
လိုက္။
"အင္းးေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဆိုတာထက္ လူသား တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
ႀကားထဲက ခ်စ္ျခင္းတိုင္းဟာေမတၱာစစ္ရင္ကာလ
အပိုင္းအျခားဆိုတာမရွိဘူးလို႔ က်ေတာ္ယံုႀကည္
ထားတယ္"
ဟူ၍ အျပံဳးတစ္ခုနဲ႔ ေအးေဆးစြာျပန္ေျဖ၏။
"အဲ့လို႔ ခ်စ္ျခင္းေတြေႀကာင့္သူ႔ေလာကညစ္ႏြမ္း
ေစမယ္ဆိုရင္ေရာ...သူ႔ကိုရႈတ္ခ်ထားခံရတဲ့
လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုထဲဆြဲသြင္းမိသလိုျဖစ္
ေနရင္...ျပီးေတာ့ က်ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းအဲ့
အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ေနေပ်ာ္တာမ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္ဘူး"
အိမ္ေထာင္သက္တမ္းႀကာေနျပီျဖစ္ေသာအိမ္
ေထာင္ရွင္ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏ ရင့္က်က္
ေသာအျပံဳးတစ္ခုသူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ေနရာအရင္ဝင္
ယူေနျပီးမွ...
"ကိုခ်န္းျငိမ္းစိုးရိမ္ေနသလို က်ေတာ္နဲ႔ကိုဇက္
လည္း စိုးရိမ္ခဲ့ဖူးႀကတယ္။ကံႀကမၼာကိုေရွာင္လြဲ
ႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ႀကတယ္။ဒါေပမယ့္ ခု ကိုခ်န္းျငိမ္း
ေတြ႔တဲ့ အတုိင္းပါပဲ။က်ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး
ေနေပ်ာ္ေနႀကျပီ။
သူ႔ကို ကိုယ့္ဘဝထဲ ဆြဲသြင္းျပီးသူ႔ဘဝထဲ
ဲကိုယ္ခိုဝင္လိုက္တာ။တကယ္္တမ္္းဒီီေလာကထဲေနေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ
ထက္ သူ႕ဘဝထဲမွာကိုယ္ေနေပ်ာ္ေနတာ။သူက
ကိုယ္လိုေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ဘဝ
ထဲ ကိုယ္ဝင္ခဲ့လို႔သူေရာကိုယ္ပါအသိုင္း
အဝိုင္းတစ္ခုထဲေရာက္သြားႀကတယ္။
အဲ့ေနာက္က်ေတာ္တို႔ စဥ္းစားရမွာ၂လမ္းပဲရွိ
ွိေတာ့တယ္။Gayလို႔ေခၚခံရမွာ စိုးရိမ္လို႔ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူကိုစြန္႔လႊတ္မလား??ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူကို သစၥာရွိရွိခ်စ္ေပးျပီး ကုိိယ္ေတြရဲ႕ခ်စ္ျခင္း
တရားနဲ႔ အထင္ေသးရႈတ္ခ်ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕
အျမင္ကို ေျပာင္းေပးဖို႔ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူနဲ႔အတူတူ
ႀကိဳးစားႀကည့္ႀကမလား??က်ေတာ္တို႔ေတာ့
ဒုတိယလမ္းကိုေရြးျပီးဲႏွစ္ေယာက္လက္တြဲျပီး
ေလွ်ာက္ခဲ့ႀကျပီးျပီ။ေနာက္လွည့္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးမရွိေတာ့ဘူး။သူ႔လိုလူမ်ိဳးကိုလည္း ဘာအေႀကာင္းေႀကာင့္နဲ႔မွ အဆံုးရံႈးမခံႏိုင္
္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ခုအိမ္ေထာင္သက္ႀကာလာေလ ပိုသိလာေလပဲ..."
စကားဝိုင္းသည္ မရည္ရြယ္ပါပဲ ေခါင္းစဥ္ေပ်ာက္
ကာတိတ္ဆိတ္သြားသည္။
ဘယ္ရယ္မဟုတ္ေကာင္တာကို လွမ္းႀကည့္ေတာ့
ကလ်ာနဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမေလးက ေတာ္တယ္
ဟူေသာ ပံုစံနဲ႕ လက္မေထာင္ျပႀကကာ အသံ
တိတ္ Daebaekလုပ္ႀကသည္။
သူတို႕အေခၚ ကေလးေလး ဆိုသည့္ ေကာင္ေလး
ကေတာ့ ေခါင္းငံု႔ကာအႀကာႀကီးစဥ္းစားေနသည္။Drawingဗူးရွည္...Laptopထည့္လာ
ဟန္ရွိေသာအိတ္အမည္းကိုႀကည့္ျခင္းျဖင့္
Engineerမ်ားလား?တိတ္တဆိတ္အကဲခတ္
ေနခ်ိန္...
ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခိုင္မာသြားဟန္ျဖင့္ ခါးကိုဆန္႔
မတ္ျပီး က်ေတာ့္အားလက္ကမ္းေပးသည္။
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုေနေကာင္း။က်ေတာ္
က ျပင္ဦးလြင္မွာေနတာ။ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ီမႏၱေလးကိုေတာ့ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ မႀကာမႀကာ
ေရာက္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္"
"က်ေတာ္က ခုရန္ကုန္မွာေနတာ။က်ေတာ္လည္း
ဒီကို ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္ေရာက္ျဖစ္တယ္။
ကိုခ်န္းျငိမ္း လည္း မႏၱေလးေရာက္တိုင္းဆိုင္ကို
ဝင္လာလို႔ရပါတယ္။ညေနပိုင္းေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္
ဆို ကေလးေတြနဲ႔ ဆိုင္ကနည္းနည္းဆူေနတတ္
ေပမယ့္ ဒီလိုေန႔လည္ခင္းဆို ေအးေဆးစကား
ေျပာလို႔ရတယ္။ဒီမွာ က်ေတာ့္ကတ္ပါ။ေရာက္ရင္
ဖုန္းေခၚလိုက္ပါ။က်ေတာ္ေရာက္ေနခ်ိန္နဲ႔ဆံုရင္
ခုလိုစကားစျမည္ေျပာႀကတာေပါ့"
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ္
မႏၱေလးလာျဖစ္ရင္ ကိုေနေကာင္းကိုဖုန္းဆက္
လိုက္ပါ့မယ္"
"ဟုတ္ကဲ့။ရြယ္တူေတြထင္တယ္က်ေတာ္တို႔
ေပ့ါေပါ့ပါးပါး ေနေကာင္းလို႔ေခၚလို႔ရပါတယ္"
"ဟုတ္။ဒီေန႕အတြက္ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါ
တယ္။က်ေတာ့္ကို သြားခြင့္ျပဳပါအံုး"
မေရမရာအေတြးေတြ သီေထြးရႈပ္ပြေနေသာ
ေခါင္းထဲထည့္ျပီးဦးတည္ရာမဲ့ေလွ်ာက္သြားေနမိသည္မွာ သူနဲ႔အတူတူသြားခဲ့ဖူးေသာ က်ံဳးေဘးပတ္လည္။တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္လာရင္း ေျခေထာက္ေတြနာလာေတာ့မွ က်ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးကိုေလွ်ာက္လာခဲ့မိ
ိိမွန္းသတိဝင္သည္။လြယ္ထားေသာDrawing
ဗူးကို ျဖဳတ္ႀကည့္ရင္း ငပိုင့္ကို သတိရလာသည္။
အသံုးအစြဲစီစစ္ေနသည့္ႀကားထဲမွ ရေအာင္ဝယ္
ေပးခဲ့တာ။
အိတ္ထဲက အညိဳေရာင္စာအိတ္ရွည္ထဲက ပိုက္ဆံအုပ္ကိုစမ္းႀကည့္ျပီး က်ေတာ္ဦးတည္ရာ
သည္...
ေဆးပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္က ေကာင္မေလးသည္
ဗူးထဲမွာ stethoscopeထုတ္ျပီး
"အစ္ကို စမ္းႀကည့္ေနာ္..."
ဟူ၍က်ေတာ့္လက္ထဲထိုးထည့္ေပး၏။
ငပိုင့္ဆီမွာ ရွိတာသိေပမယ့္ ကိုင္မႀကည့္ဖူးခဲ့။
တစ္ခါမွလည္း နားထဲထည့္ျပီး မစမ္းသပ္ႀကည့္
ဖူးဘူး။နားေထာင္ရင္ ေသြးစီးသံေတြကအစ
ႀကားေနရတယ္ ေျပာတည္းက သူ႔
stethoscopeကို လံုးဝမထိခဲ့။
ခုကမရ။ကမ္းေပးေသာ နားႀကပ္ကိုနားထဲထည့္
ျပီးကိုယ့္ရင္ဖက္ကို တင္ကာစမ္းႀကည့္မိခ်ိန္...
ပိုင္သုတ အတြက္ ဆိုေသာ အေတြးေနာက္ကပ္
လိုက္လာေသာ ရင္ခုန္သံ၏ ခ်ံဳခိုေျခာက္လွန္႔မႈ
ေႀကာင့္ဘုရားတကာအျမန္ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ရေတာ့သည္။
>>>>EX-pect<<<<<
က်ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္သည့္တိုင္ ခ်န္းျပန္မ
ေရာက္ေသး။ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္
အိမ္ျပန္ခ်ိန္စံႏႈန္းနဲ႔ တိုက္ႀကည့္ပါကနည္းနည္း
ေနာက္က်ေနျပီ။ညတာရွည္ေသာ ရာသီမို႔
တစ္လမ္းလံုးေမွာင္အတိက်ကာ လူေျခတိတ္ေန
ျပီ။
ဖုန္းေခၚႀကည့္အံုးမွပဲ။မနက္က ေဆးရံုကထြက္
မည့္ကားမမွီလိုက္မွာဆိုး၍ ကေရာကပါးထြက္လာ
တာ အိမ္မွာဖုန္းေမ့က်န္ခဲ့မွန္း ရြာထဲေရာက္မွသိ
တယ္။ဒါေတာင္ Nurseေလးေတြက
"Drကိုဖုန္းေတြေခၚတာ ကိုင္လည္းမကိုင္ဘူး"
ဆိုျပီးလူကိုယ္တိုင္လာေျပာႀကမွ ဖုန္းက်န္ခဲ့မွန္း
သတိရတဲ့အျဖစ္။
စာဖတ္ခန္းထဲ က်န္ခဲ့ေသာဖုန္းတြင္Missed callေပါင္းမ်ားစြာထဲမွ တန္းျမင္တာက တခ်န္း
ေခၚထားေသာ အဝင္ဖုန္း...
Nurseမေလးေတြဆက္ထားေသာ အခ်ိန္နဲ႔
ဘယ္ေလာက္မွမျခားေခၚထားေသာ ခ်န္း၏
Missed callေတြ။
Ringtone...မျမည္ေတာ့တာ လခ်ီႀကာေနျပီ
ျဖစ္ေသာ Ringtoneကိုခ်န္းသိသြားတာလား?
ခ်န္းကိုဖုန္းေခၚႀကည့္ေတာ့လည္းမကိုင္။က်ေတာ္
စိုးရိမ္စိတ္ေတြ တစတစတိုးလာရသည္။
ခ်န္း ရန္ကုန္ျပန္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္
ပါဘူး။
ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္းမကိုင္။လူကပူထူေနျပီ။
ခ်န္းကို အဆက္မျပတ္ဖုန္းေခၚေနေသာ အထြက္
callေပါင္းမ်ားစြာႀကားမွ ျဖတ္ဝင္လာေသာ
နႏၵဦးေမာ္ေခၚဆိုေသာ ဖုန္း။
ဟုတ္တာမဟုတ္တာထား။ခ်န္းမ်ားသူ႔ဆီေရာက္
ေနလို႔မ်ားလိုတဲ့ ေကာက္ရိုးဖမ္းဆြဲအေတြးမွ်င္
တစ္စနဲ႔ ဖုန္းလက္ခံလိုက္သည္ႏွင့္ helloေတာင္
မေခၚ...သူလိုခ်င္တာသာ စြတ္ေမးေတာ့သည္။
"ေအး သုတ။ငါ့Pressureတိုင္းတဲ့စက္
မင္းဆီပါသြားလား??Digitalေလကြာ"
"ခဏ ငါႀကည့္ေပးမယ္"
ေရာက္ကတည္းက ဒီအတိုင္းခ်ထားေသာ အိတ္
ထဲ ေမႊေႏွာက္ရွာႀကည့္ေပးရေသး၏။
"ေတြ႔လား သုတ?"
"ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ ရွာေပးေနတယ္ေလကြာ"
လက္ထဲမွဖုန္းကို speakerဖြင့္ကာ ကုတင္ေပၚ
ပစ္တင္လိုက္ေတာ့
"အသဲကလည္း စိတ္ႀကီးပဲ ခြိ" ဟူေသာ
စကားသံသည္ ေနာက္မွ အခန္းတံခါးဖြင့္သံနဲ႔ ေရာေႏွာကာ အသံတိတ္အခန္းထဲ ေအးစက္စက္
ေလထုကိုဖန္တီးလိုက္သည္။
"ခ်န္း?"
တံခါးေပါက္ဝရပ္ႀကည့္ေနေသာ ခ်န္းကိုေတြ႔သည္
ႏွင့္ ရွာလက္စအိတ္ကို ပစ္ထားခဲ့ရင္း ခ်န္းနား
ေရာက္သြားမိသည္။စိုးရိမ္စိတ္က သႀကားမင္း
ႀကိမ္စႀကာနဲ႔ရိုက္ေခၚတာထက္ ပိုျမန္တယ္။
"ခ်န္း မင္းေနာက္က်လို႔ စိတ္ပူေနတာ။ဖုန္းလည္း
မကိုင္ေတာ့..."
"မကိုင္ခ်င္လို႔ မကိုင္တာ"
စကားလံုးေတြပစ္ကန္ထည့္ရင္း လြယ္ထားေသာအိတ္နဲ႔ ကိုင္လာေသာ
အထုပ္အခ်ိဳ႕ကိုစားပြဲေပၚပစ္တင္သည္။
ခ်န္းေဒါသထြက္ေနတာလား??
"ခ်န္း..."
မႀကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း ဗီဒိုဖြင့္ကာ ေခါင္း
အံုးအပိုနဲ႔ ေစာင္ေတြကို ထုတ္ယူေနေသာ တခ်န္း
"ခ်န္း ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ"
"မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ"
"ဒီေလာက္ေအးေနတာကို ဟိုဖက္အခန္းမွာ
သြားအိပ္လို႔ရမလား??ဒီမွာပဲ ငါနဲ႔အိပ္"
အိပ္လို႔မျဖစ္ဘူး။သူနဲ႔ က်ေတာ္ အခုေလာေလာ
ဆယ္ ခြဲေနမွ အဆင္ေျပလိမ့္မည္။ေျပာေနတား
ေနေသာ ငပိုင့္စကားကို လ်စ္လ်ဴရႈလ်က္ ေစာင္
တစ္ထပ္ကိုပါလံုးေထြးထုတ္ယူေနစဥ္ က်ေတာ့္
လက္ထဲမွ ဝင္လုေတာ့၏။
"ခ်န္း မင္းဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ??အရင္ညေတြ
ကလည္း ဒီလိုပဲ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ေနတာ...ဒီမွာ
ပဲအိပ္"
က်ေတာ့္လက္ထဲမွ ေစာင္နဲ႔ ေခါင္းအံုးတို႔အားဝင္
လုသည္။ႏွစ္ေယာက္သားအရုပ္လုေနေသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္လိုသူဆြဲကိုယ္ဆြဲနဲ႕လံုးေထြး
ေနရာမွ စားပြဲေပၚသူတင္လိုက္ေသာ အိတ္ေတြကို ထိမိကုန္ျပီး အကုန္ႀကမ္းျပင္ေပၚျပဳတ္က်လာ
ေတာ့၏။
ငပိုင့္ အႀကည့္ေတြသည္ က်သြားေသာ အိတ္ေတြ
ထဲမွ တစြန္းတစထြြက္ေပၚလာေသာကတ္ထူဗူးမွ
Stethoscopeဆိုသည့္ စာတန္းဆီမွာ။
အခန္းတစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္သြားသည္။က်ေတာ္
က်သြားေသာ အိတ္ေတြကိုျပန္ေကာက္တင္ေန
ေတာ့ က်ေတာ့္ကိုသာေနာက္မွတိတ္တိတ္
ရပ္ေငးေနသည္ကို က်ေတာ္သိေနသည္က
မနက္ခင္းက ျမင္ခဲ့ေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားစြာေႀကာင့္
ရယ္လား??
ပုံမွန္မဟုတ္ေသာ ေသြးခုန္ႏႈန္းတို႔သည္ တလွပ္
လွပ္နဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုးပို၍ပူေႏြးလာသည္။
က်ေတာ္ကံေကာင္းေနေသးတာ တစ္ခုက
Stethoscopeက သူ႔ဖို႔လားဟူ၍ မေမးေသး
တာပင္။
ဒီေကာင္က အဲ့လိုေသာက္ရူးေကာင္ပဲ။
ဤပညတ္ခ်က္နာမကို အႀကိမ္မ်ားစြာေရရြတ္ေန
မိခ်ိန္...
"မင္း တစ္ေယာက္တည္းဘာလို႔္အိပ္ခ်င္ေန
မွန္း ငါစဥ္းစားမရဘူး။အျပင္မွာအရမ္းေအးေန
တယ္။မင္း တစ္ေယာက္တည္းအိပ္ခ်င္ရင္ ငါ
ဟိုဖက္ အခန္းမွာ..."
"ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့။မင္းပဲ ဟိုဖက္ခန္းမွာ သြား
အိပ္ေပးမယ္လို႔ မင္းေျပာအံုးမလို႔မလား??"
မေျဖ။ေနေတာ့။ခုခ်ိန္ သူ က်ေတ္ာ့ကို လာမထိရင္
ျပီးေရာ...အဝတ္အစားပင္မလဲေတာ့ပဲ ကုတင္
ေပၚတက္ကာ ေစာင္ပံုေတြထဲခႏၶာကိုယ္ကိုအ
ဆံုးထိေကြးထားလိုက္သည္။
တဆက္ဆက္နဲ႔ခုန္ေနေသာ ႏွလံုးခုန္သံ။ရပ္သြား
ရင္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတာင္ဆုေတာင္းေနရသည္
အထိ အဆမတန္ခုန္ေနတာ။
"ခ်န္း~~မင္း ေနမေကာင္းဘူးလား??"
သြားေသလိုက္။က်ေတာ့္ပုခံုးတစ္ဖက္ကိုလာကိုင္
လႈပ္ေနေသာ သူ႔လက္...ႀကားထဲမွာေစာင္ထူထူ
ကာဆီးေနတာေတာင္ သူ႔လက္အထိအေတြ႔သည္
က်ေတာ့္ေသြးေတြကို အပူေပးျပီးပြတ္ပြတ္ဆူ
ေအာင္ျပဳတ္လိုက္သလိုပဲ။
ေရခ်ိဳးခန္းထဲျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္အခ်ိဳ႔
သည္ ဦးေဏွာက္မွတ္ဥာဏ္ထိန္းသိမ္းေရးအခန္း
မွတစ္ဆင့္ အာရံုခံအစိတ္အပိုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို အသိ
ေပးလႈံေဆာ္လိုက္မႈက လူပါေငါက္ခနဲ ထထိုင္မိ
သည္အထိ။
က်ေတာ္သူနဲ႕အတူေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ကုတင္
ေပၚမွဆင္းဖို႔ႀကိဳးစားေပမယ့္ မေအာင္ျမင္။
"ခ်န္း..."
က်ေတာ့္ပုခံုးကိုဖမ္းဆြဲထား၏။
"ဖယ္။ငါအျပင္သြားမလို႔"
"မင္း ဘာျဖစ္ေနလဲ ငါသိသလိုပဲ။"
တအံတျသနဲ႔ေငးေၾကာင္ၾကည့္မိေသာ က်ေတာ္ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုပ္ကိုင္ရင္း
"ငါ ရွိေနတာပဲခ်န္းရာ..." ဟူ၍ ခပ္တိုးတိုးဆို
လာသူ။
နားလည္အျပံဳးလိုလို အျပံဳးေႏြးေႏြးတစ္ခုနဲ႔အတူ ခ်ိဳင့္ခြက္သြားေသာသူ႕ပါးခ်ိဳင့္တြင္းထဲ က်ေတာ့္စိတ္ နစ္က်သြားသည္နဲ႔ တစ္ျပိဳက္နက္ က်ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလံုးပူေႏြးစြာငံုေထြးခံလိုက္ရေတာ့၏။
ရုန္းေပမယ့္ တကယ္ကိုအားပါးတရရိွေန
ေသာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေထြးေထြးႀကားမွ မလြတ္။
အင္အားရွိသေလာက္ ရုန္းေနရင္း...ရုန္းေလ
နစ္ေလ ျဖစ္လာသည္။
ပထမဆံုးေသာအထိအေတြ႔။ဒါက်ေတာ့္ပထမဆံုး။
ႏူးညံ့ျခင္းနဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ေနျခင္း။ေနာက္ျပီးက်ြမ္း
က်င္လြန္းေနတာမဟုတ္ေပမယ့္ ျငင္သာေသာ အဖိအဖြ၊စုပ္ယူမႈ။ေအးခဲေနေသာ ညလယ္ထဲ
ေႏြးေထြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ...ပထမဆံုး
ျဖစ္ေနတာခ်င္း အတူတူကို သူတစ္မူးပိုသာသလို
လာလုပ္ေနတာ။သူျပဳသမ်ွဘာမွျပန္မလုပ္တတ္
တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ရိုးသားလြန္းျပေနပါက ဒီေကာင္သူ႔
ကိုယ္သူ ဆရာက်တယ္ထင္ေနလိမ့္မည္။
ရုန္းမေနေတာ့ အလိုက္သင့္ျပန္တံု႔ျပန္ေတာ့ cell
တစ္ခုခ်င္းဆီက မီးေတာက္လာမလားပင္ထင္
ရသည္။
ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ႀကိဳးစားပါေစ။က်ေတာ့္အဆုပ္ေလထိန္းသိမ္းထားႏိုင္စြမ္းသူ႕
ေလာက္မေကာင္း။ႀကာေတာ့ တစတစျပင္းျပလာ
ေသာ အနမ္းထဲက ရုန္းမထြက္ခ်င္ေပမယ့္
က်ေတာ္ ေလရႈဖို႔လိုအပ္ေနျပီ။
ဒါကိုသိေနသည့္အလားသူဦးတည္ရာပစ္မွတ
္ေျပာင္းသြားသည္က ရွပ္အက်ီ ၤထဲမွ အနည္းငယ္ေပၚေနေသာ က်ေတာ့္လည္တိုင္ဆီ။
ေမြးကတည္းကနင္ဖို႔ျဖစ္လာေသာပန္းသီးအပိုင္းအစကို ခပ္ဖြဖြနမ္းရႈိက္ငံုေထြးခံလိုက္႐ံုနဲ႔တင္...
ဒါဘယ္လိုခံစားခ်က္လဲ??လြင့္သြားသလိုပဲ...
ဟုတ္တယ္ က်ေတာ္စိတ္ပဲ လြင့္သြားတာမဟုတ္
လူလည္း ေက်ာရိုးမဲ့သြားသလို ကုတင္ေပၚမွာ
အလိုက္သင့္ ေပ်ာ့ေခြက်ဆင္းသြားတာ။ မ်က္မွန္သည္လည္း ဘယ္ဆီနယ္ တိုင္း
ခန္းလွည့္လည္လိုက္လည္းမသိ...က်ေတာ့္အျမင္
နန္းေတာ္ေဆာင္ထဲေဝေဝဝါးဝါးျဖစ္ေနျပီ။
သူ႔ႏႈတ္ခမ္း...သူ႔လက္ေတြနဲ႔ထိလိုက္တဲ့ေနရာ
တိုင္းက က်ေတ္ာ့ခံစားမႈအားေကာင္းတဲ့ေနရာ
ေတြလား??ယံုေတာင္မယုံခ်င္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ အရာရာစူးစမ္းေနႀက
ခ်ိန္...ႀကားဖူးနားဝ Porn storyေတြ
ေျပာႀကျပီဆိုတာနဲ႔ အရွက္ႀကီးစြာ ေရွာင္ဖယ္သြား
တတ္သူက အခု က်ေတာ့္ကို လႈပ္ဖို႔ပင္
္အင္အားမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ တစတစသိမ္း
သြင္းေနသူလား??
ပိုင္သုတ ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္
က်ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္၏သုတအျဖာျဖာကို ပိုင္ႏိုင္
ကြ်မ္းက်င္စြာ သူထိန္းေက်ာင္းကိုင္တြယ္ေနတာ။
အတားအဆီးႀကားခံနယ္မရွိေတာ့ပဲ
တိုက္ရိုက္ရေနေသာ သူ႕ကိုယ္ေငြ႔ေႏြးေႏြးသည္ သာက်ေတာ္တစ္ခုတည္းေသာ ပိုင္ဆိုင္ရာအေႏြး
ဓာတ္။
ဗိုက္သားျပားခ်ပ္ခ်ပ္ေပၚမွေန၍တျဖည္းျဖည္း
ျပိဳဆင္းက်လာေသာသူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြ။အိပ္ရာခင္း
ေတြအား ေယာင္ယမ္းဆုပ္ကိုင္မိသည္။လည္ပင္း
ေၾကာေတြပါ ေထာင္ထလာၿပီး သူ႔နာမည္တစ္ပိုင္း
တစ္စသည္ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြၾကားမွ လြတ္ထြက္လာ
သည္။
ဘယ္ဆီကိုဦးတည္ေနတာလည္း သိသည္ႏွင့္ က်ေတာ္ခ်က္ခ်င္းထထိုင္လိုက္ရေတာ့သည္။သူဦးေဆာင္ေခၚသြားမည့္ေနရာသည္ ခံစားမႈအထြတ္အထိပ္နဲ႔ ဒီတစ္သက္
မေမ့ႏုိင္ေလာက္ျဖစ္သြားေစမည္ဆိုတာသိေပမယ့္
က်ေတာ္အဲ့ခံစားခ်က္ထက္ ခုစိတ္ထဲျဖစ္ေနတာ
သူ႔ကိုတန္ဖိုးထားခ်င္မိတာ။မလိုခ်င္တာမဟုတ္ေပ
မယ့္ သူက အဲ့လိုလုပ္ေပးဖို႔...က်ေတာ္မသိဘူး။
သူ႔ကို အဲ့လိုမ်ိဳးေလာက္ထိမလုပ္ေပးေစခ်င္
္တာပဲသိတယ္။
ထထိုင္လိုက္ေသာက်ေတာ့္အား ေမာ္ကာျပန္
ႀကည့္ေသာ သူ႔ကိုက်ေတာ္က စ၍
နမ္းလိုက္ရေတာ့သည္။
ဒီနည္းနဲ႔ပဲသူေရွ႔ဆက္မတိုးေအာင္တားဆီးႏိုင္မွာ
သူ႕အာရံုသည္ က်ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ၊
နားရြက္ဖ်ားေတြ ေနာက္ျပီး လည္တိုင္
တစ္ေလွ်ာက္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္လည္ေပ်ာ္ျမဴး
သည္။ေဝေဝဝါးဝါးအျမင္ႀကားမွ သူ႔လည္
ပင္းကို သိုင္းဖက္ထားရင္း ခါးေအာက္ပိုင္း
တစ္ခုလံုး ထိေတြ႔ေနသည့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေႏြးေႏြး
ေနာက္ျပီး ကြ်မ္းက်င္စြာ လႈပ္ရွားေပးေနေသာ
သူ႔လက္ေတြရဲ႕အထိအေတြ႕ကိုသာ ခံစားနား
လည္ထားေတာ့သည္။
ရူးသြားေတာ့မလိုပဲ...အႀကိမ္မ်ားစြာ တစ္ကိုယ္
တည္း စိတ္ေျဖခဲ့သည့္ အခါေပါင္းမ်ားစြာထက္
သာလြန္ေနတာ။လႈိုက္လႈိက္လွဲလွဲနဲ႔ သ႔ူနာမည္
အား ျငီးေခၚခ်င္စိတ္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းထည့္
ျပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားရေတာ့၏။
မရေတာ့ဘူး။က်ေတာ္သူ႔လက္ေတြထဲမွာပဲ
ရွိရွိသမ်ွ ခံစားခ်က္အားလံုးကို သြန္ခ်လိုက္မိသြားရေတာ့သည္။တိမ္ေတြေပၚအသည္းတေအးေအးနဲ႔ခိုတြဲစီးေန
ရာမွ ခပ္ထူထူတိမ္ဆိုင္ေပၚျပန္ျပဳတ္က်လာ
သလိုပင္။
ေႏြးေထြးလြန္းစြာ...ျပီးျပည့္စံုလြန္းစြာ...ပထမဆံုးအႀကိမ္က ကဲ့သို႔ေတာင္မဟုတ္။
ခု ထပ္တိုးခံစားေနရသည္က ႀကည္ႏူးျခင္း။
ေႏြးအိေနေသာ ေစာင္ပံုေတြႀကား တလြင့္လြင့္
နဲ႔ ေမာဟိုက္ေနေသာ က်ေတာ့္ကို ခပ္ဖြဖြနမ္းလာ
ေသး၏။
ဒီတစ္ခါက်ေတာ္ျပန္မတံု႕ျပန္ႏိုင္ေတာ့။အသက္ကိုေတာင္ မနည္း႐ႈသြင္းေနရတာ။
ပါးေပၚမွ မွဲ႔ေသးေသးေလး႐ွိေနေသာ ေနရာကို
တဖြဖြနမ္းေနေသး၏။ေနာက္ရင္ၫြန္႔ေပၚမွာ...
ပန္းပြင့္ခ်ပ္ေတြေႁခြခ်ေနေသာ ႏူးညံသိမ့္ေမြ႔လြန္း
ေနေသာ သူ႔အနမ္းေတြ။အနမ္းေတြၾကားအသာ
တၾကည္နာခံလက္ခံေနရင္း က်ေတာ္ခံစားထိေတြ႔
ေနမိတာ။
သူ မၿပီးေသးဘူးလား။က်ေတာ့္ခံစားမႈ
ၿပီးျပည့္စံုသြားဖို႔ အားထုတ္ေနခဲ့ေသာ သူကိုယ္
တိုင္က...႐ုတ္တရက္က်ေတာ္မ်က္ရည္ပါဝဲလာ၏
က်ေတာ့္ကိုယ္ေပၚကေနအုပ္မိုးေနရင္းမွ ခပ္ခြာခြာ
ေနေနေသာ သူ႔ကိုယ္ကို ပိုမိုနီးကပ္လာေအာင္
ဆြဲယူသိုင္းဖက္ရင္း သူ့ခါးေပၚမွာေျခေထာက္ေတြ
ခ်ိတ္တြဲသိုင္းလုိက္ေတာ့ နမ္းေနလ်က္မွျပန္ၾကည့္
ေသာ အၾကည့္ေတြ။အျမင္အာရံုေဝဝါးေန၍
သူမ်က္ဝန္းေတြကို က်ေတာ္ေသခ်ာမျမင္ရေပ
မယ့္ တအံ့တျသျဖစ္ေနေသာ သူ႔ေခၚသံ။
"တခ်န္း~~"
ပီပီျပင္ျပင္ၾကားလိုက္ရေသာ နာမည္ေခၚသံတစ္ခုေအာက္ က်ေတာ္အရာရာကို ပံုအပ္ေပးလိုက္ႏိုင္
သည္အထိပင္။အသံထြက္ရာ ႏႈတ္ခမ္းသားကို
ဆြဲယူသိမ္းပိုက္ျခင္းျဖင့္ သူ႔ကိုခြင့္ျပဳေၾကာင္း
ေသခ်ာေစလိုက္ေတာ့သည္။
တိုးဝင္လာေသာ လက္ေခ်ာင္းေတြ။နာက်င္မႈဆိုတာကိုေမ့ႏိုင္ေလာက္သည္အထိ ျငင္သာ
စြာ...ၿပီးခဲ့ေသာမိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ကမွ
အသက္ကိုမနည္း႐ႈေနရေသာ က်ေတာ္သည္
အမွတ္မ႐ွိ သူနဲ႔ထပ္တူလိုက္ကာ စီးေမ်ာေနမိ
ျပန္သည္။
အသက္႐ႈသံအဝင္အထြက္တို႔ၾကားမွ ထြက္ေပၚ
လာေသာ သူ႔ၿငီးျငဴသံတိုးတိုး။ခါတေလ ခံစားမႈ
တို႔ေနာက္မွ လႈိက္လဲစြာေခၚလိုက္ေသာ က်ေတာ့္
နာမည္။သူမေျပာေတာ့တာ ၾကာေနၿပီျဖစ္ေသာ
"တခ်န္း" ဆိုသည့္ ထုိနာမည္။
အခုက်ေတာ့္အေနအထားကို သေဘာတက်႐ွိေန
တာထက္ ေယာက်ား္ပီသစြာျပဳမူေနေသာ သူ႔ပံုကို
က်ေတာ္သေဘာက်ႏွစ္သက္လြန္းေနတာ။
စိတ္ထဲ႐ွိသည့္အတိုင္းဟန္ေဆာင္ျခင္းအလ်င္း
မဲ့စြာ အ႐ိုးသားဆံုးနဲ႔ အ႐ွိကိုအ႐ွိတိုင္း ျပဳမူ
ေနေသာ သူ႔ကိုၾကည့္ေနမိရင္း ဟန္ေဆာင္ခ်ဳပ္
တီးေနေသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မလံုစြာ႐ွက္လာသည္
"အာ့... ပိုင္~"
ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္လာေသာ ခံစားမႈနဲ႔အတူ
ခ်ဳပ္ထိန္းျခင္းတို႔လႊတ္ခ်လိုက္သည့္ အက်ိဳး
ဆက္ေနာက္က ထြက္လာေသာ က်ေတာ့္အသံ
ျပည့္စံုေသာ ဝါက်တစ္ေၾကာင္းမဟုတ္သည့္တိုင္
သူနားလည္သြားသည္အထိ က်ေတာ့္ကိုဆို
အရာရာနားလည္ေနသည္လားေလ...
ထိုေနရာကိုသာ အဆက္မျပတ္ေစ့ေဆာ္ေနရင္းမွ
ျမန္ဆန္လာေသာ လႈပ္႐ွားမႈေတြအဆံုး ဒီတစ္ခါ
ေတာ့ က်ေတာ္ပါသူနဲ႔အတူတူ ဆံုးခန္းေရာက္သြားရသည္။
ၿပိဳက်လာေသာ သူ႔ကိုယ္ကို က်ေတာ္ဆီးေပြ႔ထား
ေပးလိုက္သည္။
ႏွစ္ေယာက္စလံုး အသက္႐ႈျခင္းလုပ္ငန္းစဥ္ကိုသာလုပ္ႏိုင္ေတာ့သည္။
ဝင္ေလထြက္ေလမွန္လာျခင္းနဲ႔အတူ တစ္ကိုယ္
လံုးကို စိမ့္ဝင္ပ်ံႏွံေနေသာ ပီတိကလည္းတသိမ့္
သိမ့္။
ႏွဖူးျပင္ေပၚခိုသီးေနေသာ ေခြၽးစက္တို႔ကို ပိုင့္
လက္ဖဝါးႏုေႏြးေႏြးနဲ႔ သုတ္ဖယ္ေပးရင္း နမ္း႐ႈိက္
လာေသာသူ႔အနမ္းေတြမွာ ျမတ္ႏိုးျခင္းေတြ ျပည့္
လွံ်ဖိတ္ေနတာ သိသာလြန္းမကသိသာလြန္းေန
သည္။က်ေတာ္ျပံဳးမိသည္။
ဘာလို႔မ်ားအဲ့ေလာက္ထိ ႏူးညံ့လြန္းေနရတာလဲ?
က်ေတာ္ျပံဳးတာျမင္ေတာ့ သူပါလိုက္ျပံဳးသည္။
ခ်ိဳင့္ခြက္သြားေသာ သူ႔ညာဖက္ပါးျပင္ကိုလိုက္စမ္းေနေသာ က်ေတာ့္လက္ကိုဆြဲယူကာ သူ႔ပါးခ်ိဳင့္
ေပၚ ေနထားတက်တင္ေပး၏။ငယ္ငယ္တည္းက
က်ေတာ္ဒီေနရာကို ထိေတြ႔ရတာ ႏွစ္သက္ခဲ့တာ။
ဒီဇင္ဘာလလယ္အေအးဒဏ္ကို နည္းနည္းမွမမူ
ေလာက္ေအာင္ ေႏြးေထြးေနသည္။
ႏွဖူးျပင္ေပၚမွ ႏႈတ္ခမ္းေတြသည္ မ်က္ေတာင္
ဖ်ားေတြေပၚအေရာက္ တသားတည္းျဖစ္ေနေသးေသာခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုမွ တူညီေသာေျပာင္းလဲမႈကို သတိထားမိလာျပန္သည္။
စိုးရိမ္သလို က်ေတာ့္အားသိုင္းဖက္ထားေသာ လက္ေတြကိုဖယ္ခြာေနေသာ ငပိုင့္အား က်ေတာ္
လႊတ္ထြက္မသြားေစရန္ျပန္ဖက္ထားၿပီး
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ပိုင္"
"င ငါ..."
"မင္းစိတ္ထဲမွာ ႐ွိတဲ့အတိုင္းေန...႐ိုးသားလက္စ
နဲ႔ ဆက္ျပီး႐ိုးသားလိုက္ပါ"
ေနာက္တစ္ႀကိမ္စတင္ခဲ့ေသာ စတင္ျခင္းတို႔တြင္
က်ေတာ့္ခံစားမႈတိုင္းကို မႁခြင္းမခ်န္ ႐ိုးသားစြာ
သူနဲ႔အတူ ထပ္တူမွ်ေဝလိုက္သည္။
Thank You All
(Unicode)
/
/
/
တတီတီမြည်နေသော ဖုန်းသံသည် ရေချိုးခန်းထဲ
ကရေသံတွေကြားရအောင်တိုးဝင်လာသည်။
Ringtoneသံအရ ကျတော့်ဖုန်းမဟုတ်။
ဒီလိုဘိုးတော်ခေတ်တည်းကRingtoneသံ
ကိုထားထားတယ်ဆိုတည်းက တခြားလူမရှိ။
အိမ်က ဝါတော်၆၀ရ ဖုန်းပဲဖြစ်မယ်။
တောက်!မန်းလေးကိုဆင်းရပါမယ်ဆိုမှ သူ့ဆေးရုံ
ထိဖုန်းကို ဝင်ပေးရအုံးမယ်။အလုပ်ရှုပ်ကိုရှုပ်တယ် ဖုန်းတောင်မေ့ကျန်သွားရအောင် မိုးလင်းထဲက
သူ့ဟာသူ ပျာယာတွေခတ်နေတာ။
ဟိုနေ့က နန္ဒဦးမော်နဲ့ဖုန်းပြောနေတဲ့စကားအရ
ဒီနေ့ သူတို့ ကျန်းမာရေးစီမံချက်နဲ့ရွာတွေဖက်ကို
ဆေးကုသရေးသွားဖို့ရှိနေပုံပဲ။
စိုက်ခင်းထဲကလေးသွားမွေးပြီးတဲ့ည
ကစလို့ သူနဲ့ကျတော့်ဆက်ဆံရေး မေးထူးခေါ်ပြောထက် နည်းနည်းလေးပိုလာတယ်။အခန်း
လည်းခွဲမအိပ်ဖြစ်တော့တာလည်း ပါမယ်ထင်တယ်။ဆောင်းကအအေးဓာတ်သိသိသာသာပို
လာချိန် သူ့ကိုကြမ်းပြင်ပေါ်မအိပ်စေချင်။ကုတင်ကအကျယ်ကြီးမဟုတ်ပေမယ့် တစ်ယောက်နဲ့
တစ်ယောက်နည်းနည်းစီကပ်အိပ်ရင်တော့ ပြုတ်
မကျလောက်တဲ့အနေအထားမို့ ရာသီဥတုနဲ့
အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်တဲ့ဒီလမ်းကိုပဲရွေးလိုက်ရတာ။
ဖုန်းသံက အဆက်မပြတ်။လူကရေချိုးရတာတောင်မဖြောင့်တော့ဘူး။လူရော ဖုန်းပါ တစ်ချိုး
တည်းတွေ။အလုပ်ရှုပ်နေရင် တတီတီတဂျီဂျီနဲ့
ရေချိုးခန်းထဲကလည်း ထွက်တော့ မလိုတမာဖုန်းကတိခနဲရပ်သွားရော။ငါကွာ...
အသင့်ရှိနေတဲ့ကိုယ့်ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ
ဖုန်းခေါ်ကြည့်ရတော့၏။ငပိုင့် ဖုန်းကို သူ့အိမ်
ရောက်တဲ့နေ့မှစလို့ ခုမှပဲ ဖုန်းခေါ်ဖြစ်တယ်။
တစ်အိမ်တည်းနေနေတာတော့ ဖုန်းလည်းခေါ်စရာလိုမှမလိုတာ။
တတူတူနဲ့ဖုန်းဝင်သံအဆုံး တိတ်ဆိတ်နေသော
အိမ်တွင်းပျံ့လွင့်လာသော ဖုန်းသံ။
သီချင်းသံဆို ပိုမှန်မည်။ရေချိုးခန်းထဲရောက်နေ
သည့်တစ်လျှောက်လုံး တတီတီမြည်နေသည့်
အသံမဟုတ်။ကျတော်ရပ်နေရာမှ တစ်ချက်မှရွေ့
လို့မရတော့ပဲ ပျံ့လွင့်နေသော သီချင်းသံကြား
ဝိညာဉ်လွင့်နေသူတစ်ယောက်လို သံစဉ်စာသား
တို့ကြား နာမ်တရားကလိုက်ပါနေသည်။
အိမ်ထဲ သီချင်းသံက ရပ်မသွားသေး။
ဒီမှာတော့ ~ချစ် ချစ်လိုက်ရတာတွေ ယုံကြည်ပြီး
စတေး...
စတေးခဲ့တဲ့အချစ်တွေလေ... တကယ်ကို ရူးသွားမလောက် ဖြစ်ရတဲ့ဘဝတစ်ခုကို
မင်းယုံကြည်ပေး...
အိုး...အိုး ချစ်လိုက်ရတာ~~~
ဒါ ကျတော့်callအတွက်သီးသန့်ထားထားသော
Ringtoneသံ။ခပ်ငယ်ငယ်အရွယ်တုန်းက
ကိုယ့်ထက်အကြီးတွေ မကြာခဏညည်းဆိုတတ်
ကြသော ထိုသီချင်း။
အဆက်မပြတ်ခေါ်ဆိုမှုနဲ့အတူ တစ်အိမ်လုံးအနှံ့
ပျံ့လွင့်နေသောသီချင်းသံလာရာက...
စာဖတ်ခန်းတွင်း ဖွင့်လျက်ထားခဲ့သော ဆေးစာအုပ်ထူထူများအောက်ကလင်းနေသော ဖုန်းScreen။
Contactတွင်ပေါ်နေသောနာမည်က သူမခေါ်
တော့တာ ကြာပြီဖြစ်သော "တချန်း"
ကျတော်တို့ကျောင်းကို သူလာလည်တုန်းက
ကျောင်းကန်တင်းတွင်ရိုက်ပေးခဲ့သော ပုံကို Pictureထား,ထားတာ။
အဲ့နေ့ကတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူယက်ပေးခဲ့တဲ့
ပုဆိုးကို ကျောင်းဝတ်သွားဖြစ်တဲ့နေ့။
ကုလားထိုင်ပေါ်ပုံကျသွားရတော့သည်။
ရေစက်လက်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသတိမမူနိုင်ပဲ
ဆဌမအာရုံဟုပဲပြောရမလား...ဘယ်တုန်းကမှ
စပ်စပ်စုစုဖွင့်ကြည့်ဖို့မကြိုးစားခဲ့ဖူးသောသူ့
laptop ထဲမှ fileတစ်ချို့ကိုဖွင့်ကြည့်ချင်လာ၏။
Passwordsခံထားသော Fileကိုစူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်မိနေရင်း စိတ်ထဲထင်သော ဂဏန်း
တစ်ချို့ ရိုက်ထည့်ပေမယ့်ပွင့်မလာ။
သူ့မွေးနေ့ ကျတော့်မွေးနေ့ ဘာဆိုဘာတစ်ခုမ
ဟုတ်။
ဖြစ်နိုင်ခြင်းမဖြစ်နိုင်ခြင်းကဒွန်တွဲရင်း ဆယ်တန်း
ဖြေပြီးခါစ သူနဲ့ကျတော် Dotaရူးခဲ့ကြတုန်းက
သူIDထားခဲ့သော စကားဝှက်...TaChan143
ဟိုးပဝေသဏီတည်းကပုံတွေ နေ့စွဲအစီအလိုက်ပွင့်ကျလာတော့၏။ကျတော်မန္တလေး
လိုက်လည်စဉ်က ရိုက်ပေးထားတာတွေ။
ရှုခင်းနောက်ခံတွေနဲ့ cameraကိုသေချာကြည့်ကာရိုက်ထားပုံတွေထဲ...ကျတော်သိတောင်မသိ
သောပုံတွေ။နန်းတွင်းထဲက တံခါးချပ်တွေကို စူးစမ်းနေသော ကျတော့်ပုံ။မန္တလေးတောင်
ပေါ်ကနေ အဝေးကိုငေးနေသော ကျတော့်ကို
သူလည်းနောက်ကနေငေးခဲ့သည်လား?
ကျတော်မသိလိုက်ခင်သူ ရိုက်လိုက်သောပုံတွေ
သည် ကျတော့်နောက်ကျောပုံတွေသာ။
ဘယ်နေရာမဆို ကျတော့်ကိုရှေ့တန်းတင်ထားခဲ့
ပြီးသူက အမြဲနောက်ကနေ အဲ့လိုတိတ်တိတ်လိုက်ငေးနေခဲ့တာလား?
Android ဖုန်းတွေစကိုင်တုန်းက ပထမဆုံး
ဆွဲခဲ့ဖူးသော selfie။နောက် ရန်ကုန်ဆင်းလာ
တိုင်း သွားခဲ့ဖူးသောနေရာတိုင်းမှာ ရိုက်ခဲ့ဖူး
သောပုံတွေ။သူ့ကို နောက်ချန်ထားကာ ကျော
ပေးထားခဲ့သော ကျတော့်ကျောပြင်ပေါင်း ရာချီ
"သောက်ရူးကောင်"
တောက် ဘာကိစ္စဒီအရည်တွေက ထွက်လာပြန်တာလဲ?ပါးပြင်ပေါ်ခွင့်ပြုချက်မရှိပဲ ခပ်ပျော်ပျော်
အနေအထားနဲ့ လျင်လျင်မြန်မြန်စီးကျလာကြ
သောအရည်တစ်ချို့ ပါးပေါ်ကနေဆွဲခါချပစ်လိုက်
သည်။
"သောက်ရူးကောင်။ငတုံးကောင်"
အနားမှာရှိနေပါက ကျတော်သူ့ကို စိတ်ရှိလက်ရှိ
ဆွဲထိုးပစ်မိလိမ့်မည်။
ဘယ်အချိန်က နှိပ်မိလိုက်မှန်းမသိသော သူ့
Screenပေါ်တင်ထားသော palylistမှ
ထာဝအရှုံးကလည်း repeat to repeatနဲ့
ကျတော့်ကိုသတ်နေတာ။
ထာဝရအရှုံးထား~~လိုသလိုအသုံးချသွား~~
ပေးဆပ်ခဲ့နှစ်လရှည်တွေ ချစ်မိတော့လည်းလေ~
အခါးတွေ ချိုမြိန်ခြင်းပေးလေ~~ရက်စက်ခြင်းများ
ကိုပေးအုံး ပေးခဲ့အုံး ပေး... ပေး
ဒီမှာတော့ ~ချစ် ချစ်လိုက်ရတာတွေ ယုံကြည်ပြီး
စတေး...
စတေးခဲ့တဲ့အချစ်တွေလေ... တကယ်ကို ရူးသွားမလောက် ဖြစ်ရတဲ့ဘဝတစ်ခုကို
မင်းယုံကြည်ပေး...
Laptopအဖုံးကို ပိတ်ချလိုက်၍ screen
ပေါ်က ပုံတွေကို မတွေ့ရတော့ပေမယ့် သီချင်းသံ
က ပြန့်လွင့်နေဆဲ။
သူ့ဖုန်းထဲ ဒီသီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲရှိတာလား?
မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများစွာထဲက မျှော်လင့့်ထား
ခဲ့သော ဆန္ဒအတိုင်း တကယ်ကိုတစ်ပုဒ်တည်းသာရှိနေသော သူ့ playlist။
"ငပိုင် မင်းက သောက်ရူးပဲ။တကယ်ကို ရူးနေတဲ့
အရူးငတုံးကောင်''
ဒေါသတွေက စားပွဲခုံပေါ်တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ထွက်ကျခုန်ချတော့၏။ကျတော်တကယ်ထုချင်နေတာ
စားပွဲမဟုတ်။
ဟိုကောင့်ကျောကို ထုချင်နေတာ။
အလကား သောက်ရူးကောင်။
ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်ပေါက်ကွဲချင်နေပါစေ
ကျတော် ထိန်းထားရအုံးမည်။အလုပ်ရှိသေး၏။
ဒါ ရန်ကုန်ကထွက်လာပြီး ပထမဆုံးရတဲ့အလုပ်။
ဦးကျိုးလို့မဖြစ်။ငပိုင့်ရှာစာ တစ်ခုကို ကပ်စားနေ
ရတဲ့ အဖြစ်က မြန်မြန်လွတ်မှဖြစ်မှာ။
စားပွဲပေးထောင်ထားသော Drawingစာရွက်
တွေထည့်သော ဗူးရှည်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်ကပြန်
တိုဝင်သည်။
ဟိုတစ်ပတ်က အလုပ်ရတဲ့အကြောင်းပြောပြပြီး
နောက်တစ်နေ့ ဘယ်ကနေဘယ်လိုရှာဝယ်လာ
ပေးလည်းမသိသော Drawing တွေထည့့်သည့်ဗူးကိုလာပေး၏။
မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ဒီEngineering Tool
တစ်ချို့ကိုလည်း သူသိထားသေး၏။
ဲ့အကောင်းလွန်ပြီး စူးရောက်လွန်းနေသော
ရွှေဉာဏ်တော်တွေကြောင့် ဒီကောင်က စောက်ရူး
ဖြစ်နေတာ။
အလောသုံးဆယ်မန်းလေးသို့ဆင်းလာလိုက်တော့
သည်။ချိန်းထားသည့်အချိန်ထက်စောရောက်လာ
သော ကျတော့်အား လုပ်ငန်းရှင်သည် ဖော်ရွေစွာ
ဆီးကြိုသမှုပြုလေ၏။BTech First year
ကျောင်းသားဘဝ အသက်၂၀ပြည့်စတည်းက
ကျတော်ကျွမ်းကျင်ခဲ့သော Autocadပညာရပ်
နှင့် တွက်နေရရင်ကို ပျော်နေတတ်တဲ့ဝါသနာ
အရင်းခံသည့် ကျတော်အား Engineering
Fieldတွင် အလုပ်မရှားပါးစေ။
ဆိုင်ကော်လို့ချုံပေါ်ရောက်တာမျိုးတော့မဟုတ်
ပေမယ့် နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခုလည်းရ ရှိခဲ့
သည်။
ကန်ထရိုက်တာ ဦးလေးမှာ BEပြီးခါစသမီးတစ်
ယောက်ရှိနေကြောင်း လုပ်ငန်းတိုးချဲ့ရာတွင်
လွှဲပေးချင်၍ ယခုတည်းက professional
estimaterတစ်ယောက်ဖြစ်စေချင်သော
ဖခင်တစ်ယောက်၏ စေတနာကို အရင်းတည်ကာ
BE ကျောင်းဆင်းပြီးခါစ ကလေးတွေကို
QS သင်ပေးရန် ကျတော်လက်ခံဖြစ်လိုက်သည်။
ဒီပုံစံအတိုင်းဆို တစ်ပတ် ၂ရက်မန္တလေးဆင်း
ဖြစ်တော့မည်။
အလုပ်ကိစ္စဆွေးနွေးနေစဉ်ခဏတဖြုတ်မေ့ထား
နိုင်ပေမယ့် ရုံးခန်းထဲကထွက်သည်နှင့် မနက်က
အကြောင်းက ခေါင်းထဲဝင်လာပြန်သည်။
သူမွေးဖွားခဲ့သော မြေပေါ်ခြေချမိနေတော့ ခံစားချက်တွေသည် ပို၍ရှုပ်ထွေးပွေလီလျက်...
ကျတော်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောကြည့်
ဖို့လိုအပ်နေပြီ။
ပြီးခဲ့သောနှစ်က မားနဲ့အတူထိုင်ကြည့်ခဲ့သော
Fashion Showပွဲတစ်ခုကခေါင်းထဲရောက်
လာသည်။
အစက Surprise Showလုပ်တယ်ထင်ခဲ့ပေ
မယ့် နောက်ပိုင်းFbပေါ်ထိတက်လာသောသူတို့ နှစ်ယောက်၏သတင်းတွေကိုကျတော်စိတ်ဝင်
တစားလိုက်ဖတ်ကြည့်မိခဲ့သည်။
်နောက်သူတို့နှစ်ယောက်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှတ်မှတ်ရရတစ်ခုရှိနေသည်။
အဲ့နှစ်ယောက်တည်းက တစ်ယောက်ကCoffee
ဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်။
ဖန်တံခါးဖွင့်သွားသည်နှင့်Bellသံပျံ့လွင့်သွား
သော ဆိုင်အတွင်းဝင်ရောက်လာသော ကျတော့်
ကို ကြိုဆိုသော မိန်းကလေးသည် စစချင်း
အံ့သြသလိုအမူအရာနှင့်မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်တက်
သွားပြီးမှ K style ခါးညွှတ်ကာ ကြိုဆိုသည်။
ရေတစ်ခွက်ဦးစွာချလျက် ခရီးကြိုပြုသော
ကျောင်းသူအရွယ်ကလေးမလေးကို မော့ကြည့်
ပြုံးပြရင်း
"ဒီဆိုင်ကကိုနေကောင်းမြတ်သူဆိုတာပိုင်တာ
လား??"
"Nae...Gegeနဲ့သိတယ်လား?"
"ခုသူရှိလား??"
"ရှိတယ်။ရှိတယ်။နောက်ဖက်မှာ ဖုန်းပြောနေလို့
ခေါ်ပေးရမလားဟင်"
ခေါင်းညိတ်အဖြေပေးမိသည်။နှစ်ခါပြန်မစဉ်းစား
မိလိုက်ခြင်းအပေါ်အနည်းငယ်တော့နောင်တရ
မိသည်။တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့လူကို ကျတေ်ာက
တကူးတကလာရှာနေရတဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်က နည်း
နည်းတော့ အောက်သလိုပဲ။
ထိုလူက ကျတော့်ကိုတွေ့ချင်လားလဲမသေချာပဲ
နဲ့ သက်သက်ပြောမိသလိုဖြစ်သွားပြီထင်တယ်။
ကလေးမက အနားကသွက်လက်စွာထွက်သွား
ခဲ့ပြီ။မြန်မာဆန်ဆန်ပန်းချီကားတွေကို မြန်မာ
ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော Korea Idolတစ်
ချို့၏ ဘောင်သွင်းဓာတ်ပုံတို့နှင့်ရောစပ်မှုက
အမြင်တစ်မျိုးဆန်းနေစေသည်။
နေ့လည်ခင်းနေရောင်အောက်ကဆိုင်လေးသည်
တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်။
Language စာအုပ်တွေရှေ့ချကာ စာလုပ်နေ
သော ကလေးမနှစ်ယောက်ရယ်။Laptopရှေ့
ချကာ စာအသည်းအသန်ရိုက်နေပုံရသော
ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ သီချင်းနားထောင်
နေသော Tourist အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နဲ့
ကျတော်အပါအဝင်ဆိုcustomer ၅ယောက်
လောက်သာရှိသော ဆိုင်ခန်းသည် ဣန္ဒြေိကြီး
သော စာကြည့်တိုက်တစ်ခုနဲ့တောင်တူနေသည်။
ဖုန်းပြောနေသာလူနားမှာ ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်နေ
သော ဆုမြတ်ကိုကိုနဲ့ ကလျာ။ဆိုင်ကို တစ်လနေလို့ တစ်ခေါက်မရောက်ဖြစ်သော
ကျတော့်ကို ရရင်ရသလို stalkကြ၏။
"ကိုဇက်ရေ...ကျတော်နောက်မှ ပြန်ဆက်တော့
မယ်။အရှုပ်နှစ်ယောက်နဲ့ မို့..."
ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် ကလျာသည် ကျတော့်
လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းတော့ကာ
"Gegeရေ...ရှေ့မှာဘယ်သူရောက်နေလဲသိလား
Icezzz ကလေးလေးက အပြင်မှာတော်တော်နု
တာပဲ iceezz "
"ဘာတွေလဲ??ဘယ်က ကလေးလေးလဲ?"
"အာာ နေကောင်းကလည်း ဟိုလတုန်းကFb
ပေါ်မှာ ပွသွားတဲ့ ကလေးလေးမောသွားပြီလေ
အဲ့ထဲက တစ်ယောက် နင့်တွေ့ချင်လို့တဲ့ရှေ့မှာ
ရောက်နေတယ်"
"ငါ့ကို?"
အံ့သြလွန်း၍ူ့ကိုယ့်ကိုကိုယ်လက်ညှိုးထိုးပြ
ပြန်ကာမေးနေသော ကျတော့်ကို HCကြီး၂
ယောက်သည် စိတ်မရှည်စွာ ခါးမှတွန်းထုတ်ကြ
တော့၏။
"မင်္ဂလာပါ ကျတော်နေကောင်းမြတ်သူပါ"
ပြုံးရွှင်စွာနှုတ်ဆက်သူ၏ အပြုံးသည် စိန်တစ်ပွင့်
ကြောင့်ပို၍လင်းနေသည်။
တည်ငြိမ်သောအပြုံးကြောင့် အသက်သိပ်မကွာ
လှဘူးလို့တွေးပေမယ့် ယောကျာ်းချင်းပင်ငေး
ယူလောက်စရာ နုဖတ်နေသောမျက်နှာချောချော
နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်စား
ထား၍ လက်ရှိအသက်ကို အတိအကျခန့်မှန်း၍
မရ။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ကျတော်ချန်းငြိမ်းအောင်ပါ။အနှောင့်အယှက်များ
ဖြစ်သွားလားမသိဘူး။"
"မဖြစ်ပါဘူး။မဖြစ်ပါဘူးဗျ။ဟို ကျတော်နဲ့စကားပြောချင်တယ်ဆိုပြီး ိုကလေးမနှစ်ယောက်ပြောလို့"
စီးပွါးသမားမို့လားမသိ။ဆက်ဆံရေးသည်ဖော်ရွေ
ပြေပြစ်လွန်းလှသည်။ခုမှ တွေ့ဖူးသော ကျတော့်ကို သူကငယ်ပေါင်းသူငယ်ချင်းဟောင်း
တစ်ယောက်ကိုပြန်တွေ့သလို ရင်းရင်းနှီးနှီးပြုံးရွှင်စကားပြောနေသေး၏။
"ဟုတ်ပါတယ်။ဒါပေမယ့်...ကျတော်ဘယ်က စပြောရမှန်းတောင်မသိဘူး။"
"ရပါတယ်။ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပါ"
"ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကယောကျာ်းတစ်
ယောက်ကို အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင်ချစ်
နိုင်လဲ?"
ခေါင်းငုံ့ကာခဏတာ စဉ်းစားသည်။ပုံစံကအဖြေ
မရှိ၍မဟုတ်။သူဖြေစရာရှိနှင့်ပြီးသားအဖြေတစ်
ခုကို ကျတော့်အတွက်သင့်တော်စေသောအဖြေ
တစ်ခုဖြစ်နေစေရန် စဉ်းစားနေပုံ။သိပ်တော့မကြာ
လိုက်။
"အင်းးယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဆိုတာထက် လူသား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်
ကြားထဲက ချစ်ခြင်းတိုင်းဟာမေတ္တာစစ်ရင်ကာလ
အပိုင်းအခြားဆိုတာမရှိဘူးလို့ ကျတော်ယုံကြည်
ထားတယ်"
ဟူ၍ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ အေးဆေးစွာပြန်ဖြေ၏။
"အဲ့လို့ ချစ်ခြင်းတွေကြောင့်သူ့လောကညစ်နွမ်း
စေမယ်ဆိုရင်ရော...သူ့ကိုရှုတ်ချထားခံရတဲ့
လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုထဲဆွဲသွင်းမိသလိုဖြစ်
နေရင်...ပြီးတော့ ကျတော်ကိုယ်တိုင်လည်းအဲ့
အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ နေပျော်တာမျိုးမဖြစ်ချင်ဘူး"
အိမ်ထောင်သက်တမ်းကြာနေပြီဖြစ်သောအိမ်
ထောင်ရှင်ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ ရင့်ကျက်
သောအပြုံးတစ်ခုသူ့မျက်နှာတွင် နေရာအရင်ဝင်
ယူနေပြီးမှ...
"ကိုချန်းငြိမ်းစိုးရိမ်နေသလို ကျတော်နဲ့ကိုဇက်
လည်း စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးကြတယ်။ကံကြမ္မာကိုရှောင်လွဲ
နိုင်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ဒါပေမယ့် ခု ကိုချန်းငြိမ်း
တွေ့တဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ကျတော်တို့နှစ်ယောက်လုံး
နေပျော်နေကြပြီ။
သူ့ကို ကိုယ့်ဘဝထဲ ဆွဲသွင်းပြီးသူ့ဘဝထဲ
ဲကိုယ်ခိုဝင်လိုက်တာ။တကယ်တမ်းဒီလောကထဲနေပျော်တယ်ဆိုတာ
ထက် သူ့ဘဝထဲမှာကိုယ်နေပျော်နေတာ။သူက
ကိုယ်လိုယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ဘဝ
ထဲ ကိုယ်ဝင်ခဲ့လို့သူရောကိုယ်ပါအသိုင်း
အဝိုင်းတစ်ခုထဲရောက်သွားကြတယ်။
အဲ့နောက်ကျတော်တို့ စဉ်းစားရမှာ၂လမ်းပဲရှိ
ှိတော့တယ်။Gayလို့ခေါ်ခံရမှာ စိုးရိမ်လို့ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူကိုစွန့်လွှတ်မလား??နောက်တစ်ခုက ကိုယ်ချစ်တဲ့လူကို သစ္စာရှိရှိချစ်ပေးပြီး ကိုယ်တွေရဲ့ချစ်ခြင်း
တရားနဲ့ အထင်သေးရှုတ်ချနေတဲ့ လူတွေရဲ့
အမြင်ကို ပြောင်းပေးဖို့ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူနဲ့အတူတူ
ကြိုးစားကြည့်ကြမလား??ကျတော်တို့တော့
ဒုတိယလမ်းကိုရွေးပြီးဲနှစ်ယောက်လက်တွဲပြီး
လျှောက်ခဲ့ကြပြီးပြီ။နောက်လှည့်ဖို့လည်း စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး။သူ့လိုလူမျိုးကိုလည်း ဘာအကြောင်းကြောင့်နဲ့မှ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်
်တော့ဘူးဆိုတာ ခုအိမ်ထောင်သက်ကြာလာလေ ပိုသိလာလေပဲ..."
စကားဝိုင်းသည် မရည်ရွယ်ပါပဲ ခေါင်းစဉ်ပျောက်
ကာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဘယ်ရယ်မဟုတ်ကောင်တာကို လှမ်းကြည့်တော့
ကလျာနဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းမလေးက တော်တယ်
ဟူသော ပုံစံနဲ့ လက်မထောင်ပြကြကာ အသံ
တိတ် Daebaekလုပ်ကြသည်။
သူတို့အခေါ် ကလေးလေး ဆိုသည့် ကောင်လေး
ကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာအကြာကြီးစဉ်းစားနေသည်။Drawingဗူးရှည်...Laptopထည့်လာ
ဟန်ရှိသောအိတ်အမည်းကိုကြည့်ခြင်းဖြင့်
Engineerများလား?တိတ်တဆိတ်အကဲခတ်
နေချိန်...
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခိုင်မာသွားဟန်ဖြင့် ခါးကိုဆန့်
မတ်ပြီး ကျတော့်အားလက်ကမ်းပေးသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုနေကောင်း။ကျတော်
က ပြင်ဦးလွင်မှာနေတာ။ဒီနောက်ပိုင်းတော့ ီမန္တလေးကိုတော့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မကြာမကြာ
ရောက်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"
"ကျတော်က ခုရန်ကုန်မှာနေတာ။ကျတော်လည်း
ဒီကို နှစ်လတစ်ခါလောက်ရောက်ဖြစ်တယ်။
ကိုချန်းငြိမ်း လည်း မန္တလေးရောက်တိုင်းဆိုင်ကို
ဝင်လာလို့ရပါတယ်။ညနေပိုင်းကျောင်းလွှတ်ချိန်
ဆို ကလေးတွေနဲ့ ဆိုင်ကနည်းနည်းဆူနေတတ်
ပေမယ့် ဒီလိုနေ့လည်ခင်းဆို အေးဆေးစကား
ပြောလို့ရတယ်။ဒီမှာ ကျတော့်ကတ်ပါ။ရောက်ရင်
ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါ။ကျတော်ရောက်နေချိန်နဲ့ဆုံရင်
ခုလိုစကားစမြည်ပြောကြတာပေါ့"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။နောက်တစ်ခါကျတော်
မန္တလေးလာဖြစ်ရင် ကိုနေကောင်းကိုဖုန်းဆက်
လိုက်ပါ့မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့။ရွယ်တူတွေထင်တယ်ကျတော်တို့
ပေ့ါပေါ့ပါးပါး နေကောင်းလို့ခေါ်လို့ရပါတယ်"
"ဟုတ်။ဒီနေ့အတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါ
တယ်။ကျတော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါအုံး"
မရေမရာအတွေးတွေ သီထွေးရှုပ်ပွနေသော
ခေါင်းထဲထည့်ပြီးဦးတည်ရာမဲ့လျှောက်သွားနေမိသည်မှာ သူနဲ့အတူတူသွားခဲ့ဖူးသော ကျုံးဘေးပတ်လည်။တစ်ယောက်တည်းလျှောက်လာရင်း ခြေထောက်တွေနာလာတော့မှ ကျတော်တော်တော်ဝေးဝေးကိုလျှောက်လာခဲ့မိ
ိမှန်းသတိဝင်သည်။လွယ်ထားသောDrawing
ဗူးကို ဖြုတ်ကြည့်ရင်း ငပိုင့်ကို သတိရလာသည်။
အသုံးအစွဲစီစစ်နေသည့်ကြားထဲမှ ရအောင်ဝယ်
ပေးခဲ့တာ။
အိတ်ထဲက အညိုရောင်စာအိတ်ရှည်ထဲက ပိုက်ဆံအုပ်ကိုစမ်းကြည့်ပြီး ကျတော်ဦးတည်ရာ
သည်...
ဆေးပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်က ကောင်မလေးသည်
ဗူးထဲမှာ stethoscopeထုတ်ပြီး
"အစ်ကို စမ်းကြည့်နော်..."
ဟူ၍ကျတော့်လက်ထဲထိုးထည့်ပေး၏။
ငပိုင့်ဆီမှာ ရှိတာသိပေမယ့် ကိုင်မကြည့်ဖူးခဲ့။
တစ်ခါမှလည်း နားထဲထည့်ပြီး မစမ်းသပ်ကြည့်
ဖူးဘူး။နားထောင်ရင် သွေးစီးသံတွေကအစ
ကြားနေရတယ် ပြောတည်းက သူ့
stethoscopeကို လုံးဝမထိခဲ့။
ခုကမရ။ကမ်းပေးသော နားကြပ်ကိုနားထဲထည့်
ပြီးကိုယ့်ရင်ဖက်ကို တင်ကာစမ်းကြည့်မိချိန်...
ပိုင်သုတ အတွက် ဆိုသော အတွေးနောက်ကပ်
လိုက်လာသော ရင်ခုန်သံ၏ ချုံခိုခြောက်လှန့်မှု
ကြောင့်ဘုရားတကာအမြန်ဆွဲဖြုတ်လိုက်ရတော့သည်။
>>>>EX-pect<<<<<
ကျတော်အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင် ချန်းပြန်မ
ရောက်သေး။ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်
အိမ်ပြန်ချိန်စံနှုန်းနဲ့ တိုက်ကြည့်ပါကနည်းနည်း
နောက်ကျနေပြီ။ညတာရှည်သော ရာသီမို့
တစ်လမ်းလုံးမှောင်အတိကျကာ လူခြေတိတ်နေ
ပြီ။
ဖုန်းခေါ်ကြည့်အုံးမှပဲ။မနက်က ဆေးရုံကထွက်
မည့်ကားမမှီလိုက်မှာဆိုး၍ ကရောကပါးထွက်လာ
တာ အိမ်မှာဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့မှန်း ရွာထဲရောက်မှသိ
တယ်။ဒါတောင် Nurseလေးတွေက
"Drကိုဖုန်းတွေခေါ်တာ ကိုင်လည်းမကိုင်ဘူး"
ဆိုပြီးလူကိုယ်တိုင်လာပြောကြမှ ဖုန်းကျန်ခဲ့မှန်း
သတိရတဲ့အဖြစ်။
စာဖတ်ခန်းထဲ ကျန်ခဲ့သောဖုန်းတွင်Missed callပေါင်းများစွာထဲမှ တန်းမြင်တာက တချန်း
ခေါ်ထားသော အဝင်ဖုန်း...
Nurseမလေးတွေဆက်ထားသော အချိန်နဲ့
ဘယ်လောက်မှမခြားခေါ်ထားသော ချန်း၏
Missed callတွေ။
Ringtone...မမြည်တော့တာ လချီကြာနေပြီ
ဖြစ်သော Ringtoneကိုချန်းသိသွားတာလား?
ချန်းကိုဖုန်းခေါ်ကြည့်တော့လည်းမကိုင်။ကျတော်
စိုးရိမ်စိတ်တွေ တစတစတိုးလာရသည်။
ချန်း ရန်ကုန်ပြန်သွားတာတော့ မဟုတ်လောက်
ပါဘူး။
ဖုန်းဆက်တော့လည်းမကိုင်။လူကပူထူနေပြီ။
ချန်းကို အဆက်မပြတ်ဖုန်းခေါ်နေသော အထွက်
callပေါင်းများစွာကြားမှ ဖြတ်ဝင်လာသော
နန္ဒဦးမော်ခေါ်ဆိုသော ဖုန်း။
ဟုတ်တာမဟုတ်တာထား။ချန်းများသူ့ဆီရောက်
နေလို့များလိုတဲ့ ကောက်ရိုးဖမ်းဆွဲအတွေးမျှင်
တစ်စနဲ့ ဖုန်းလက်ခံလိုက်သည်နှင့် helloတောင်
မခေါ်...သူလိုချင်တာသာ စွတ်မေးတော့သည်။
"အေး သုတ။ငါ့Pressureတိုင်းတဲ့စက်
မင်းဆီပါသွားလား??Digitalလေကွာ"
"ခဏ ငါကြည့်ပေးမယ်"
ရောက်ကတည်းက ဒီအတိုင်းချထားသော အိတ်
ထဲ မွှေနှောက်ရှာကြည့်ပေးရသေး၏။
"တွေ့လား သုတ?"
"ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ ရှာပေးနေတယ်လေကွာ"
လက်ထဲမှဖုန်းကို speakerဖွင့်ကာ ကုတင်ပေါ်
ပစ်တင်လိုက်တော့
"အသဲကလည်း စိတ်ကြီးပဲ ခွိ" ဟူသော
စကားသံသည် နောက်မှ အခန်းတံခါးဖွင့်သံနဲ့ ရောနှောကာ အသံတိတ်အခန်းထဲ အေးစက်စက်
လေထုကိုဖန်တီးလိုက်သည်။
"ချန်း?"
တံခါးပေါက်ဝရပ်ကြည့်နေသော ချန်းကိုတွေ့သည်
နှင့် ရှာလက်စအိတ်ကို ပစ်ထားခဲ့ရင်း ချန်းနား
ရောက်သွားမိသည်။စိုးရိမ်စိတ်က သကြားမင်း
ကြိမ်စကြာနဲ့ရိုက်ခေါ်တာထက် ပိုမြန်တယ်။
"ချန်း မင်းနောက်ကျလို့ စိတ်ပူနေတာ။ဖုန်းလည်း
မကိုင်တော့..."
"မကိုင်ချင်လို့ မကိုင်တာ"
စကားလုံးတွေပစ်ကန်ထည့်ရင်း လွယ်ထားသောအိတ်နဲ့ ကိုင်လာသော
အထုပ်အချို့ကိုစားပွဲပေါ်ပစ်တင်သည်။
ချန်းဒေါသထွက်နေတာလား??
"ချန်း..."
မကြားချင်ယောင်ဆောင်ရင်း ဗီဒိုဖွင့်ကာ ခေါင်း
အုံးအပိုနဲ့ စောင်တွေကို ထုတ်ယူနေသော တချန်း
"ချန်း ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ"
"မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ"
"ဒီလောက်အေးနေတာကို ဟိုဖက်အခန်းမှာ
သွားအိပ်လို့ရမလား??ဒီမှာပဲ ငါနဲ့အိပ်"
အိပ်လို့မဖြစ်ဘူး။သူနဲ့ ကျတော် အခုလောလော
ဆယ် ခွဲနေမှ အဆင်ပြေလိမ့်မည်။ပြောနေတား
နေသော ငပိုင့်စကားကို လျစ်လျူရှုလျက် စောင်
တစ်ထပ်ကိုပါလုံးထွေးထုတ်ယူနေစဉ် ကျတော့်
လက်ထဲမှ ဝင်လုတော့၏။
"ချန်း မင်းဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ??အရင်ညတွေ
ကလည်း ဒီလိုပဲ နှစ်ယောက်အိပ်နေတာ...ဒီမှာ
ပဲအိပ်"
ကျတော့်လက်ထဲမှ စောင်နဲ့ ခေါင်းအုံးတို့အားဝင်
လုသည်။နှစ်ယောက်သားအရုပ်လုနေသော ကလေးနှစ်ယောက်လိုသူဆွဲကိုယ်ဆွဲနဲ့လုံးထွေး
နေရာမှ စားပွဲပေါ်သူတင်လိုက်သော အိတ်တွေကို ထိမိကုန်ပြီး အကုန်ကြမ်းပြင်ပေါ်ပြုတ်ကျလာ
တော့၏။
ငပိုင့် အကြည့်တွေသည် ကျသွားသော အိတ်တွေ
ထဲမှ တစွန်းတစထွက်ပေါ်လာသောကတ်ထူဗူးမှ
Stethoscopeဆိုသည့် စာတန်းဆီမှာ။
အခန်းတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ကျတော်
ကျသွားသော အိတ်တွေကိုပြန်ကောက်တင်နေ
တော့ ကျတော့်ကိုသာနောက်မှတိတ်တိတ်
ရပ်ငေးနေသည်ကို ကျတော်သိနေသည်က
မနက်ခင်းက မြင်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများစွာကြောင့်
ရယ်လား??
ပုံမှန်မဟုတ်သော သွေးခုန်နှုန်းတို့သည် တလှပ်
လှပ်နဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးပို၍ပူနွေးလာသည်။
ကျတော်ကံကောင်းနေသေးတာ တစ်ခုက
Stethoscopeက သူ့ဖို့လားဟူ၍ မမေးသေး
တာပင်။
ဒီကောင်က အဲ့လိုသောက်ရူးကောင်ပဲ။
ဤပညတ်ချက်နာမကို အကြိမ်များစွာရေရွတ်နေ
မိချိန်...
"မင်း တစ်ယောက်တည်းဘာလို့်အိပ်ချင်နေ
မှန်း ငါစဉ်းစားမရဘူး။အပြင်မှာအရမ်းအေးနေ
တယ်။မင်း တစ်ယောက်တည်းအိပ်ချင်ရင် ငါ
ဟိုဖက် အခန်းမှာ..."
"ဆက်မပြောနဲ့တော့။မင်းပဲ ဟိုဖက်ခန်းမှာ သွား
အိပ်ပေးမယ်လို့ မင်းပြောအုံးမလို့မလား??"
မဖြေ။နေတော့။ခုချိန် သူ ကျတေ်ာ့ကို လာမထိရင်
ပြီးရော...အဝတ်အစားပင်မလဲတော့ပဲ ကုတင်
ပေါ်တက်ကာ စောင်ပုံတွေထဲခန္ဓာကိုယ်ကိုအ
ဆုံးထိကွေးထားလိုက်သည်။
တဆက်ဆက်နဲ့ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံ။ရပ်သွား
ရင်ကောင်းမှာပဲလို့တောင်ဆုတောင်းနေရသည်
အထိ အဆမတန်ခုန်နေတာ။
"ချန်း~~မင်း နေမကောင်းဘူးလား??"
သွားသေလိုက်။ကျတော့်ပုခုံးတစ်ဖက်ကိုလာကိုင်
လှုပ်နေသော သူ့လက်...ကြားထဲမှာစောင်ထူထူ
ကာဆီးနေတာတောင် သူ့လက်အထိအတွေ့သည်
ကျတော့်သွေးတွေကို အပူပေးပြီးပွတ်ပွတ်ဆူ
အောင်ပြုတ်လိုက်သလိုပဲ။
ရေချိုးခန်းထဲဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်အချို့
သည် ဦးဏှောက်မှတ်ဉာဏ်ထိန်းသိမ်းရေးအခန်း
မှတစ်ဆင့် အာရုံခံအစိတ်အပိုင်းတစ်ချို့ကို အသိ
ပေးလှုံဆော်လိုက်မှုက လူပါငေါက်ခနဲ ထထိုင်မိ
သည်အထိ။
ကျတော်သူနဲ့အတူနေလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ကုတင်
ပေါ်မှဆင်းဖို့ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်။
"ချန်း..."
ကျတော့်ပုခုံးကိုဖမ်းဆွဲထား၏။
"ဖယ်။ငါအပြင်သွားမလို့"
"မင်း ဘာဖြစ်နေလဲ ငါသိသလိုပဲ။"
တအံတသြနဲ့ငေးကြောင်ကြည့်မိသော ကျတော်ပါးနှစ်ဖက်ကို အုပ်ကိုင်ရင်း
"ငါ ရှိနေတာပဲချန်းရာ..." ဟူ၍ ခပ်တိုးတိုးဆို
လာသူ။
နားလည်အပြုံးလိုလို အပြုံးနွေးနွေးတစ်ခုနဲ့အတူ ချိုင့်ခွက်သွားသောသူ့ပါးချိုင့်တွင်းထဲ ကျတော့်စိတ် နစ်ကျသွားသည်နဲ့ တစ်ပြိုက်နက် ကျတော့်နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးပူနွေးစွာငုံထွေးခံလိုက်ရတော့၏။
ရုန်းပေမယ့် တကယ်ကိုအားပါးတရရှိနေ
သော သူ့နှုတ်ခမ်းထွေးထွေးကြားမှ မလွတ်။
အင်အားရှိသလောက် ရုန်းနေရင်း...ရုန်းလေ
နစ်လေ ဖြစ်လာသည်။
ပထမဆုံးသောအထိအတွေ့။ဒါကျတော့်ပထမဆုံး။
နူးညံ့ခြင်းနဲ့ ဝမ်းမြောက်နေခြင်း။နောက်ပြီးကျွမ်း
ကျင်လွန်းနေတာမဟုတ်ပေမယ့် ငြင်သာသော အဖိအဖွ၊စုပ်ယူမှု။အေးခဲနေသော ညလယ်ထဲ
နွေးထွေးနေသော နှုတ်ခမ်းသားတွေ...ပထမဆုံး
ဖြစ်နေတာချင်း အတူတူကို သူတစ်မူးပိုသာသလို
လာလုပ်နေတာ။သူပြုသမျှဘာမှပြန်မလုပ်တတ်
တဲ့ ပုံစံနဲ့ ရိုးသားလွန်းပြနေပါက ဒီကောင်သူ့
ကိုယ်သူ ဆရာကျတယ်ထင်နေလိမ့်မည်။
ရုန်းမနေတော့ အလိုက်သင့်ပြန်တုံ့ပြန်တော့ cell
တစ်ခုချင်းဆီက မီးတောက်လာမလားပင်ထင်
ရသည်။
ဘယ်လောက်ကြီးပဲ ကြိုးစားပါစေ။ကျတော့်အဆုပ်လေထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်းသူ့
လောက်မကောင်း။ကြာတော့ တစတစပြင်းပြလာ
သော အနမ်းထဲက ရုန်းမထွက်ချင်ပေမယ့်
ကျတော် လေရှုဖို့လိုအပ်နေပြီ။
ဒါကိုသိနေသည့်အလားသူဦးတည်ရာပစ်မှတ
်ပြောင်းသွားသည်က ရှပ်အကျီ ၤထဲမှ အနည်းငယ်ပေါ်နေသော ကျတော့်လည်တိုင်ဆီ။
မွေးကတည်းကနင်ဖို့ဖြစ်လာသောပန်းသီးအပိုင်းအစကို ခပ်ဖွဖွနမ်းရှိုက်ငုံထွေးခံလိုက်ရုံနဲ့တင်...
ဒါဘယ်လိုခံစားချက်လဲ??လွင့်သွားသလိုပဲ...
ဟုတ်တယ် ကျတော်စိတ်ပဲ လွင့်သွားတာမဟုတ်
လူလည်း ကျောရိုးမဲ့သွားသလို ကုတင်ပေါ်မှာ
အလိုက်သင့် ပျော့ခွေကျဆင်းသွားတာ။ မျက်မှန်သည်လည်း ဘယ်ဆီနယ် တိုင်း
ခန်းလှည့်လည်လိုက်လည်းမသိ...ကျတော့်အမြင်
နန်းတော်ဆောင်ထဲဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေပြီ။
သူ့နှုတ်ခမ်း...သူ့လက်တွေနဲ့ထိလိုက်တဲ့နေရာ
တိုင်းက ကျတေ်ာ့ခံစားမှုအားကောင်းတဲ့နေရာ
တွေလား??ယုံတောင်မယုံချင်။
ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် အရာရာစူးစမ်းနေကြ
ချိန်...ကြားဖူးနားဝ Porn storyတွေ
ပြောကြပြီဆိုတာနဲ့ အရှက်ကြီးစွာ ရှောင်ဖယ်သွား
တတ်သူက အခု ကျတော့်ကို လှုပ်ဖို့ပင်
်အင်အားမရှိတော့လောက်အောင် တစတစသိမ်း
သွင်းနေသူလား??
ပိုင်သုတ ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့လိုက်အောင်
ကျတော့်ခန္ဓာကိုယ်၏သုတအဖြာဖြာကို ပိုင်နိုင်
ကျွမ်းကျင်စွာ သူထိန်းကျောင်းကိုင်တွယ်နေတာ။
အတားအဆီးကြားခံနယ်မရှိတော့ပဲ
တိုက်ရိုက်ရနေသော သူ့ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးသည် သာကျတော်တစ်ခုတည်းသော ပိုင်ဆိုင်ရာအနွေး
ဓာတ်။
ဗိုက်သားပြားချပ်ချပ်ပေါ်မှနေ၍တဖြည်းဖြည်း
ပြိုဆင်းကျလာသောသူ့နှုတ်ခမ်းတွေ။အိပ်ရာခင်း
တွေအား ယောင်ယမ်းဆုပ်ကိုင်မိသည်။လည်ပင်း
ကြောတွေပါ ထောင်ထလာပြီး သူ့နာမည်တစ်ပိုင်း
တစ်စသည်ထိန်းချုပ်မှုတွေကြားမှ လွတ်ထွက်လာ
သည်။
ဘယ်ဆီကိုဦးတည်နေတာလည်း သိသည်နှင့် ကျတော်ချက်ချင်းထထိုင်လိုက်ရတော့သည်။သူဦးဆောင်ခေါ်သွားမည့်နေရာသည် ခံစားမှုအထွတ်အထိပ်နဲ့ ဒီတစ်သက်
မမေ့နိုင်လောက်ဖြစ်သွားစေမည်ဆိုတာသိပေမယ့်
ကျတော်အဲ့ခံစားချက်ထက် ခုစိတ်ထဲဖြစ်နေတာ
သူ့ကိုတန်ဖိုးထားချင်မိတာ။မလိုချင်တာမဟုတ်ပေ
မယ့် သူက အဲ့လိုလုပ်ပေးဖို့...ကျတော်မသိဘူး။
သူ့ကို အဲ့လိုမျိုးလောက်ထိမလုပ်ပေးစေချင်
်တာပဲသိတယ်။
ထထိုင်လိုက်သောကျတော့်အား မော်ကာပြန်
ကြည့်သော သူ့ကိုကျတော်က စ၍
နမ်းလိုက်ရတော့သည်။
ဒီနည်းနဲ့ပဲသူရှေ့ဆက်မတိုးအောင်တားဆီးနိုင်မှာ
သူ့အာရုံသည် ကျတော့်နှုတ်ခမ်းတွေ၊
နားရွက်ဖျားတွေ နောက်ပြီး လည်တိုင်
တစ်လျှောက် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လည်ပျော်မြူး
သည်။ဝေဝေဝါးဝါးအမြင်ကြားမှ သူ့လည်
ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားရင်း ခါးအောက်ပိုင်း
တစ်ခုလုံး ထိတွေ့နေသည့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နွေးနွေး
နောက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားပေးနေသော
သူ့လက်တွေရဲ့အထိအတွေ့ကိုသာ ခံစားနား
လည်ထားတော့သည်။
ရူးသွားတော့မလိုပဲ...အကြိမ်များစွာ တစ်ကိုယ်
တည်း စိတ်ဖြေခဲ့သည့် အခါပေါင်းများစွာထက်
သာလွန်နေတာ။လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနဲ့ သ့ူနာမည်
အား ငြီးခေါ်ချင်စိတ်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းထည့်
ပြီး ထိန်းချုပ်ထားရတော့၏။
မရတော့ဘူး။ကျတော်သူ့လက်တွေထဲမှာပဲ
ရှိရှိသမျှ ခံစားချက်အားလုံးကို သွန်ချလိုက်မိသွားရတော့သည်။တိမ်တွေပေါ်အသည်းတအေးအေးနဲ့ခိုတွဲစီးနေ
ရာမှ ခပ်ထူထူတိမ်ဆိုင်ပေါ်ပြန်ပြုတ်ကျလာ
သလိုပင်။
နွေးထွေးလွန်းစွာ...ပြီးပြည့်စုံလွန်းစွာ...ပထမဆုံးအကြိမ်က ကဲ့သို့တောင်မဟုတ်။
ခု ထပ်တိုးခံစားနေရသည်က ကြည်နူးခြင်း။
နွေးအိနေသော စောင်ပုံတွေကြား တလွင့်လွင့်
နဲ့ မောဟိုက်နေသော ကျတော့်ကို ခပ်ဖွဖွနမ်းလာ
သေး၏။
ဒီတစ်ခါကျတော်ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်တော့။အသက်ကိုတောင် မနည်းရှုသွင်းနေရတာ။
ပါးပေါ်မှ မှဲ့သေးသေးလေးရှိနေသော နေရာကို
တဖွဖွနမ်းနေသေး၏။နောက်ရင်ညွန့်ပေါ်မှာ...
ပန်းပွင့်ချပ်တွေခြွေချနေသော နူးညံသိမ့်မွေ့လွန်း
နေသော သူ့အနမ်းတွေ။အနမ်းတွေကြားအသာ
တကြည်နာခံလက်ခံနေရင်း ကျတော်ခံစားထိတွေ့
နေမိတာ။
သူ မပြီးသေးဘူးလား။ကျတော့်ခံစားမှု
ပြီးပြည့်စုံသွားဖို့ အားထုတ်နေခဲ့သော သူကိုယ်
တိုင်က...ရုတ်တရက်ကျတော်မျက်ရည်ပါဝဲလာ၏
ကျတော့်ကိုယ်ပေါ်ကနေအုပ်မိုးနေရင်းမှ ခပ်ခွာခွာ
နေနေသော သူ့ကိုယ်ကို ပိုမိုနီးကပ်လာအောင်
ဆွဲယူသိုင်းဖက်ရင်း သူ့ခါးပေါ်မှာခြေထောက်တွေ
ချိတ်တွဲသိုင်းလိုက်တော့ နမ်းနေလျက်မှပြန်ကြည့်
သော အကြည့်တွေ။အမြင်အာရုံဝေဝါးနေ၍
သူမျက်ဝန်းတွေကို ကျတော်သေချာမမြင်ရပေ
မယ့် တအံ့တသြဖြစ်နေသော သူ့ခေါ်သံ။
"တချန်း~~"
ပီပီပြင်ပြင်ကြားလိုက်ရသော နာမည်ခေါ်သံတစ်ခုအောက် ကျတော်အရာရာကို ပုံအပ်ပေးလိုက်နိုင်
သည်အထိပင်။အသံထွက်ရာ နှုတ်ခမ်းသားကို
ဆွဲယူသိမ်းပိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့ကိုခွင့်ပြုကြောင်း
သေချာစေလိုက်တော့သည်။
တိုးဝင်လာသော လက်ချောင်းတွေ။နာကျင်မှုဆိုတာကိုမေ့နိုင်လောက်သည်အထိ ငြင်သာ
စွာ...ပြီးခဲ့သောမိနစ်အနည်းငယ်လောက်ကမှ
အသက်ကိုမနည်းရှုနေရသော ကျတော်သည်
အမှတ်မရှိ သူနဲ့ထပ်တူလိုက်ကာ စီးမျောနေမိ
ပြန်သည်။
အသက်ရှုသံအဝင်အထွက်တို့ကြားမှ ထွက်ပေါ်
လာသော သူ့ငြီးငြူသံတိုးတိုး။ခါတလေ ခံစားမှု
တို့နောက်မှ လှိုက်လဲစွာခေါ်လိုက်သော ကျတော့်
နာမည်။သူမပြောတော့တာ ကြာနေပြီဖြစ်သော
"တချန်း" ဆိုသည့် ထိုနာမည်။
အခုကျတော့်အနေအထားကို သဘောတကျရှိနေ
တာထက် ယောကျာ်းပီသစွာပြုမူနေသော သူ့ပုံကို
ကျတော်သဘောကျနှစ်သက်လွန်းနေတာ။
စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်းဟန်ဆောင်ခြင်းအလျင်း
မဲ့စွာ အရိုးသားဆုံးနဲ့ အရှိကိုအရှိတိုင်း ပြုမူ
နေသော သူ့ကိုကြည့်နေမိရင်း ဟန်ဆောင်ချုပ်
တီးနေသော ကိုယ့်ကိုကိုယ် မလုံစွာရှက်လာသည်
"အာ့... ပိုင်~"
ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်လာသော ခံစားမှုနဲ့အတူ
ချုပ်ထိန်းခြင်းတို့လွှတ်ချလိုက်သည့် အကျိုး
ဆက်နောက်က ထွက်လာသော ကျတော့်အသံ
ပြည့်စုံသော ဝါကျတစ်ကြောင်းမဟုတ်သည့်တိုင်
သူနားလည်သွားသည်အထိ ကျတော့်ကိုဆို
အရာရာနားလည်နေသည်လားလေ...
ထိုနေရာကိုသာ အဆက်မပြတ်စေ့ဆော်နေရင်းမှ
မြန်ဆန်လာသော လှုပ်ရှားမှုတွေအဆုံး ဒီတစ်ခါ
တော့ ကျတော်ပါသူနဲ့အတူတူ ဆုံးခန်းရောက်သွားရသည်။
ပြိုကျလာသော သူ့ကိုယ်ကို ကျတော်ဆီးပွေ့ထား
ပေးလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှုခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကိုသာလုပ်နိုင်တော့သည်။
ဝင်လေထွက်လေမှန်လာခြင်းနဲ့အတူ တစ်ကိုယ်
လုံးကို စိမ့်ဝင်ပျံနှံနေသော ပီတိကလည်းတသိမ့်
သိမ့်။
နှဖူးပြင်ပေါ်ခိုသီးနေသော ချွေးစက်တို့ကို ပိုင့်
လက်ဖဝါးနုနွေးနွေးနဲ့ သုတ်ဖယ်ပေးရင်း နမ်းရှိုက်
လာသောသူ့အနမ်းတွေမှာ မြတ်နိုးခြင်းတွေ ပြည့်
လှံျဖိတ်နေတာ သိသာလွန်းမကသိသာလွန်းနေ
သည်။ကျတော်ပြုံးမိသည်။
ဘာလို့များအဲ့လောက်ထိ နူးညံ့လွန်းနေရတာလဲ?
ကျတော်ပြုံးတာမြင်တော့ သူပါလိုက်ပြုံးသည်။
ချိုင့်ခွက်သွားသော သူ့ညာဖက်ပါးပြင်ကိုလိုက်စမ်းနေသော ကျတော့်လက်ကိုဆွဲယူကာ သူ့ပါးချိုင့်
ပေါ် နေထားတကျတင်ပေး၏။ငယ်ငယ်တည်းက
ကျတော်ဒီနေရာကို ထိတွေ့ရတာ နှစ်သက်ခဲ့တာ။
ဒီဇင်ဘာလလယ်အအေးဒဏ်ကို နည်းနည်းမှမမူ
လောက်အောင် နွေးထွေးနေသည်။
နှဖူးပြင်ပေါ်မှ နှုတ်ခမ်းတွေသည် မျက်တောင်
ဖျားတွေပေါ်အရောက် တသားတည်းဖြစ်နေသေးသောခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုမှ တူညီသောပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိလာပြန်သည်။
စိုးရိမ်သလို ကျတော့်အားသိုင်းဖက်ထားသော လက်တွေကိုဖယ်ခွာနေသော ငပိုင့်အား ကျတော်
လွှတ်ထွက်မသွားစေရန်ပြန်ဖက်ထားပြီး
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ပိုင်"
"င ငါ..."
"မင်းစိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့အတိုင်းနေ...ရိုးသားလက်စ
နဲ့ ဆက်ပြီးရိုးသားလိုက်ပါ"
နောက်တစ်ကြိမ်စတင်ခဲ့သော စတင်ခြင်းတို့တွင်
ကျတော့်ခံစားမှုတိုင်းကို မခြွင်းမချန် ရိုးသားစွာ
သူနဲ့အတူ ထပ်တူမျှဝေလိုက်သည်။
Thank You All
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz