Epi-32
A/N မေရးခ်င္ဆံုးအပိုင္းေတြပါ။ဘယ္လိုျဖတ္
ေက်ာ္ရမလဲ??ဒီအေျခအေနဘယ္လိုေရွာင္လႊဲ
ရင္ရေလာက္လဲလို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားရင္း
ဒီအေျခအေနေရာက္ကို ေရာက္လာခဲ့ရတယ္
အေျဖမထြက္ခဲ့ဘူး။
About Storyမွာတည္းက ေျပာထားသလို
Reader nimsတို႔ကပဲ နားလည္ေပးပါေနာ္။
>>Age Limited warning<<
ဘယ္အခ်ိန္ရွိသြားလည္းမသိ ေနရိပ္က လိုက္ကာ
ကိုျဖတ္ကာ အခန္းထဲထိတိုးဝင္သည္။
လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ လႈပ္မရေလာက္ေအာင္ထိ
ေသြးစီးဆင္းမႈ ရပ္တန္႔ေနေပမယ့္ မေရႊ႔ျဖစ္။
တရားခံကေတာ့ သူမဟုတ္သလို လက္ေမာင္း
ေပၚအံုးစက္ အိပ္ေမာက်ဆဲ။
လက္ေမာင္းေပၚထိခတ္လာေသာ သူ႔ထြက္
သက္ေႏြးေႏြးသည္အသိစိတ္အျပည့္မကပ္ေသး
ခ်ိန္ေတာင္ႀကက္သီးေမြးညွင္းထေစတယ္။
ျပံဳးမိသည္။ဒီလိုမ်ိဳးေတြေႀကာင့္ လက္ထပ္ခ်င္ႀက
တာလား?ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးက လက္ထပ္မွပိုင္ဆိုင္
ရတာမ်ိဳးေလ။ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခုခ်ိန္အပိုင္းအျခားကို
ရပ္ထားခ်င္သည္။
ေသခ်ာႀကည့္မွ ေတြ႔တယ္။ေမွးစက္ေနေသးသူ၏ပါးျပင္ေပၚက မွဲ႕နက္
ေသးေသးေလး~~
မေန႔ညက ေမွာင္ေနလို႕လားမသိ
က်ေတာ္မျမင္ခဲ့ဘူး။ဒါခုမွ ေပၚလာတဲ့ မွဲ႕နက္၊
က်ေတာ္မေတြ႔ဖူးခဲ့သည့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚခုမွ ေပၚလာသည့္ အသစ္အဆန္းမို႔
ကိုင္ႀကည့္ခ်င္မိသည္
လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေလးနဲ႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္းထိ
ေတြ႔မိသည္။ပါးေတြပူေနတာလား??အဟုတ္ပဲ
အေပၚပိုင္း အက်ီ ၤကင္းလြတ္ေန၍ အဝတ္တစ္ခု
ခု ဝတ္ေပးမွျဖစ္ေတာ့မည္ဆိုတာသိေပမယ့္
ႏိုးသြားမွာလည္း မလိုလားသလို ကိုယ္ ကိုယ္၌လည္း ထမရ။
"ဖ်ားေနျပီ"
ႏွဖူးေပၚလက္တင္ႀကည့္မိသည္ႏွင့္ခ်န္း၏ေျပာင္းလဲေနေသာ ကိုယ္အပူခ်ိန္သည္ က်ေတာ့္စိတ္ကို
ေလာင္ျမိဳက္ေစသည္။ႏႈိုးျပီးတစ္ခုခုလုပ္ေပးရ
မယ္မွန္းသိေပမယ့္ အခုမွ ႏွစ္ျခိဳက္စြာအိပ္ခြင့္ရ
သူလို မလႈပ္မယွက္အိပ္ေမာက်ေနသည္မို႔
ဖယ္လည္း မဖယ္ရက္။
ဆံပင္တိုနက္နက္ေတြကိုဖြဖြေလးထိကိုင္မိသည္။
စကားတစ္ခု အလိုလိုထြက္က်လာျပန္သည္။
မရည္ရြယ္ေပမယ့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေျပာခဲ့ဖူး၍လား
မသိ~~စိတ္မေဆာင္ခင္ ႏႈတ္ကအလိုလိုအသံ
ျဖစ္တည္၏။
"ႏွေမ်ာတယ္~~"
မ်က္ရည္တစ္စက အလိုလိုက်ဆင္းလာသည္။မထည့္ခ်င္ဘူး သူမ်ားလက္ထဲကို...
ေနေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာသိေန၍ပို၍ႏွေမ်ာ
တယ္။
"ေဟ့ ခဏေနအံုး"
အိမ္ျပင္ကေန ဝိုးတဝါးတားျမစ္သံ။ဘယ္သူဘယ္ဝါ...ကိုယ့္အိမ္နဲ႔ သက္ဆိုင္သည္
မသက္ဆိုင္သည္ မေသမခ်ာ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေန
စဥ္ ညကတည္းက Lockမခ်ရေသး
ေသာ အခန္းတံခါးပြင့္လာသည္။
ျငင္ျငင္သာသာမဟုတ္၍ အိပ္ေမာက်
ေနသူ လန္႔ႏႈိုးသြားမည္ ဆိုေသာ အသိနဲ႔
လွ်ပ္တျပတ္အလိုအေလာက္တံု႔ျပန္မႈက ရင္ခြင္ထဲ
ထည့္လိုက္မိတာ။
"ႏွင္းႏု..."
အခန္းဝရပ္ေနေသာ မိန္းကေလးသည္ ခ်က္ခ်င္း
ဆိုသလို ေျပးထြက္၏။အခန္းေရွ႔ ရပ္ကာ က်န္
ေနေသာ ေကာင္းသည္လည္း ႏွင္းႏုေနာက္ပဲ
ေျပးလိုက္မလိုလိုျဖစ္ျပီးမွ က်ေတာ္နဲ႔ ခ်န္းကို ႀကည့္ျပီးမ်က္လံုးျပဴးေနသည္။
"ေကာင္း...ခဏ"
မႏိုးေသးသူကို လက္ေမာင္းေပၚမွ အသာမကာ
ေခါင္းအံုးေပၚေျပာင္းတင္ေပးသည့္တိုင္ မႏိုး
သြား။ေတာ္ေသးသည္ ေျပာရမယ္။
အိပ္ရာထဲမွ ထသည္ႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈကဆိတ္ကာ
သုဥ္း၏။ကုတင္ေအာက္က်ေနေသာ T-shirt
ကို ေကာက္စြတ္ကာ အခန္းေရွ႔ေႀကာင္အကာ
ရပ္ေငးေနေသးေသာ ေကာင္းအား တိုးတိုးေန
ဟူ၍ အမူအရာျဖင့္ျပရေသးသည္။မႏိုးသြားေစခ်င္
" ပိုင္~~"
"ႏွင္းႏုက ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေရာက္လာ..."
ေကာင္း ျပန္မေျဖခင္ ေျပးထြက္သြားသူ ေနာက္
ကို လိုက္ရသည္။ေကာင္း အက်င့္ကိုက အေရး
အေႀကာင္းဆို စကားထြက္မလာတာ
ေဝးေဝးေရာက္ေလာက္ျပီဟု ထင္ေပမယ့္အိမ္ေရွ႔
ျခံထဲမွာသာ ရွိေနျပီး
"ႏွင္းႏု...ဘယ္လို..."
ေျဖာင္း!ဟူေသာ အသံတစ္ခ်က္ႏွင့္ အတူ
က်ေတာ့္ မ်က္ႏွာလည္ထြက္သြားေလာက္သည္
အထိ ေဒါသအားျပင္းထန္သည္။
"နင္တို႔ေတြ အစတည္းက ဒီဇာတ္ခင္းႀကမယ္
ဆိုလည္း ငါ့လက္ထဲ ဘာလို႔ထိုးထည့္ေသးလဲ"
"မ...မဟုတ္ဘူး။ႏွင္းႏု ငါရွင္းျပ"
"ဘာကိုလဲ??ဘာကိုရွင္းျပမွာလဲ ပိုင္သုတဟမ္"
ငယ္ငယ္ကဇတ္ဇတ္ႀကဲစရိုက္သည္ ခုထိမေပ်ာက္
ေသး...က်ေတာ့္ကို ထုရိုက္သည္။ကန္ေက်ာက္
သည္။ငိုရႈိုက္သည္။
"ခဏ...ခဏ ႏွင္းႏု ငါရွင္းျပတာနားေထာင္"
"ငါ့ရွင္းျပတာနဲ႔ ျပီးမသြားဘူး ပိုင္။မေန႕ညက
နင္တို႔ ခင္းခဲ့တဲ့ ဇာတ္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးသိေနျပီ...
နင္ ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ထိ ရက္စက္တတ္ရတာလဲ
ပိုင္~~နင္ မခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္
အေပၚ တစ္ခါရက္စက္ရေတာ္ေရာေပါ့ဟ။နင္
မလိုခ်င္လို႔ သူမ်ားလက္ထဲအတင္းထိုးထည့္
ခဲ့ေပမယ့္ ငါက...ငါက နင္သူ႔ကိုလိုခ်င္
တယ္လို႔ေတာင္းလာရင္ မေပးပဲ ေနမွာမွ မဟုတ္တာပိုင္ရယ္...နင္ လုပ္ရက္တယ္ဟာ"
က်ေတာ့္ရင္ကို တဗုန္းဗုန္းထုေနသူသည္ အား
ေလ်ာ့စြာ ျမက္ခင္းေပၚေပ်ာ့ေခြက်သည္။
"ႏွင္းႏု..."
ဆြဲထူေပးေသာ က်ေတာ့္လက္ေတြကို ရြံ႕ရွာသလို
ဆြဲခါဖယ္ကာျဖင့္ထရပ္သည္။မ်က္ရည္သုတ္၏။ပင့္သက္တစ္ခ်က္ရႈိုက္ကာအားတင္းရင္းမဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္မ်က္ရည္္ေတြႀကားမွလူးလြင့္လာသည္။
"ဒီအေျခအေနျဖစ္ေနတာေတာင္ ငါမ်က္ႏွာေျပာင္
တိုက္ျပီး လက္ထပ္ပြဲလုပ္ဖို႔ေလာက္ထိ သတၱိမရွိ
ဘူး။နင္တို႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ရဲသေလာက္
ငါမတိုက္ရဲဘူး...ခ်န္း ကိုေျပာလိုက္ပါ။ဘယ္တုန္း
ကမွ မခ်စ္ခဲ့ဖူးလို႔ ရွက္ရံုကလြဲျပီး ငါဘာမွမျဖစ္
ဘူးလို႕"
"ႏွင္းႏု ခဏေန"
"မလိုက္ေခၚနဲ႔ေတာ့ ပိုင္။"
က်ေတာ့္လက္ကိုဖမ္းဆြဲကာ တားေသာ ေကာင္း
ကိုပင္ ေဒါသစိတ္နဲ႔ေအာ္မိေတာ့၏
"မေခၚလို႔ရမလားကြ။ငါ့ပါးကိုလည္း လည္ထြက္
ေအာင္ရိုက္သြားတာ...အထင္လြဲသြားတာကြ။
လက္ထပ္ခါနီး စိတ္ဆက္ေနတတ္တာ သိေပမယ့္
ခုဟာက"
"မင္းရွင္းျပတာ သူနားေထာင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။
မဂၤလာပြဲဖ်က္သိမ္းေႀကာင္းေတာင္ ထည့္ဖို႔
ို႔ရန္ကုန္ကိုဖုန္းဆက္ထားတာ။ငါ့ကိုသာ ရွင္းျပ
မင္းတို႔ ဘယ္လိုေႀကာင့္"
"ဟာ ဘာေတြလဲ ေကာင္းရာ။မင္း တို႕ျမင္တာ တျခားမဟုတ္ဘူး။ခ်န္း လန္႔ႏိုးမွာဆိုးလို႔..."
"ငါေျပာခ်င္တာ အဲ့ဒါမဟုတ္ဘူး ပိုင္။ဒီဟာကို ငါ
ေျပာေနတာ"
လက္ထဲေရာက္လာေသာ ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္က ပံု
"ဒါ...ဒါ ဘယ္တုန္းကလဲ?"
က်ေတာ့္Wallဆိုတာ မွန္၏။
"ကေလးေလးေမာသြားရွာျပီ" ကဘာလဲ?
က်ေတာ္ေဘး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔အိပ္ေမာက်
ေနတတ္သူသည္ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုျဖဴ
စင္ေန၍ု အႀကိမ္မ်ားစြာေငးႀကည့္ခဲ့ဖူးတာ မွန္
ေပမယ့္ ဒီpostက??
ခု ကေလးေလးဆိုတာ ဓာတ္ပံုထဲမွာ က်ေတာ့္
လက္ေမာင္းေပၚမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေမာက်
ေနေသာ ခ်န္းကိုရည္ညႊန္းတာလား??
"မင္း တင္တာ မဟုတ္ဘူးလားပိုင္?ျပန္စဥ္းစားအံုး။မေန႕ညက ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တာလဲ
မင္းတို႔ ၂ေကာင္။ခုလာေတြ႔ေတာ့လည္း
အဝတ္ေတာင္...မ ကပ္ ႀက ဘူး"
ေကာင္းသည္ ေျပာဖို႔ရန္တြန္႔ဆုတ္ဟန္ျဖင့္ ေနာက္ဆံုးစကားတို႕အား တြန္႔ဆိုင္းဆိုင္းဆို၏။
"ငါ...ငါ မမွတ္မိဘူးေကာင္း"
"မမွတ္မိလို႔ မရဘူးေဟ့ေကာင္ရ။မင္းတို႔ ပံုေတြ
ပြေနျပီ။ႏွစ္ေကာင္လံုး ငါတို႔ကို tagျပီးတင္ထား
တာ။ခ်န္း wallေပၚမွာေရာ"
"ဘယ္မွာလဲ??"
Like Kခ်ီေနကာ share ရာခ်ီေနေသာ Post
ေနာက္တစ္ခုက ခ်န္းwallေပၚမွာ...
"I can't stand without u"
ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေပမယ့္ပံုကေတာ့
က်ေတာ္wallေပၚရွိေနခဲ့ေသာပံုပင္...
ေနာက္ Married with ဆိုသည့္ Life Eventေတြ။ေခါင္းေတြ ထူပူမူးေနာက္လာသည္
ခ်န္း!!ခ်န္းသိသြားရင္
"ျပန္စဥ္းစားအံုး ပိုင္။မင္း အဲ့လိုေသာက္ျပီးေမ့
တတ္လား။ျဖစ္ဖူးလား?"
"ဒါ ငါ ပထမဆံုးေသာက္ဖူးတာ။ငါ...ငါ အခု
ျပန္စဥ္းစားလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္"
"ေသစမ္း။မင္းwallေပၚမွာပါမက ခ်န္းကပါ
တင္ထားသလိုျဖစ္ေနတာ။ျပီးေတာ့ ႏွင္းႏုကို
massage ပုိ႔ထားတာ မင္းဆို။ႏွစ္ေကာင္လံုး
အိပ္ေနတဲ့ပံုဆိုေတာ့ Selfieက ဘယ္သူဘယ္လို
ဆြဲထားတာလဲ??ငါ လိုက္မမွီေတာ့ဘူး မင္းတို႔
၂ေကာင္လံုးကို..."
"ခ်န္း!"
ခ်န္း သိသြားရင္...အိပ္ခန္းထဲ အေျပးျပန္လာ
စဥ္ အိပ္ရာေပၚ ျငိမ္းခ်မ္းစြာအိပ္ေပ်ာ္ေနေသး
သည္ ကိုေတြ႔ရေတာ့မွ အသက္ရႈေျဖာင့္သလို
အခန္းဝတြင္ ပံုလ်က္သာ ထိုင္ခ်မိသည္။
ေခါင္းထဲ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးလိုပဲ...ဘာမွစဥ္းစား
လို႔ မေပၚလာတာ။
"ခ်န္း ႏိုးလာရင္ေတာ့ တစ္ခုခုသိရမွာပါ~~ဒါ
ေပမယ့္ ခုက ေတာ္ေတာ္ျပန္႔ေနတာ။ဆဲဆို
ေနတာေတြေတြ႔ရင္ ခ်န္း စိတ္နဲ႔...ျပီးေတာ့
သူတို႔ မဂၤလာပြဲပ်က္သြားတဲ့ကိစၥ လူႀကီးေတြထိ
ပါလာမွာ။မင္း ဘာစဥ္းစားမိျပီလဲပိုင္"
"ငါ...ငါ မသိဘူး။ခု...ခ်န္းဖ်ားေနတယ္ကြာ။တစ္
ခုခုျဖစ္မွာ ဆိုးတယ္။ႏိုးလာရင္"
"မင္း တို႕ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ဘူးမလား?"
စိုးရြံ႕ရြံ႕ေမးလာေသာ ေကာင္း ေႀကာင့္
က်ေတာ့္ကိုယ္က်ေတာ္ျပန္ဆန္းစစ္ႀကည့္မိသည္။
ဘာမွ မထူးျခားသလိုပဲ။မနက္ႏိုးႏိုးခ်င္း ႀကည္ႏူး
ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အခိုက္အတန္႔တစ္ခဏကို ရပ္
ပစ္ထားခ်င္တာကလြဲ၍ က်ေတာ့္ကိုယ္က်ေတာ္
လည္း မသိေတာ့ဘူး။
"မားလည္း သိေနျပီေနာ္ ပိုင္။ခ်န္း အေဖက အေမြျဖတ္မယ္ေတြဘာေတြေတာင္ေျပာေနတာ
မင္းရွင္းျပမယ္ဆိုရင္ေတာင္ မင္းတို႔ဘာျဖစ္ခဲ့လဲ
ေသခ်ာသိမွ ျဖစ္မွာ...မႀကာခင္ မား ဒီကို လိုက္
လာမယ္ထင္တယ္"
"ငါ တို႕ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူး ေကာင္း။ဒါေတာ့
ေသခ်ာတယ္"
"ခ်န္း ႏိုးလာမွပဲ အေျဖသိမွာ။ငါေစာင့္ေနေပး
ရမလား??ဒါမွမဟုတ္ မင္းတို႔ခ်င္းပဲ..."
"ငါပဲ ေစာင့္ေနလိုက္မယ္"
"ဒါဆို ငါ မန္းေလးခဏျပန္ဆင္းလိုက္မယ္။နႏၵ
ကိုလည္း ဖုန္းဆက္လို႔မရဘူး။မေန႔ညက သူ
လည္း မ်ားေနတာ။ငါေမးမယ္ပိုင္။နားနဲ႕မနာ
ဖဝါးနဲ႔သာနာေတာ့...မင္း သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္ေနခဲ့တာလား?"
အိမ္ေလးတြင္းခ်က္ခ်င္းတိတ္ဆိတ္သြားသည္။
ေမးခံရသူသည္ ေမးသူကိုႀကည့္မေန ကုတင္
ထက္အဖ်ားေသြးရဲေနေသာ ေကာင္ေလးကိုသာ
ေငးႀကည့္ရင္း...ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာမွ
ခဲယဥ္းလြန္းစြာ ေခါင္းကို ျဖည္းညင္းစြာညိွတ္ျပ
သည္။
သက္ျပင္းပူပူတစ္ခုသည္ ဘယ္သူခ်လိုက္တာ
လဲ မသဲကြဲ...
-
-
-
ေဆးထိုးေဆးေသာက္ေႀကာက္တတ္တဲ့လူ
သည္ ငယ္စဥ္တည္းက ဖ်ားျပီဆိုတာနဲ႔
မထတမ္းအိပ္ေနတတ္တာ။ခုလည္းမထ။
အရင္ကဆို အတင္းထူကာ မရင္း အမႈန္႔ခ်ိတ္ထား
ေသာ ေဆးမႈန္႔တို႔ကို စတီးဇြန္းထဲထည့္ကာ မား
နဲ႔က်ေတာ္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္တိုက္ခဲ့ရတယ္။
ခုေတာ့ခ်န္းကိုႏိုးမလာေစခ်င္။ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ဒီလို
သာ တစ္သက္လံုး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းသာ
အိပ္စက္ေစခ်င္မိသည္။
ဖုန္းက ဖြင့္လို႔လြယ္သည္။Passwordဘာညာ
မခံထား။Postေတြ ျပန္ဖ်က္ခ်င္ေပမယ့္ ျပန္႔
ေနျပီ။
"ေတာင္းပန္ပါတယ္...တကယ္ေတာင္းပန္ပါ
တယ္။ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"
ေတာင္တက္လမ္းေပၚ ဘုရားဖူးကားတိမ္းေမွာက္
သည္။အေရးေပၚလူနာ မ်ားသည္ဟူေသာအဝင္
္ဖုန္းေႀကာင့္ ရွိသမ်ွအပူခ်ထားခဲ့ရျပီး အိမ္တံခါး
ိုေသာ့ခတ္ထားခဲ့ကာေဆးရံုအေရးေပၚဌာနရွိရာ ေျပးရသည္။
စူးစမ္းသလိုအႀကည့္ေတြသည္ ေသြးအလိမ္းလိမ္း
လူနာေတြႀကား ပုန္းလ်ွိဴးကြယ္ေပ်ာက္ကုန္သည္
စပ္စုခ်င္ႀကေပမယ့္ ေသမင္းတစ္စုက ေဆးရံု
ေပါက္မွ ေစာင့္ေနၿကတာကိုသိ၍ စကားအပို
ဆိုဖို႔ အခ်ိန္မရွိ။
ေဆးရံုတစ္ခုလံုးေယာက္ယက္ခတ္ေနဆဲ။
နႏၵကို operation(1)ထဲ ဝင္သြားတာ ေတြ႔
လိုက္ေပမယ့္ ...Maskကိုယ္စီအုပ္ထား
သည္မို႔ ဘာမွေျပာခ်ိန္မရလိုက္။စူးစိုက္ ႀကည့္
သြားေသာ နႏၵအႀကည့္အရ နႏၵမွာလည္း
ေကာင္း ကဲ့သို႔ ေမးခြန္းေတြ ရွိေနပါလိမ့္မည္။
ခုခ်ိန္ က်ေတာ္ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔ခ်င္ဘူး။
အေျခအေနအားလံုးတည္ျငိမ္သြားသည္ႏွင့္အတူ
ေနမင္းသည္လည္းအေမွာင္ထုထဲေအးခ်မး္သြားျပီ
ေမ့ေနတာမဟုတ္ပါ။ေသြးေတြႀကားထဲမွ ေသမင္း
ကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရသည့္အတြက္ က်ေတာ့္
အိမ္မွာ အိပ္ေမာက် က်န္ေနခဲ့သူကို သတိမရ
ႏိုင္ခဲ့တာ။
ဘုရားေရ...က်ေတာ္ေသာ့ခတ္ထားမိတာ။ေသာ့
ခေလာက္ကိုဖြင့္ေနခ်ိန္ က်ေတာ့္လက္ေတြသည္
တုန္ယင္လြန္းေန၍ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ဖြင့္မရ။
ေမွာင္မဲေနေသာ အိမ္တြင္း သူ႔နာမည္ေခၚသံ
အား တုံ႕ျပန္ျခင္းတစ္စံုတစ္ရာမရွိ။
"ခ်န္း!"
တြန္႔ေႀကေနေသာေစာင္ပံုေတြထဲ ေခြေခြေလး
အိပ္ေမာက်ေနသူ မရွိေတာ့။
"ခ်န္း! ခ်န္း"
အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔က်ဆင္းေနေသာ ေရပန္း
ေအာက္မွာ က်ံဳႏိုင္သမွ် က်ံဳကာထိုင္ေန၏။
လက္တစ္ဖက္တြင္ကိုင္ထားေသာ မွန္ကြဲတစ္ခုက လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚ တင္ေနႏွင့္ျပီးေနျပီ
"ခ်န္း!"
ျပန္ေမာ့ႀကည့္လာေသာ မ်က္လံုးေတြသည္ ေရစက္မႈန္ေတြႀကား က်ေတာ့္ကိုမွ ျမင္ရပါရဲ႕လား
"ခ်န္း ဒါဘာလုပ္တာလဲ?"
"ဖယ္!"
"ခ်န္း ငါေျပာတာ နားေထာင္အံုး။ခ်န္း"
လက္ထဲမွ မွန္ခြဲကိုဆြဲလုကာရႊဲရႊဲစိုေနျပီး တဆက္ဆက္တုန္ယင္ေနေသာ ကိုယ္ကို
ေထြးေပြ႔ေတာ့ အတင္းရုန္းကန္ရင္း ေအာ္ဟစ္
သည္။ေရသံ...တားျမစ္သံေတြႀကား
"မင္းေႀကာင့္..."ဟူေသာ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာသံ
က လံုးေထြးထြက္လာသည္။
ဟုတ္တယ္။က်ေတာ့္အျပစ္ေတြပဲ။တစ္ကိုယ္လံုး
တရွိန္းရွိန္းနဲ႔ အပူႀကီးေနေသာ သူသည္ ႏိုးထ
လာခ်ိန္ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ အိမ္ထဲ ညကအျဖစ္
အပ်က္ကို သူ႕ဖုန္းေပၚမွာေတြ႔လိုက္ရပါက...
"ငါ့မိဘ...ငါ့အသိုင္းအဝိုင္း...အားလံုး
မင္းေႀကာင့္...မင္းေႀကာင့္"
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္"
ေတာင္းပန္စကားသာ အထပ္ထပ္ဆိုေနေသာ
ငပိုင့္ကို က်ေတာ္နစ္နစ္နာနာျဖစ္သြားေစခ်င္
သည္။
နာနာက်ည္းက်ည္းျဖစ္သြားေစခ်င္တယ္။
ရုတ္တရက္ေဆာင့္တြန္းခံလိုက္ရသည္။မထင္မွတ္ထားသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္းေက်ာက္ျပားေပၚစီးေနေသာ
ေရထု၏ေခ်ာ္မႈအားနဲ႔ေပါင္းကာ ႀကမ္းျပင္နဲ႔
ေခါင္းထိခိုက္မႈျပင္းျပင္း။
ျပန္ထထိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစာေပမယ့္ မူးေဝေဝျဖစ္ေန
သည့္အျပင္ ေရေတြနဲ႔ ေခ်ာ္ေနသည္။ထလို႔မရ
"ခ်န္း...ဘာလုပ္!အားးးး"
ဆြဲျဖဲခံလိုက္ရေသာ ရွပ္အက်ီ ၤေအာက္က ပုခံုး
သားတို႔ကို ကိုက္ခဲျခင္းခံလိုက္ရ၏။ေသြးဆို႔သြား
သည္အထိ...
ပုခံုးကေန ေရႊ႔လာေသာတျခားေနရာေတြ...
"အ...ခ်န္း မ မလုပ္"
ခ်န္းဘာျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ??က်ေတာ္ စိတ္ကူးနဲ႔
တစ္ခါမွ ပင္ မေတြးႀကည့္မိဖူးေသာ အေျခအေန
တစ္ခုကို ခ်န္း ဦးေဆာင္ဖန္တီးေနတာ။
လက္ေတြကို ဆြဲဖယ္ႀကည့္သည္။မရ။
မေပးခ်င္တာမဟုတ္။မျဖစ္ေစခ်င္ေသးတာ။
ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ႀကီးနဲ႔ တစ္ဘဝစာ အမွားဆို
တဲ့ ေနာင္တနဲ႔ မရွင္သန္ေစခ်င္တာ။
ဒါေပမယ့္...ခ်န္း ေဒါသထြက္ေနတယ္။ခ်န္းမ်က္ႏွာတြင္ ေဒါသအရိပ္ေတြ။
ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြေနာက္
သူ႔ခံစားရသည့္ မြန္းႀကပ္မႈေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ရွိသင့္တယ္။ဒါကို က်ေတာ္
နားလည္ေပးသင့္တယ္။နားလည္ေပးရမည္။
ျပီးေတာ့ က်ေတာ္မရုန္းကန္ခ်င္ေတာ့...က်ေတာ္
လည္း ပင္ပန္းေနျပီ။
လ်စ္လစ္သြားေသာ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွ အဝတ္ပိုင္း
ေတြ...အခု က်ေတာ္ပံု ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ
မေတြးမိေအာင္ မ်က္လံုးေတြသာ စံုမွိတ္ထား
လိုက္ေတာ့သည္။
ငါက မင္းအပိုင္~~
"အားးးး"
နာတယ္။နာက်င္မႈမ်ိဳးစံုကို ႀကံဳဖူးေပမယ့္ ခုက
မတူ။ႀကိဳတင္ေတြးေတာထားထက္ထက္ပို၍ အဆေပါင္းမ်ားစြာ~~က်ေတာ့္ေအာ္သံသည္ပင္ အားတက္စရာေလလားမသိပို၍တိုးဝင္လာသည္။
အသက္ရႈရပ္မတတ္ ဤနာက်င္မႈကို ေပးေနသူသည္ တျခားလူသာဆို...
တြန္းဖယ္လိုက္ခ်င္တယ္။ဒါေပမယ့္ က်ေတာ္
တြန္းလိုက္ရင္ က်ေတာ့္လို ေက်ာက္ျပားနဲ႔ေခါင္း
ေဆာင့္သြားမွာ
ေအာ္သံတစ္ခ်က္သာထြက္လာသည္။က်ေတာ္
သိတယ္။ပိုင္သုတ ဘယ္လိုလူဆိုတာက်ေတာ္
သိတယ္။Gameထဲက သူ႕ဇာတ္ေကာင္ တစ္
ခ်က္ေလာက္ထိရင္ေတာင္ ေဒါသတႀကီးတုံ႕ျပန္
တတ္တာ။
ဒီေလာက္ထိ နာက်င္မႈမ်ိဳးကို သူဘာမွျပန္မလုပ္
ဘူးဆိုတာ။ဟုတ္တယ္ မင္း အဲ့လိုနာက်င္သင့္တာ
ငါဘယ္ေလာက္ေႀကာက္လန္႔ျပီး နာက်င္ခဲ့ရလဲ
ဆိုတာ မင္းလည္း ခံစားဖူးမွ တရားမွာေပါ့။
ေဒါသတို႔ႏွင့္အစခ်ီခဲ့ေသာ ဤႏွီးေႏွာျခင္းတြင္
အခ်ိန္တစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးခ်ိန္တြင္
တစ္ခါမွ မခံစားခဲ့ဖူးေသာ ခံစားမႈအခ်ိဳ႕သည္
ေဒါသတို႕ႀကားမွ တစတစနရာယူလာသည္
ဝင္ေရာက္လာေသာ ခံစားမႈအသစ္အဆန္း
တို႔အားရွာေဖြေတြ႔ရွိေလက်ေတာ္မရပ္တန္႔ခ်င္ေလ
ထူးဆန္းလြန္းစြာ...က်ေတာ္စီးေမ်ာေနမိသည္။
နာက်င္မႈႀကားမွ သတိျပဳမိလာေသာ တစ္စံုတစ္
ရာ...မ်က္လံုးဖြင့္မိခ်ိန္ ဆံုမိမွာစိုးရြံ႕ေနမိေသာ
မ်က္ဝန္းဝိုင္းစက္စက္ေတြနဲ႔ မေတြ႔ဆံုျဖစ္။
ခ်န္းကိုယ္တိုင္လည္း က်ေတာ့္ကဲ့သို႔မ်က္လံုးတို႔
မွိတ္ထားေလသည္။
အသက္၂၀ေက်ာ္ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏
မက္ေမာျခင္းက ဒီလိုပံုစံလား??နာက်င္ေနသည့္
ႀကားမွ ျပံဳးမိေသးတယ္။
ေယာက်ား္တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ ေယာက်ာ္း
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝက ဒီလိုမ်ိဳးလား??ဒီလိုမ်ိဳး
နာက်င္မႈေတြႀကားမွာေတာင္ ျပံဳးႏိုင္ေနေသးသည္
အထိ ေပးဆပ္တတ္ျခင္းလား??
အသံမထြက္ေအာင္ အံ့ႀကိတ္တင္းေနရင္း
က်ေတာ့္ကို အုပ္မိုးေနေသာ လူသားကို ေရမႈန္
ေရစက္ေတြႀကားမွဝိုးတဝါးေမာ္ႀကည့္ေနရသည္
ေရဘားပိတ္လိုက္မွပဲ...ခ်န္းဖ်ားေနတာ
ေရဘားကို လွမ္းေသာလက္ကို ဘာလုပ္မည္
ထင္လို႕လည္းမသိ ဆြဲဖမ္းကာ ေက်ာက္ျပားနဲ႔
ဖိကပ္ထား၏။
ပူးကပ္သြားေသာ ခႏၶာကိုယ္ခ်င္းပြတ္တိုက္ေန
္ရံုသာမက က်ေတ္္ာ့လည္ပင္းေပၚမွ အသားမ်ွင္တို႔ကိုငံု႔ခဲထားေသး၏။
ပို၍ျမန္ဆန္လာေသာ လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔အတူ
တျဖည္္းျဖည္းနစ္ဝင္လာေသာ သြားေပါက္ရာ
ထြက္ေလဝင္ေလ ဆက္ေနမႈေတြ...
မႀကာခင္ သူခံစားမႈကေန လြတ္ေျမာက္ေတာ့
မည္။
အရာရာျပီးျပည့္စံုသြားသလို ခံစားခ်က္။ရႊဲရႊဲစိုေန
ေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္ ထူးဆန္းစြာ ပူေႏြးေလာင္
ျမိဳက္ေနတာ။
တင္းတင္းပိတ္မွိတ္ထားမိေသာ မ်က္လံုးတို႔ထဲ
ပထမဆံုးဝင္ေရာက္လာတာ အရွိန္နဲ႔ က်ဆင္း
ေနေသာ ေရမႈန္ေရမႊားေတြ။ေနာက္...
ေက်ာက္ျပားျဖဴျဖဴေပၚ စီးေနေသာ ေရအခ်ိဳ႕နဲ႔
ေရာေနေသာ ဒါ...ဒါဘာလဲ ေသြးေတြ??
က်ေတာ္ဘာလုပ္မိလိုက္တာလဲ??
လိင္တူ ဆက္ဆံရင္...
ေသြးက တစ္ဆင့္...
ေခါင္းထဲဝင္လာေသာ ကူးစက္ေရာဂါသတိေပး
ခ်က္ေတြ
"ေသြး...ေတြ"
"မႀကည့္နဲ႔..."
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုျမင္ကြင္းကို ဖုံုးကြယ္လိုက္ေသာ လက္ဖဝါးႏုႏု
"ပထမဆံုး မို႔ပါ..."
ႀကားဖူးနားဝေဆးပညာဆိုင္ရာ
ျပန္႔က်ဲေနေသာဗဟုသုတအပိုင္းအစေတြထဲက ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားစိတ္တို႔သည္ ငပိုင့္ရဲ႕
"ပထမဆံုး ပါ...ငါ့ ပထမဆံုး မို႔"
ဆိုသည့္စကားေအာက္ လံုးေျခပိျပားျခင္းခံလိုက္
ရသည္။
"ဘာမွမျဖစ္ဘူး။မင္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ခ်န္းရာ"
ေရစိုေနေသာက်ေတာ့္ ေက်ာျပင္ေပၚ
ႏွစ္သိမ့္သလို ပြတ္သပ္ေပးေနေသာ လက္ဖဝါးေႏြးေႏြး...
ေနာက္ျပီးေႏြးေထြးေသာရင္ေငြ႔ ေအာက္
က်ေတာ့္ကမၻာတစ္ျခမ္းအေမွာင္ခ်သြားသည္။
Thank You All
Weekends ေတြမွ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ျပဳပါေနာ္။
(Unicode)
/
/
/
A/N မရေးချင်ဆုံးအပိုင်းတွေပါ။ဘယ်လိုဖြတ်
ကျော်ရမလဲ??ဒီအခြေအနေဘယ်လိုရှောင်လွှဲ
ရင်ရလောက်လဲလို့ အကြိမ်ကြိမ်စဉ်းစားရင်း
ဒီအခြေအနေရောက်ကို ရောက်လာခဲ့ရတယ်
အဖြေမထွက်ခဲ့ဘူး။
About Storyမှာတည်းက ပြောထားသလို
Reader nimsတို့ကပဲ နားလည်ပေးပါနော်။
>>Age Limited warning<<
ဘယ်အချိန်ရှိသွားလည်းမသိ နေရိပ်က လိုက်ကာ
ကိုဖြတ်ကာ အခန်းထဲထိတိုးဝင်သည်။
လက်မောင်းတစ်ဖက် လှုပ်မရလောက်အောင်ထိ
သွေးစီးဆင်းမှု ရပ်တန့်နေပေမယ့် မရွှေ့ဖြစ်။
တရားခံကတော့ သူမဟုတ်သလို လက်မောင်း
ပေါ်အုံးစက် အိပ်မောကျဆဲ။
လက်မောင်းပေါ်ထိခတ်လာသော သူ့ထွက်
သက်နွေးနွေးသည်အသိစိတ်အပြည့်မကပ်သေး
ချိန်တောင်ကြက်သီးမွေးညှင်းထစေတယ်။
ပြုံးမိသည်။ဒီလိုမျိုးတွေကြောင့် လက်ထပ်ချင်ကြ
တာလား?ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးက လက်ထပ်မှပိုင်ဆိုင်
ရတာမျိုးလေ။ဖြစ်နိုင်ရင် ခုချိန်အပိုင်းအခြားကို
ရပ်ထားချင်သည်။
သေချာကြည့်မှ တွေ့တယ်။မှေးစက်နေသေးသူ၏ပါးပြင်ပေါ်က မှဲ့နက်
သေးသေးလေး~~
မနေ့ညက မှောင်နေလို့လားမသိ
ကျတော်မမြင်ခဲ့ဘူး။ဒါခုမှ ပေါ်လာတဲ့ မှဲ့နက်၊
ကျတော်မတွေ့ဖူးခဲ့သည့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ခုမှ ပေါ်လာသည့် အသစ်အဆန်းမို့
ကိုင်ကြည့်ချင်မိသည်
လက်ချောင်းထိပ်လေးနဲ့ ခပ်ဖြည်းဖြည်းချင်းထိ
တွေ့မိသည်။ပါးတွေပူနေတာလား??အဟုတ်ပဲ
အပေါ်ပိုင်း အကျီ ၤကင်းလွတ်နေ၍ အဝတ်တစ်ခု
ခု ဝတ်ပေးမှဖြစ်တော့မည်ဆိုတာသိပေမယ့်
နိုးသွားမှာလည်း မလိုလားသလို ကိုယ် ကိုယ်၌လည်း ထမရ။
"ဖျားနေပြီ"
နှဖူးပေါ်လက်တင်ကြည့်မိသည်နှင့်ချန်း၏ပြောင်းလဲနေသော ကိုယ်အပူချိန်သည် ကျတော့်စိတ်ကို
လောင်မြိုက်စေသည်။နှိုးပြီးတစ်ခုခုလုပ်ပေးရ
မယ်မှန်းသိပေမယ့် အခုမှ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ခွင့်ရ
သူလို မလှုပ်မယှက်အိပ်မောကျနေသည်မို့
ဖယ်လည်း မဖယ်ရက်။
ဆံပင်တိုနက်နက်တွေကိုဖွဖွလေးထိကိုင်မိသည်။
စကားတစ်ခု အလိုလိုထွက်ကျလာပြန်သည်။
မရည်ရွယ်ပေမယ့် နှစ်ရှည်လများ ပြောခဲ့ဖူး၍လား
မသိ~~စိတ်မဆောင်ခင် နှုတ်ကအလိုလိုအသံ
ဖြစ်တည်၏။
"နှမျောတယ်~~"
မျက်ရည်တစ်စက အလိုလိုကျဆင်းလာသည်။မထည့်ချင်ဘူး သူများလက်ထဲကို...
နေပျော်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိနေ၍ပို၍နှမျော
တယ်။
"ဟေ့ ခဏနေအုံး"
အိမ်ပြင်ကနေ ဝိုးတဝါးတားမြစ်သံ။ဘယ်သူဘယ်ဝါ...ကိုယ့်အိမ်နဲ့ သက်ဆိုင်သည်
မသက်ဆိုင်သည် မသေမချာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေ
စဉ် ညကတည်းက Lockမချရသေး
သော အခန်းတံခါးပွင့်လာသည်။
ငြင်ငြင်သာသာမဟုတ်၍ အိပ်မောကျ
နေသူ လန့်နှိုးသွားမည် ဆိုသော အသိနဲ့
လျှပ်တပြတ်အလိုအလောက်တုံ့ပြန်မှုက ရင်ခွင်ထဲ
ထည့်လိုက်မိတာ။
"နှင်းနု..."
အခန်းဝရပ်နေသော မိန်းကလေးသည် ချက်ချင်း
ဆိုသလို ပြေးထွက်၏။အခန်းရှေ့ ရပ်ကာ ကျန်
နေသော ကောင်းသည်လည်း နှင်းနုနောက်ပဲ
ပြေးလိုက်မလိုလိုဖြစ်ပြီးမှ ကျတော်နဲ့ ချန်းကို ကြည့်ပြီးမျက်လုံးပြူးနေသည်။
"ကောင်း...ခဏ"
မနိုးသေးသူကို လက်မောင်းပေါ်မှ အသာမကာ
ခေါင်းအုံးပေါ်ပြောင်းတင်ပေးသည့်တိုင် မနိုး
သွား။တော်သေးသည် ပြောရမယ်။
အိပ်ရာထဲမှ ထသည်နှင့် နွေးထွေးမှုကဆိတ်ကာ
သုဉ်း၏။ကုတင်အောက်ကျနေသော T-shirt
ကို ကောက်စွတ်ကာ အခန်းရှေ့ကြောင်အကာ
ရပ်ငေးနေသေးသော ကောင်းအား တိုးတိုးနေ
ဟူ၍ အမူအရာဖြင့်ပြရသေးသည်။မနိုးသွားစေချင်
" ပိုင်~~"
"နှင်းနုက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရောက်လာ..."
ကောင်း ပြန်မဖြေခင် ပြေးထွက်သွားသူ နောက်
ကို လိုက်ရသည်။ကောင်း အကျင့်ကိုက အရေး
အကြောင်းဆို စကားထွက်မလာတာ
ဝေးဝေးရောက်လောက်ပြီဟု ထင်ပေမယ့်အိမ်ရှေ့
ခြံထဲမှာသာ ရှိနေပြီး
"နှင်းနု...ဘယ်လို..."
ဖြောင်း!ဟူသော အသံတစ်ချက်နှင့် အတူ
ကျတော့် မျက်နှာလည်ထွက်သွားလောက်သည်
အထိ ဒေါသအားပြင်းထန်သည်။
"နင်တို့တွေ အစတည်းက ဒီဇာတ်ခင်းကြမယ်
ဆိုလည်း ငါ့လက်ထဲ ဘာလို့ထိုးထည့်သေးလဲ"
"မ...မဟုတ်ဘူး။နှင်းနု ငါရှင်းပြ"
"ဘာကိုလဲ??ဘာကိုရှင်းပြမှာလဲ ပိုင်သုတဟမ်"
ငယ်ငယ်ကဇတ်ဇတ်ကြဲစရိုက်သည် ခုထိမပျောက်
သေး...ကျတော့်ကို ထုရိုက်သည်။ကန်ကျောက်
သည်။ငိုရှိုက်သည်။
"ခဏ...ခဏ နှင်းနု ငါရှင်းပြတာနားထောင်"
"ငါ့ရှင်းပြတာနဲ့ ပြီးမသွားဘူး ပိုင်။မနေ့ညက
နင်တို့ ခင်းခဲ့တဲ့ ဇာတ် တစ်နိုင်ငံလုံးသိနေပြီ...
နင် ဘာလို့ အဲ့လောက်ထိ ရက်စက်တတ်ရတာလဲ
ပိုင်~~နင် မချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်
အပေါ် တစ်ခါရက်စက်ရတော်ရောပေါ့ဟ။နင်
မလိုချင်လို့ သူများလက်ထဲအတင်းထိုးထည့်
ခဲ့ပေမယ့် ငါက...ငါက နင်သူ့ကိုလိုချင်
တယ်လို့တောင်းလာရင် မပေးပဲ နေမှာမှ မဟုတ်တာပိုင်ရယ်...နင် လုပ်ရက်တယ်ဟာ"
ကျတော့်ရင်ကို တဗုန်းဗုန်းထုနေသူသည် အား
လျော့စွာ မြက်ခင်းပေါ်ပျော့ခွေကျသည်။
"နှင်းနု..."
ဆွဲထူပေးသော ကျတော့်လက်တွေကို ရွံ့ရှာသလို
ဆွဲခါဖယ်ကာဖြင့်ထရပ်သည်။မျက်ရည်သုတ်၏။ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်ကာအားတင်းရင်းမဲ့ပြုံးတစ်ချက်မျက်ရည်တွေကြားမှလူးလွင့်လာသည်။
"ဒီအခြေအနေဖြစ်နေတာတောင် ငါမျက်နှာပြောင်
တိုက်ပြီး လက်ထပ်ပွဲလုပ်ဖို့လောက်ထိ သတ္တိမရှိ
ဘူး။နင်တို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲသလောက်
ငါမတိုက်ရဲဘူး...ချန်း ကိုပြောလိုက်ပါ။ဘယ်တုန်း
ကမှ မချစ်ခဲ့ဖူးလို့ ရှက်ရုံကလွဲပြီး ငါဘာမှမဖြစ်
ဘူးလို့"
"နှင်းနု ခဏနေ"
"မလိုက်ခေါ်နဲ့တော့ ပိုင်။"
ကျတော့်လက်ကိုဖမ်းဆွဲကာ တားသော ကောင်း
ကိုပင် ဒေါသစိတ်နဲ့အော်မိတော့၏
"မခေါ်လို့ရမလားကွ။ငါ့ပါးကိုလည်း လည်ထွက်
အောင်ရိုက်သွားတာ...အထင်လွဲသွားတာကွ။
လက်ထပ်ခါနီး စိတ်ဆက်နေတတ်တာ သိပေမယ့်
ခုဟာက"
"မင်းရှင်းပြတာ သူနားထောင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။
မင်္ဂလာပွဲဖျက်သိမ်းကြောင်းတောင် ထည့်ဖို့
ို့ရန်ကုန်ကိုဖုန်းဆက်ထားတာ။ငါ့ကိုသာ ရှင်းပြ
မင်းတို့ ဘယ်လိုကြောင့်"
"ဟာ ဘာတွေလဲ ကောင်းရာ။မင်း တို့မြင်တာ တခြားမဟုတ်ဘူး။ချန်း လန့်နိုးမှာဆိုးလို့..."
"ငါပြောချင်တာ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး ပိုင်။ဒီဟာကို ငါ
ပြောနေတာ"
လက်ထဲရောက်လာသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်က ပုံ
"ဒါ...ဒါ ဘယ်တုန်းကလဲ?"
ကျတော့်Wallဆိုတာ မှန်၏။
"ကလေးလေးမောသွားရှာပြီ" ကဘာလဲ?
ကျတော်ဘေး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့အိပ်မောကျ
နေတတ်သူသည်ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုဖြူ
စင်နေ၍ု အကြိမ်များစွာငေးကြည့်ခဲ့ဖူးတာ မှန်
ပေမယ့် ဒီpostက??
ခု ကလေးလေးဆိုတာ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျတော့်
လက်မောင်းပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မောကျ
နေသော ချန်းကိုရည်ညွှန်းတာလား??
"မင်း တင်တာ မဟုတ်ဘူးလားပိုင်?ပြန်စဉ်းစားအုံး။မနေ့ညက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ
မင်းတို့ ၂ကောင်။ခုလာတွေ့တော့လည်း
အဝတ်တောင်...မ ကပ် ကြ ဘူး"
ကောင်းသည် ပြောဖို့ရန်တွန့်ဆုတ်ဟန်ဖြင့် နောက်ဆုံးစကားတို့အား တွန့်ဆိုင်းဆိုင်းဆို၏။
"ငါ...ငါ မမှတ်မိဘူးကောင်း"
"မမှတ်မိလို့ မရဘူးဟေ့ကောင်ရ။မင်းတို့ ပုံတွေ
ပွနေပြီ။နှစ်ကောင်လုံး ငါတို့ကို tagပြီးတင်ထား
တာ။ချန်း wallပေါ်မှာရော"
"ဘယ်မှာလဲ??"
Like Kချီနေကာ share ရာချီနေသော Post
နောက်တစ်ခုက ချန်းwallပေါ်မှာ...
"I can't stand without u"
ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်နဲ့ ပေမယ့်ပုံကတော့
ကျတော်wallပေါ်ရှိနေခဲ့သောပုံပင်...
နောက် Married with ဆိုသည့် Life Eventတွေ။ခေါင်းတွေ ထူပူမူးနောက်လာသည်
ချန်း!!ချန်းသိသွားရင်
"ပြန်စဉ်းစားအုံး ပိုင်။မင်း အဲ့လိုသောက်ပြီးမေ့
တတ်လား။ဖြစ်ဖူးလား?"
"ဒါ ငါ ပထမဆုံးသောက်ဖူးတာ။ငါ...ငါ အခု
ပြန်စဉ်းစားလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်"
"သေစမ်း။မင်းwallပေါ်မှာပါမက ချန်းကပါ
တင်ထားသလိုဖြစ်နေတာ။ပြီးတော့ နှင်းနုကို
massage ပို့ထားတာ မင်းဆို။နှစ်ကောင်လုံး
အိပ်နေတဲ့ပုံဆိုတော့ Selfieက ဘယ်သူဘယ်လို
ဆွဲထားတာလဲ??ငါ လိုက်မမှီတော့ဘူး မင်းတို့
၂ကောင်လုံးကို..."
"ချန်း!"
ချန်း သိသွားရင်...အိပ်ခန်းထဲ အပြေးပြန်လာ
စဉ် အိပ်ရာပေါ် ငြိမ်းချမ်းစွာအိပ်ပျော်နေသေး
သည် ကိုတွေ့ရတော့မှ အသက်ရှုဖြောင့်သလို
အခန်းဝတွင် ပုံလျက်သာ ထိုင်ချမိသည်။
ခေါင်းထဲ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးလိုပဲ...ဘာမှစဉ်းစား
လို့ မပေါ်လာတာ။
"ချန်း နိုးလာရင်တော့ တစ်ခုခုသိရမှာပါ~~ဒါ
ပေမယ့် ခုက တော်တော်ပြန့်နေတာ။ဆဲဆို
နေတာတွေတွေ့ရင် ချန်း စိတ်နဲ့...ပြီးတော့
သူတို့ မင်္ဂလာပွဲပျက်သွားတဲ့ကိစ္စ လူကြီးတွေထိ
ပါလာမှာ။မင်း ဘာစဉ်းစားမိပြီလဲပိုင်"
"ငါ...ငါ မသိဘူး။ခု...ချန်းဖျားနေတယ်ကွာ။တစ်
ခုခုဖြစ်မှာ ဆိုးတယ်။နိုးလာရင်"
"မင်း တို့ ဘာမှတော့ မဖြစ်ခဲ့ဘူးမလား?"
စိုးရွံ့ရွံ့မေးလာသော ကောင်း ကြောင့်
ကျတော့်ကိုယ်ကျတော်ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်မိသည်။
ဘာမှ မထူးခြားသလိုပဲ။မနက်နိုးနိုးချင်း ကြည်နူး
ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခဏကို ရပ်
ပစ်ထားချင်တာကလွဲ၍ ကျတော့်ကိုယ်ကျတော်
လည်း မသိတော့ဘူး။
"မားလည်း သိနေပြီနော် ပိုင်။ချန်း အဖေက အမွေဖြတ်မယ်တွေဘာတွေတောင်ပြောနေတာ
မင်းရှင်းပြမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ
သေချာသိမှ ဖြစ်မှာ...မကြာခင် မား ဒီကို လိုက်
လာမယ်ထင်တယ်"
"ငါ တို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး ကောင်း။ဒါတော့
သေချာတယ်"
"ချန်း နိုးလာမှပဲ အဖြေသိမှာ။ငါစောင့်နေပေး
ရမလား??ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ချင်းပဲ..."
"ငါပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်"
"ဒါဆို ငါ မန်းလေးခဏပြန်ဆင်းလိုက်မယ်။နန္ဒ
ကိုလည်း ဖုန်းဆက်လို့မရဘူး။မနေ့ညက သူ
လည်း များနေတာ။ငါမေးမယ်ပိုင်။နားနဲ့မနာ
ဖဝါးနဲ့သာနာတော့...မင်း သူ့ကို တကယ်ချစ်နေခဲ့တာလား?"
အိမ်လေးတွင်းချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မေးခံရသူသည် မေးသူကိုကြည့်မနေ ကုတင်
ထက်အဖျားသွေးရဲနေသော ကောင်လေးကိုသာ
ငေးကြည့်ရင်း...တော်တော်လေးကြာမှ
ခဲယဉ်းလွန်းစွာ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာညှိတ်ပြ
သည်။
သက်ပြင်းပူပူတစ်ခုသည် ဘယ်သူချလိုက်တာ
လဲ မသဲကွဲ...
-
-
-
ဆေးထိုးဆေးသောက်ကြောက်တတ်တဲ့လူ
သည် ငယ်စဉ်တည်းက ဖျားပြီဆိုတာနဲ့
မထတမ်းအိပ်နေတတ်တာ။ခုလည်းမထ။
အရင်ကဆို အတင်းထူကာ မရင်း အမှုန့်ချိတ်ထား
သော ဆေးမှုန့်တို့ကို စတီးဇွန်းထဲထည့်ကာ မား
နဲ့ကျတော် စိတ်ရှည်လက်ရှည်တိုက်ခဲ့ရတယ်။
ခုတော့ချန်းကိုနိုးမလာစေချင်။ဖြစ်နိုင်လျှင် ဒီလို
သာ တစ်သက်လုံး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းသာ
အိပ်စက်စေချင်မိသည်။
ဖုန်းက ဖွင့်လို့လွယ်သည်။Passwordဘာညာ
မခံထား။Postတွေ ပြန်ဖျက်ချင်ပေမယ့် ပြန့်
နေပြီ။
"တောင်းပန်ပါတယ်...တကယ်တောင်းပန်ပါ
တယ်။ချစ်ခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"
တောင်တက်လမ်းပေါ် ဘုရားဖူးကားတိမ်းမှောက်
သည်။အရေးပေါ်လူနာ များသည်ဟူသောအဝင်
်ဖုန်းကြောင့် ရှိသမျှအပူချထားခဲ့ရပြီး အိမ်တံခါး
ိုသော့ခတ်ထားခဲ့ကာဆေးရုံအရေးပေါ်ဌာနရှိရာ ပြေးရသည်။
စူးစမ်းသလိုအကြည့်တွေသည် သွေးအလိမ်းလိမ်း
လူနာတွေကြား ပုန်းလျှိူးကွယ်ပျောက်ကုန်သည်
စပ်စုချင်ကြပေမယ့် သေမင်းတစ်စုက ဆေးရုံ
ပေါက်မှ စောင့်နေကြတာကိုသိ၍ စကားအပို
ဆိုဖို့ အချိန်မရှိ။
ဆေးရုံတစ်ခုလုံးယောက်ယက်ခတ်နေဆဲ။
နန္ဒကို operation(1)ထဲ ဝင်သွားတာ တွေ့
လိုက်ပေမယ့် ...Maskကိုယ်စီအုပ်ထား
သည်မို့ ဘာမှပြောချိန်မရလိုက်။စူးစိုက် ကြည့်
သွားသော နန္ဒအကြည့်အရ နန္ဒမှာလည်း
ကောင်း ကဲ့သို့ မေးခွန်းတွေ ရှိနေပါလိမ့်မည်။
ခုချိန် ကျတော်ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ချင်ဘူး။
အခြေအနေအားလုံးတည်ငြိမ်သွားသည်နှင့်အတူ
နေမင်းသည်လည်းအမှောင်ထုထဲအေးချမ်းသွားပြီ
မေ့နေတာမဟုတ်ပါ။သွေးတွေကြားထဲမှ သေမင်း
ကို မောင်းထုတ်ခဲ့ရသည့်အတွက် ကျတော့်
အိမ်မှာ အိပ်မောကျ ကျန်နေခဲ့သူကို သတိမရ
နိုင်ခဲ့တာ။
ဘုရားရေ...ကျတော်သော့ခတ်ထားမိတာ။သော့
ခလောက်ကိုဖွင့်နေချိန် ကျတော့်လက်တွေသည်
တုန်ယင်လွန်းနေ၍ တော်တော်နဲ့ဖွင့်မရ။
မှောင်မဲနေသော အိမ်တွင်း သူ့နာမည်ခေါ်သံ
အား တုံ့ပြန်ခြင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိ။
"ချန်း!"
တွန့်ကြေနေသောစောင်ပုံတွေထဲ ခွေခွေလေး
အိပ်မောကျနေသူ မရှိတော့။
"ချန်း! ချန်း"
အရှိန်ကောင်းကောင်းနဲ့ကျဆင်းနေသော ရေပန်း
အောက်မှာ ကျုံနိုင်သမျှ ကျုံကာထိုင်နေ၏။
လက်တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ထားသော မှန်ကွဲတစ်ခုက လက်ကောက်ဝတ်ပေါ် တင်နေနှင့်ပြီးနေပြီ
"ချန်း!"
ပြန်မော့ကြည့်လာသော မျက်လုံးတွေသည် ရေစက်မှုန်တွေကြား ကျတော့်ကိုမှ မြင်ရပါရဲ့လား
"ချန်း ဒါဘာလုပ်တာလဲ?"
"ဖယ်!"
"ချန်း ငါပြောတာ နားထောင်အုံး။ချန်း"
လက်ထဲမှ မှန်ခွဲကိုဆွဲလုကာရွှဲရွှဲစိုနေပြီး တဆက်ဆက်တုန်ယင်နေသော ကိုယ်ကို
ထွေးပွေ့တော့ အတင်းရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်
သည်။ရေသံ...တားမြစ်သံတွေကြား
"မင်းကြောင့်..."ဟူသော ထပ်ခါထပ်ခါပြောသံ
က လုံးထွေးထွက်လာသည်။
ဟုတ်တယ်။ကျတော့်အပြစ်တွေပဲ။တစ်ကိုယ်လုံး
တရှိန်းရှိန်းနဲ့ အပူကြီးနေသော သူသည် နိုးထ
လာချိန် ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ အိမ်ထဲ ညကအဖြစ်
အပျက်ကို သူ့ဖုန်းပေါ်မှာတွေ့လိုက်ရပါက...
"ငါ့မိဘ...ငါ့အသိုင်းအဝိုင်း...အားလုံး
မင်းကြောင့်...မင်းကြောင့်"
"တောင်းပန်ပါတယ် ငါတောင်းပန်ပါတယ်"
တောင်းပန်စကားသာ အထပ်ထပ်ဆိုနေသော
ငပိုင့်ကို ကျတော်နစ်နစ်နာနာဖြစ်သွားစေချင်
သည်။
နာနာကျည်းကျည်းဖြစ်သွားစေချင်တယ်။
ရုတ်တရက်ဆောင့်တွန်းခံလိုက်ရသည်။မထင်မှတ်ထားသည်နှင့် ရေချိုးခန်းကျောက်ပြားပေါ်စီးနေသော
ရေထု၏ချော်မှုအားနဲ့ပေါင်းကာ ကြမ်းပြင်နဲ့
ခေါင်းထိခိုက်မှုပြင်းပြင်း။
ပြန်ထထိုင်ဖို့ ကြိုးစာပေမယ့် မူးဝေဝေဖြစ်နေ
သည့်အပြင် ရေတွေနဲ့ ချော်နေသည်။ထလို့မရ
"ချန်း...ဘာလုပ်!အားးးး"
ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသော ရှပ်အကျီ ၤအောက်က ပုခုံး
သားတို့ကို ကိုက်ခဲခြင်းခံလိုက်ရ၏။သွေးဆို့သွား
သည်အထိ...
ပုခုံးကနေ ရွှေ့လာသောတခြားနေရာတွေ...
"အ...ချန်း မ မလုပ်"
ချန်းဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ??ကျတော် စိတ်ကူးနဲ့
တစ်ခါမှ ပင် မတွေးကြည့်မိဖူးသော အခြေအနေ
တစ်ခုကို ချန်း ဦးဆောင်ဖန်တီးနေတာ။
လက်တွေကို ဆွဲဖယ်ကြည့်သည်။မရ။
မပေးချင်တာမဟုတ်။မဖြစ်စေချင်သေးတာ။
ဒီလို အဖြစ်အပျက်ကြီးနဲ့ တစ်ဘဝစာ အမှားဆို
တဲ့ နောင်တနဲ့ မရှင်သန်စေချင်တာ။
ဒါပေမယ့်...ချန်း ဒေါသထွက်နေတယ်။ချန်းမျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်တွေ။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တွေနောက်
သူ့ခံစားရသည့် မွန်းကြပ်မှုတွေအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိသင့်တယ်။ဒါကို ကျတော်
နားလည်ပေးသင့်တယ်။နားလည်ပေးရမည်။
ပြီးတော့ ကျတော်မရုန်းကန်ချင်တော့...ကျတော်
လည်း ပင်ပန်းနေပြီ။
လျစ်လစ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်ပိုင်း
တွေ...အခု ကျတော်ပုံ ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ
မတွေးမိအောင် မျက်လုံးတွေသာ စုံမှိတ်ထား
လိုက်တော့သည်။
ငါက မင်းအပိုင်~~
"အားးးး"
နာတယ်။နာကျင်မှုမျိုးစုံကို ကြုံဖူးပေမယ့် ခုက
မတူ။ကြိုတင်တွေးတောထားထက်ထက်ပို၍ အဆပေါင်းများစွာ~~ကျတော့်အော်သံသည်ပင် အားတက်စရာလေလားမသိပို၍တိုးဝင်လာသည်။
အသက်ရှုရပ်မတတ် ဤနာကျင်မှုကို ပေးနေသူသည် တခြားလူသာဆို...
တွန်းဖယ်လိုက်ချင်တယ်။ဒါပေမယ့် ကျတော်
တွန်းလိုက်ရင် ကျတော့်လို ကျောက်ပြားနဲ့ခေါင်း
ဆောင့်သွားမှာ
အော်သံတစ်ချက်သာထွက်လာသည်။ကျတော်
သိတယ်။ပိုင်သုတ ဘယ်လိုလူဆိုတာကျတော်
သိတယ်။Gameထဲက သူ့ဇာတ်ကောင် တစ်
ချက်လောက်ထိရင်တောင် ဒေါသတကြီးတုံ့ပြန်
တတ်တာ။
ဒီလောက်ထိ နာကျင်မှုမျိုးကို သူဘာမှပြန်မလုပ်
ဘူးဆိုတာ။ဟုတ်တယ် မင်း အဲ့လိုနာကျင်သင့်တာ
ငါဘယ်လောက်ကြောက်လန့်ပြီး နာကျင်ခဲ့ရလဲ
ဆိုတာ မင်းလည်း ခံစားဖူးမှ တရားမှာပေါ့။
ဒေါသတို့နှင့်အစချီခဲ့သော ဤနှီးနှောခြင်းတွင်
အချိန်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးချိန်တွင်
တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးသော ခံစားမှုအချို့သည်
ဒေါသတို့ကြားမှ တစတစနရာယူလာသည်
ဝင်ရောက်လာသော ခံစားမှုအသစ်အဆန်း
တို့အားရှာဖွေတွေ့ရှိလေကျတော်မရပ်တန့်ချင်လေ
ထူးဆန်းလွန်းစွာ...ကျတော်စီးမျောနေမိသည်။
နာကျင်မှုကြားမှ သတိပြုမိလာသော တစ်စုံတစ်
ရာ...မျက်လုံးဖွင့်မိချိန် ဆုံမိမှာစိုးရွံ့နေမိသော
မျက်ဝန်းဝိုင်းစက်စက်တွေနဲ့ မတွေ့ဆုံဖြစ်။
ချန်းကိုယ်တိုင်လည်း ကျတော့်ကဲ့သို့မျက်လုံးတို့
မှိတ်ထားလေသည်။
အသက်၂၀ကျော် ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏
မက်မောခြင်းက ဒီလိုပုံစံလား??နာကျင်နေသည့်
ကြားမှ ပြုံးမိသေးတယ်။
ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ချစ်ခဲ့မိတဲ့ ယောကျာ်း
တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက ဒီလိုမျိုးလား??ဒီလိုမျိုး
နာကျင်မှုတွေကြားမှာတောင် ပြုံးနိုင်နေသေးသည်
အထိ ပေးဆပ်တတ်ခြင်းလား??
အသံမထွက်အောင် အံ့ကြိတ်တင်းနေရင်း
ကျတော့်ကို အုပ်မိုးနေသော လူသားကို ရေမှုန်
ရေစက်တွေကြားမှဝိုးတဝါးမော်ကြည့်နေရသည်
ရေဘားပိတ်လိုက်မှပဲ...ချန်းဖျားနေတာ
ရေဘားကို လှမ်းသောလက်ကို ဘာလုပ်မည်
ထင်လို့လည်းမသိ ဆွဲဖမ်းကာ ကျောက်ပြားနဲ့
ဖိကပ်ထား၏။
ပူးကပ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်ချင်းပွတ်တိုက်နေ
်ရုံသာမက ကျတေ်ာ့လည်ပင်းပေါ်မှ အသားမျှင်တို့ကိုငုံ့ခဲထားသေး၏။
ပို၍မြန်ဆန်လာသော လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့အတူ
တဖြည်းဖြည်းနစ်ဝင်လာသော သွားပေါက်ရာ
ထွက်လေဝင်လေ ဆက်နေမှုတွေ...
မကြာခင် သူခံစားမှုကနေ လွတ်မြောက်တော့
မည်။
အရာရာပြီးပြည့်စုံသွားသလို ခံစားချက်။ရွှဲရွှဲစိုနေ
သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ထူးဆန်းစွာ ပူနွေးလောင်
မြိုက်နေတာ။
တင်းတင်းပိတ်မှိတ်ထားမိသော မျက်လုံးတို့ထဲ
ပထမဆုံးဝင်ရောက်လာတာ အရှိန်နဲ့ ကျဆင်း
နေသော ရေမှုန်ရေမွှားတွေ။နောက်...
ကျောက်ပြားဖြူဖြူပေါ် စီးနေသော ရေအချို့နဲ့
ရောနေသော ဒါ...ဒါဘာလဲ သွေးတွေ??
ကျတော်ဘာလုပ်မိလိုက်တာလဲ??
လိင်တူ ဆက်ဆံရင်...
သွေးက တစ်ဆင့်...
ခေါင်းထဲဝင်လာသော ကူးစက်ရောဂါသတိပေး
ချက်တွေ
"သွေး...တွေ"
"မကြည့်နဲ့..."
ချက်ချင်းဆိုသလိုမြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်လိုက်သော လက်ဖဝါးနုနု
"ပထမဆုံး မို့ပါ..."
ကြားဖူးနားဝဆေးပညာဆိုင်ရာ
ပြန့်ကျဲနေသောဗဟုသုတအပိုင်းအစတွေထဲက ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားစိတ်တို့သည် ငပိုင့်ရဲ့
"ပထမဆုံး ပါ...ငါ့ ပထမဆုံး မို့"
ဆိုသည့်စကားအောက် လုံးခြေပိပြားခြင်းခံလိုက်
ရသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။မင်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ချန်းရာ"
ရေစိုနေသောကျတော့် ကျောပြင်ပေါ်
နှစ်သိမ့်သလို ပွတ်သပ်ပေးနေသော လက်ဖဝါးနွေးနွေး...
နောက်ပြီးနွေးထွေးသောရင်ငွေ့ အောက်
ကျတော့်ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းအမှောင်ချသွားသည်။
Thank You All
Weekends တွေမှ ပြန်တွေ့ခွင့်ပြုပါနော်။
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz