Epi-11
""မား!!က်ေတာ္လာတယ္""
""သား ထမင္းစားေတာ့မလား??""
ဆန္ေစးေလးပြဲေလာက္ကို ျပင္ဆင္ေန
ရင္းမွ က်ေတာ့္ကို အေရးတယူလွမ္းေမးေနေသာ
မားကို ေခါင္းခါျပရင္း--ရွမ္းခ်ဥ္လိုေန၍ လွမ္းေခၚကာထည့္ခိုင္းေနေသာ ဝိုင္းဖက္ဆီ
အေျပးသြားလိုက္သည္။
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို အိမ္ကိုမျပန္ေတာ့ပဲမား
ဆိုင္သို႔သာ တန္းသြား၍ မားကို ကူညီညာေပးေန
တတ္ခဲ့ျပီ။အစက မားက တားပါေသာ္လည္း
ဇြတ္ႀကီးကိုဝင္ကူေနေသာ က်ေတာ့္အားမႏိုင္
၍လႊတ္သာထားေတာ၏့
ခ်န္းက စက္ဘီးစီးခ်င္လို႔ က်ေတာ့္ကိုေန႔လည္စာ
ေကြ်းတာ မွန္ေသာ္လည္း တစ္လုတ္စားဖူးသူ႔
ေက်းဇူးကို မေမ့သင့္တဲ့...ခုမားက က်ေတာ့္ကို
ထမင္းေကြ်းတာတစ္လုတ္ပင္မကေတာ့...
ေက်းဇူးသိတတ္စြာျဖင့္ မားကို ကူညီညာေပးခ်င္
သည္။ေက်းဇူးေပၚေက်းဇူးဆင့္ဆိုတယ္ပဲေျပာရ
ေတာ့မည္။ေနာက္ပိုင္း မားက ထမင္းဖိုးလံုးဝမယူ
ေတာ့ပဲ က်ေတာ့္အားညစာထမင္းေကြ်းျပီးမွ
အိမ္ျပန္လႊတ္ေတာ့၏။
""ေကာင္ေလး...ေရတစ္ဗူးေလာက္""
""ဟုတ္""
ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႔ စားပြဲထိုးလိုက္ ပန္းကန္ေတြ
ဝင္ေဆးလိုက္လုပ္ေနရင္း ဖက္သီဖက္သီနဲ႔ျဖစ္
ေနေသာ က်ေတာ့္ကို Interviewသူကရွိေသး
""အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီ္လဲ??""
""၁၂ႏွစ္""
""အာာ ထြားလိုက္တာ။၁၂ႏွစ္ကလည္း အရပ္ႀကီးရွည္ေနတာပဲ။ မနန္း သူ႔ကိုဘယ္ကေခၚ
လာတာလဲ??""
""အို...သားပိုင္က အလုပ္သမားမဟုတ္ဘူးရယ္
သားပိုင္က နန္း သားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း။သူက နန္း
ကို လာကူေပးတာ""
""ေႀသာ္...ဟုတ္လား။မသိပါဘူး။Sorryေနာ္""
မားျပံဳးေနပါေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမေကာင္း။ေမးသူ
ေတြျပန္သြားမွ...
""သားပိုင္ မားဆီ ခဏ""
ဟူ၍ေခၚကာ က်ေတာ့္အားဘာမွမေျပာေသးပဲ ေတြေငးကာႀကည့္ရင္း သက္ျပင္းဖြဖြခ်သည္။
""မားသားကေလ...မားစကားနားမေထာင္ဘူး
ခုႀကည့္အံုး မားသားကို အလုပ္သမားေလးလို႔
ထင္သြားျပီ။သားမရွက္ဘူးလား??""
""မား ကိုကူညီတာပဲ ဘာရွက္စရာလိုလို႔လဲ?""
""သားပိုင္က မာနႀကီးတာလား?သိတတ္လိမၼာ
လြန္းတာလား မားမေျပာတတ္ေတာ့ဘူးရယ္""
ျငီးျငီးျငဴျငဴေျပာလာသျဖင့္...
မား စိတ္ေပါ့ပါးသြားေစရန္ ဟီးခနဲတစ္ခ်က္ရယ္ျပ
ေတာ့ မားသည္လည္း သူ႔ပါးခ်ိဳင့္ေတြနစ္ဝင္သြား
သည္အထိ ျပန္ျပံဳးျပရင္းမွ...က်ေတာ့္ပိုင္ ပါးခ်ိဳင့္
ေတြကိုႀကည့္ျပီး
""မား နဂ်ီေကာင္ေလးက သိပ္ပါးခ်ိဳင့္လိုခ်င္တာ
မားနဲ႔ အကုန္တူေနျပီးမွ ဘာလို႕ပါးခ်ိဳင့္က်မွပါမ
လာရတာလဲ ဆိုျပီးအျမဲေျပာတတ္တယ္""
အာနဂ်ီေကာင္ ဆိုမွ...နာရီကို အလန္႔တႀကား
ႀကည့္မိေတာ့ သူ႔က်ဴရွင္ဆင္းဖို႔ ငါးမိနစ္ေလာက္
္သာလိုေတာ့သည့္အခ်ိန္ကိုျပေနျပီ။
""မား!!က်ေတာ္ ခ်န္းကို သြားႀကိဳလိုက္အံုးမယ္"
""အယ္...ထမင္းစားအံုးေလ သားရဲ႕။ခ်န္းေလး
က သူ႕ဘာသာသူျပန္လာမွေပါ့""
""မ--မရဘူး။လာႀကိဳလို႔ ေျပာထားလို႔။သြားလိုက္
အံုးမယ္ မား!!ျပီးမွ ျပန္လာခဲ့မယ္""
""ကားေတြသတိထားေနာ္သားပိုင္။ျဖည္းျဖည္း
သြား။မေလာနဲ႔။""
""ဟုတ္""
စက္ဘီးေဒါက္အျမန္ျဖဳတ္ကာ နဂ်ီေကာင္၏
က်ဴရွင္ရွိရာ ေက်ာက္ေျမာင္းေစ်းထိပ္သို႕ အားကုန္နင္းလာရသည္။
မားက ျဖည္းျဖည္းသြားဆိုေပမယ့္ က်ေတာ္မေအး
ေဆးႏိုင္။
သူ႔အား က်ဴရွင္လာႀကိဳပါမွ သခ်ာၤ(2)စာအုပ္
ေပးကာ ဥာဏ္စမ္းပုစၧာမ်ားကိုလည္းရွင္းျပေပး
မည္ဟူ၍မနက္ကတည္းကရာဇသံကထုတ္ျပီးသား...
ဒီလ က်ေတာ့္အဆင့္ေတြျပန္ေကာင္းလာဖို႔အေရး
သင္ရိုးကုန္ေတြပါမက ဥာဏ္စမ္းေတြပါေျဖႏိုင္မွ
ျဖစ္မည္။က်က္စာေတြက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္
က်က္လို႔ရေပမယ့္ သခ်ာၤကေတာ့မရ။အနည္းဆံုးတစ္ေယာက္ေယာက္ကရွင္းျပထားမွ
ျဖစ္မွာ။သူတက္တဲ့ က်ဴရွင္က တကယ္ေကာင္း
တယ္။ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္ထဲက စာေတြပါသင္
ေပးရံုသာမက ခုလိုအျပင္က ဥာဏ္စမ္းေတြပါသင္
ေပးတာ။
ေတာ္ေသး။က်ေတာ္တိုက္ေအာက္အေရာက္
သူတို႔က်ဴရွင္အဆင္း ကြက္တိမို႔...
က်ဴရွင္ေအာက္ရပ္ေစာင့္ေနေသာ က်ေတာ့္ကို
ေတြ႔ေတာ့ ေကာင္းဆက္စံ အံ့ႀသသြားျပီးဝမ္းသာ
အားရ နဲ႔ က်ေတာ္ထံေျပးလာသည္။
""ငါတို႔ဆီ လာတာလား??ပိုင္""
""မဟုတ္ဘူး။ငါ့ကို လာႀကိဳတာ""
က်ေတာ္ေျဖခ်ိန္မရလိုက္။ထံုးစံအတိုင္းမ်က္ႏွာပင့္
ႏွင့္ စက္ဘီးbellကို ေတာင္ခနဲျမည္ေအာင္တစ္
ခ်က္လက္ေဆာ့ ႏွိပ္သြားျပီး ေနာက္ခံုေပၚတက္
ထိုင္သည္။
""မင္းက ပိုင့္ စက္ဘီးနဲ႔ျပန္ေတာ့...ငါကဘယ္လို
ျပန္ရမလဲ?""
ဝမ္းပန္းတနည္းပံုစံႏွင့္ေမးလာေသာ
ေကာင္းဆက္စံအား
""လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ေပါ့ကြ"" ဟူ၍ေသြးေအးစြာ
ေျပာေတာ့ စိတ္ထိခိုက္လြယ္ေသာေကာင္းဆက္စံ
ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္သြား၏။ဒီလိုဆိုက်ေတာ္လည္းစိတ္မေကာင္း
""ငါတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ႀကရေအာင္ ခ်န္း။မင္း
ငါနဲ႔ စက္ဘီးလိုက္စီးေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း
လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရမွာေပါ့""
""လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ ဆိုက္ကားငွားစီးေပါ့။ငါေတာ့ လမ္းလံုးဝမေလွ်ာက္ခ်င္ဘူး။သြားမယ္""
က်ေတာ့္ခါးကိုလာညွစ္ကာ ေဆာ္ႀသလာေသာ
အခါ အားနာစြာနဲ႔ပဲ ေကာငး္ဆက္စံကိုေနာက္
တြင္ခ်န္ထားခဲ့ရေတာ့သည္။
""ခ်န္း...မင္း ေကာင္းဆက္စံကိုအဲ့လိုမလုပ္သင့္
ဘူး။ဟိုေန႔ေတြက သူနဲ႔အတူတူျပန္ေနက်မလား
ခုလိုတစ္ေယာက္တည္္းထားခဲ့ေတာ့...""
""ငါမွ လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္တာ...""
""ဒါေပမယ့္...""
""ဒါေပမယ့္ ေတြမမယ့္ေတြလုပ္မေနနဲ႔။အခုမင္း မားဆိုင္ကေန လာတာလား??""
""အင္း...ဘယ္လိုသိ??""
""မင္း ကိုယ္ကေန ရွမ္းခ်ဥ္နံ႕ရေနလို႔""
""အနံ႕ခံေကာင္းလွခ်ဥ္လားမင္းက""
ဗုန္း!!
အားးးး
ေက်ာကုန္းကိုလည္း လက္သီးနဲ႔ ဗုန္းခနဲထုလိုက္
သလို ခါးကိုပါအားကုန္ဖ်စ္ညွစ္ခံလိုက္သျဖင့္စက္
ဘီးေတာင္ ယိုင္ခ်င္သြားတယ္
""ဘာေျပာလို႔လဲ ခ်န္းရာ""
""မင္း ငါ့ကို အနံ႕ခံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာေတာ့
ငါက ဘာေကာင္ျဖစ္သြားျပီလဲ??""
""အင္??ငါ မင္းကို ဘာေကာင္ဆိုျပီးေျပာတာမွ
မဟုတ္တာ။""
""ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။မင္း အဲ့အေကာင္လို႔ေျပာခ်င္တာ
ငါသိတယ္...သူခိုးေျပးမွ ထိုးကြင္းျပမေနနဲ႔""
""အမ္??အဲ့စကားပံုက ခုနဲ႔ဘာမွမဆိုင္သလိုပဲ""
""ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္။ငါ့ဘာသာငါေျပာခ်င္လို႔
ေျပာတာ""
အႏိုင္က်င့္တာတကယ္ပါ။ျငိမ္ျပီးသည္းခံမွန္းသိ
ေတာ့ ဒီေကာင္ တေန႔တျခားပိုပိုဆိုးလာတယ္။
အရင္စိတ္နဲ႔သာ ဆိုရင္ ဒီနဂ်ီေကာင္ေတာ့လား
ဟင္းဟင္း
""ထမင္းစားလာလား??""
""အင္""
""မစားရေသးဘူးမလား??မင္း မားကိုေနရင္းက
ေန ငါ့ဆီေျပးလာတာမလား??""
""အင္္း ဟုတ္တယ္""
""ဒါဆို မားဆိုင္ကိုအရင္သြားမယ္။မားဆီကေန
ဟင္း ထုပ္ထုတ္လာခဲ့။ငါတို႔အိမ္သြားျပီး အိမ္မွာ
စားမယ္။""
""မင္းတို႔အိမ္ ကိုလား""
""ေအး...မင္းကိုသခ်ာၤရွင္းျပရအုးံမယ္ေလ။ငါ့အိမ္
ကိုလိုက္ခဲ့ေပါ့""
သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူ ဟုတ္ေနတာမို႔က်ေတာ္ဘာမွ
အထြန္႔မတက္ျဖစ္ေတာ့။အတြန္႔တက္မိပါက ေက်ာျပင္ကို ေျဗာတင္ခံေနရအံုးမယ္။လက္ေတြ
ကသာ ပိန္ေညာင္ေလး။အဲ့လက္ေသးေသးေတြ
နဲ႔ရိုက္ခံရရင္ အီဆလံေဝသြားမယ္သာမွတ္။
ႀကီးေမေျပာဖူးသလိုအရိုးထဲကအားထြက္တယ္ဆိုတာဒါမ်ိဳးျဖစ္မယ္။
မားျပန္မလာမခ်င္းအိမ္တြင္ခ်န္းတစ္ေယာက္
တည္းျဖစ္ေနသည္ကို ေနာက္ဆံတင္းေနရေသာ မားသည္က်ေတာ္လိုက္သြားမည္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ေနေရာ။
ဟင္းထုပ္ထုတ္ေပးလိုက္တာလည္းအမ်ားႀကီး
ေနာက္ျပီး စာလုပ္ေနရင္း မုန္႔စားလို႔ရေအာင္ဆို
ုျပီး မုန္႔ဖိုးပါ ေပးလိုက္ရင္ ခ်န္းဆိုသည္ကလည္း
မႈိရသြားသလိုပဲ။
ခ်န္းကိုေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္အပို႔အႀကိဳလုပ္
ေနရတာတစ္ပတ္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔တို႔
တိုက္ခန္းသို႔ ခုမွပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္ဖူးျခင္း
ျဖစ္သည္။
စိမ္းႏုေရာင္သုတ္ထားေသာ ခ်န္းတို႕အခန္းသည္
က်ေတာ္တို႔အခန္းေလာက္မက်ယ္ေပမယ့္ ပစၥည္း
တို႔က သူ႔ေနရာနဲ႔သူ စီစဥ္တက်ရွိေန၍ရွင္းလင္း
ေနသည္။
အိမ္ထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ခ်န္းသည္မီးေတြဖြင့္သည္
လြယ္အိတ္ကို စာေရးစားပြဲေပၚေသခ်ာတင္သည္
""ေရေသာက္မလား??""
ေရခဲေသတၱာထဲမွ ေရခဲေရဗူးတစ္ဗူးထုတ္ကာ
က်ေတာ့္လို တစ္ခါတည္းေမာ့မသာက္ ဖန္ခြက္
ထဲေသခ်ာထည့္ကာ တိုက္္၏။
""ေရာ့ မင္းစာအရင္ကူးထားလိုက္""
စစ္ေတာင္းစကၠဴဝါဝါသံုးရြက္ေလာက္ကိုေကာက္
ရိုးညီေအာင္ ခ်ိဳးလ်က္ ညွပ္နဲ႔ခ်ဳပ္ေပးျပီး သူ႔စာအုပ္ထဲမွပုစၦာမ်ားကို ကူးခိုင္း၏
""ငါ ေရခ်ိဳးလိုက္အံုးမယ္။ငါေရခ်ိဳးတာကိုထိုင္
ေစာင့္ရင္းမင္းက စာကူးထား။ျပီးရင္ ထမင္းစား
မယ္။စားျပီးမွ စာရွင္းျပမယ္ Ok??""
သူေျပာသမွ်အငး္ အင္းသာလိုက္ႏိုင္သည္။
မ်က္မွန္ဝိုင္းႀကီးကို စာေရးစားပြဲေပၚခ်ြတ္ျပီးသည္
ႏွင့္ အိမ္အလယ္ခန္းထဲ ေျပးဝင္သြားကာ လိုက္ကာျပာျပာကိုပါတစ္ခါတည္းဆြဲပိတ္သြား
သည္
""ဝင္မလာနဲ႔ေနာ္ ငပိုင္။ငါ ေရခ်ိဳးမလို႔""
""ေအး""
ျဖစ္ရတယ္။သူေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေရဝင္ခ်ိဳးမယ့္ကိစၥ
က်ေတာ္က ဘာလို႔လိုက္ႀကည့္ရမွာလဲ??
ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အိပ္မ်ားေပ်ာ္ေနလားမသိ။က်ေတာ္
ကူးျပီးလို႔ ေတာ္ေတာ္ႀကာမွ ထြက္လာသံႀကားရ
သည္။
""ႀကာလိုက္တာ ခ်န္းရ...ငါေတာင္ေရးလို႔
ျပီးေနျပီ"
အိမ္ေရွ႔ကေနေအာ္ေျပာေနေသာ က်ေတာ့္အား
သူသည္လည္း အိမ္ခန္းထဲမွေန၍ျပန္ေအာ္သည္
""ေဂ်းေတြဘာေတြေသခ်ာတြန္းရတာေပါ့ကြ။
မင္းလို ညစ္တီးညစ္ပတ္မွမဟုတ္တာ""
""ဘယ္ေလာက္တြန္းတြန္း ဒီအတိုင္း...""
""ဘာဒီအတိုင္းလဲ?""
စြပ္က်ယ္အျဖဴကို အျပည့္မဆြဲခ်ရေသးပဲအိမ္ေရွ႔
ဲေျပးထြက္ကာ ရန္လာေတြ႕ေသာခ်န္းကို
ိုႀကည့္ရင္းက်ေတာ္ေျပာမယ့္စကားေတြပင္ ျပန္စဥ္းစားမရေတာ့...
ခ်န္းက တကယ္အသားေတြေဖြးေနတာပဲ။ခ်န္းျဖဴ
ပံုက ေကာင္းဆက္စံနဲ႔လည္းမတူ။
""ဘာႀကည့္ေနတာလဲ??""
""ခ်န္း...မင္း အသားေတြေဖြးေနတာပဲ။ေက်ာင္း
မွာ အဲ့ေလာက္မေဖြးပါဘူး""
""ဟုတ္တယ္ ငါက အတြင္းသားေတြပိုျဖဴတယ္""
ေျပာရင္း စြပ္က်ယ္ပါးေလးကိုဆြဲခ်လိုက္၍ ဖုံးကာ
သြားေသာ ခ်န္းအသားေတြအား ေနာက္တစ္ခါ
ထပ္ႀကည့္ခ်င္လာသည္။ဟုတ္တယ္...လက္
က အသားအေရာင္ထက္ေစာနကခႏာၶကိုယ္က
အသားေရာင္က ပိုႀကည့္ေကာင္းေနတာ။
အျမဲသနပ္ခါးေတြျပည့္ေနေသာ ပံုကိုျမင္ေနက်မို႔
လားမသိ။ခု ေရခ်ိဳးျပီးခါစ ရွင္းလင္းေနေသာခ်န္း
မ်က္ႏွာသည္ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။
မ်က္မွန္လြတ္ေန၍ခ်န္းမ်က္လံုးတို႔ကိုလည္းခုမွ
ေသခ်ာျမင္ရသည္။မားလိုပဲ မ်က္ေတာင္ရွည္ရွည္
ေတြ ခ်န္းမွာ ရွိေန၏။သို႔ေပမယ့္ အဲ့မ်က္ေတာင္
ေတြကိုလည္းေသခ်ာႀကည့္ခ်ိန္မရလိုက္။သူ႔မ်က္
မွန္ဝိုင္းႀကီးနဲ႔ ကာလိုက္ျပန္ျပီေလ။
""မင္း သနပ္ခါးမလိမ္းေတာ့ဘူးလား?""
""မလိမ္းဘူး။အမွန္ေတာ့ ငါက သနပ္ခါးမလိမ္း
ခ်င္ေတာ့ဘူး။မင္းလို ဘာမွမလိမ္းပဲေက်ာင္းလာ
ခ်င္တာ။မားက အတင္းလိမ္းေပးေနလို႔။အဲ့လို
သနပ္ခါးေတြဖံုေနေအာင္လိမ္းလို႕လည္းအတန္း
ထဲကေကာင္ေတြက ငါ့ကို အေျခာက္ဘာညာစ
တာ""
ေနာက္ထပ္အံ့ႀသစရာတစ္ခုထပ္ေတြ႔ရျပန္သည္။
သနပ္ခါးမပ်က္ရွိေနခဲ့ေသာ အနားကပ္တာနဲ႔
သနပ္ခါးနံ႕ေတြရေနတတ္ေသာ ခ်န္းက သနပ္ခါး
မႀကိဳက္ဘူးတဲ့လား??
ဒီႀကားထဲ က်ေတာ္သည္လည္း အတန္းထဲက
ေကာင္ေတြလို ခ်န္းကိုအထင္လြဲခဲ့သည္ပဲ။
အေတြးနဲ႔တင္ ခ်န္းကိုအားနာသြားရသည္။သို႕ေပ
မယ့္ စိတ္ေကာင္းဝင္ေနေသာခ်န္းသည္
က်ေတာ့္ကို ထမင္းေတြဘာေတြခူးခပ္ေကြ်းေသး
၏။အသားမစားေသာ က်ေတ္ာ့ေႀကာင့္ ေကၽာင္း
သို႔ေန႔တိုင္းသက္သက္လြတ္ဟင္းေတြသာထည့္
လာရသည္သာ မက ခုခါက်ေတာ္နဲ႔ထမင္းအတူ
ူတူထိုင္စားေတာ့လည္း မားထည့္ေပးလိုက္ေသာ
သက္သက္လြတ္တို႔ဖူးဟင္းထုပ္နဲ႔သာစားေန၍
""ခ်န္း အသားနဲ႔စားခ်င္စားေလကြာ။ရွိတယ္မလား""
""ရတယ္မစားေတာ့ဘူး။""
""အားနာစရာႀကီး။ငါ ရပါတယ္။""
""ေနာက္တစ္ခါ ထပ္စားေတာ့မွပဲ
ဲစားေတာ့မယ္""
""ေနာက္တစ္ခါ??မင္းတစ္ေန႔ ဘယ္ႏွစ္ႏွပ္စား
တာလဲ??""
""ေလးခါ။ဒါ အဆာေျပ ညေနခင္းစာ။မားျပန္
လာရင္ မားနဲ႔ ထပ္စားတယ္။ခါတေလ ငါးခါ
စားတယ္။တစ္ေရးႏိုးဗိုက္ဆာလာရင္ထပ္စား
တယ္"
အံ့ႀသနဘန္းျပဴးႀကည့္ေနေသာ က်ေတာ့္ကို
""မအံ့ႀသနဲ႔။ငါ အရပ္ရွည္ေအာင္ မ်ားမ်ားစားမွ
ျဖစ္မွာ။ငါ မင္းေလာက္အရပ္ရွည္မွျဖစ္မယ္။ေကာင္းဆက္စံနဲ႔က သိပ္မသိသာေပမယ့္ခု
မင္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ ငါအရမ္းေသးေနတာပို
သိသာလာတယ္။""
ခ်န္းက က်ေတာ္ထင္ထားသကဲ့သို႔မဟုတ္မွန္း
နည္းနည္းသေဘာေပါက္လာသည္။
""ဒါနဲ႔ ေနပါအံုး။မင္းက စာေတြအသည္းအသန္
လိုက္လုပ္ေနပါလား??ဘာလဲ ဘာသာစံုက်မွာ
ေႀကာက္ေနျပီလား?""
""အင္း ဟုတ္တယ္။ဟိုေန႔က ဆရာမေျပာတယ္
ေလ။အရင္လလိုဘာသာစံုက်ရင္ ငါ့အရင္ေက်ာင္းကငါ့ကို လက္ခံခ်င္မွာ
မဟုတ္ဘူးတဲ့ေလ။ဒါေႀကာင့္
ငါ အရင္လိုအဆင့္ေတြေကာင္းမွျဖစ္မွာ။""
""ဒီေတာ့...မင္းက...မင္းက ေနာင္ႏွစ္ဒီမွာမေန
ေတာ့ဘူးေပါ့ ဟုတ္လား??""
က်ေတ္ာ့ကိုေသခ်ာႀကည့္ကာ ေမးလာေသာ
ခ်န္းကို ျပန္ႀကည့္မိခ်ိန္...ဘာလဲ??ခ်န္းက်ေတာ့္
ကို စိတ္ဆိုးေနတာလား??
မဆိုင္းမတြ ""ဟုတ္တယ္""လို႔ေျပာရမယ့္ဒီအေျခ
အေနမွာ က်ေတာ္ ဘာစကားမ
ွထြက္မလာေတာ့...
ခ်န္းကိုႀကည့္ျပီးေျပာမထြက္ေတာ့လား??
စိမ္းႏုေရာင္တိုက္ခန္းေလးထဲမွအသံလႈိင္းတို႔သည္
ေကာင္းေလး၏အႀကည့္တို႕ဒဏ္မခံႏိုင္သည့္အလား... တိတ္ဆိတ္ျခင္းကိုသာအေစာင့္အေနျဖင့္ ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ကာ...
ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရွာင္ခြာသြားႀကပါသနည္း??
Thank You All
ေန႔မကူးခင္အမွီေနာက္တစ္ပိုင္း ထပ္upေပး
လိုက္သည္။ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ေတာင္းေပး
ႀကေသာ Readernimတို
(Unicode)
/
/
/
""မား!!ကျတော်လာတယ်""
""သား ထမင်းစားတော့မလား??""
ဆန်စေးလေးပွဲလောက်ကို ပြင်ဆင်နေ
ရင်းမှ ကျတော့်ကို အရေးတယူလှမ်းမေးနေသော
မားကို ခေါင်းခါပြရင်း--ရှမ်းချဉ်လိုနေ၍ လှမ်းခေါ်ကာထည့်ခိုင်းနေသော ဝိုင်းဖက်ဆီ
အပြေးသွားလိုက်သည်။
ကျောင်းဆင်းချိန်ဆို အိမ်ကိုမပြန်တော့ပဲမား
ဆိုင်သို့သာ တန်းသွား၍ မားကို ကူညီညာပေးနေ
တတ်ခဲ့ပြီ။အစက မားက တားပါသော်လည်း
ဇွတ်ကြီးကိုဝင်ကူနေသော ကျတော့်အားမနိုင်
၍လွှတ်သာထားတော၏့
ချန်းက စက်ဘီးစီးချင်လို့ ကျတော့်ကိုနေ့လည်စာ
ကျွေးတာ မှန်သော်လည်း တစ်လုတ်စားဖူးသူ့
ကျေးဇူးကို မမေ့သင့်တဲ့...ခုမားက ကျတော့်ကို
ထမင်းကျွေးတာတစ်လုတ်ပင်မကတော့...
ကျေးဇူးသိတတ်စွာဖြင့် မားကို ကူညီညာပေးချင်
သည်။ကျေးဇူးပေါ်ကျေးဇူးဆင့်ဆိုတယ်ပဲပြောရ
တော့မည်။နောက်ပိုင်း မားက ထမင်းဖိုးလုံးဝမယူ
တော့ပဲ ကျတော့်အားညစာထမင်းကျွေးပြီးမှ
အိမ်ပြန်လွှတ်တော့၏။
""ကောင်လေး...ရေတစ်ဗူးလောက်""
""ဟုတ်""
ပြေးပြေးလွှားလွှားနဲ့ စားပွဲထိုးလိုက် ပန်းကန်တွေ
ဝင်ဆေးလိုက်လုပ်နေရင်း ဖက်သီဖက်သီနဲ့ဖြစ်
နေသော ကျတော့်ကို Interviewသူကရှိသေး
""အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီ်လဲ??""
""၁၂နှစ်""
""အာာ ထွားလိုက်တာ။၁၂နှစ်ကလည်း အရပ်ကြီးရှည်နေတာပဲ။ မနန်း သူ့ကိုဘယ်ကခေါ်
လာတာလဲ??""
""အို...သားပိုင်က အလုပ်သမားမဟုတ်ဘူးရယ်
သားပိုင်က နန်း သားရဲ့ သူငယ်ချင်း။သူက နန်း
ကို လာကူပေးတာ""
""သြော်...ဟုတ်လား။မသိပါဘူး။Sorryနော်""
မားပြုံးနေပါသော်လည်း မျက်နှာမကောင်း။မေးသူ
တွေပြန်သွားမှ...
""သားပိုင် မားဆီ ခဏ""
ဟူ၍ခေါ်ကာ ကျတော့်အားဘာမှမပြောသေးပဲ တွေငေးကာကြည့်ရင်း သက်ပြင်းဖွဖွချသည်။
""မားသားကလေ...မားစကားနားမထောင်ဘူး
ခုကြည့်အုံး မားသားကို အလုပ်သမားလေးလို့
ထင်သွားပြီ။သားမရှက်ဘူးလား??""
""မား ကိုကူညီတာပဲ ဘာရှက်စရာလိုလို့လဲ?""
""သားပိုင်က မာနကြီးတာလား?သိတတ်လိမ္မာ
လွန်းတာလား မားမပြောတတ်တော့ဘူးရယ်""
ငြီးငြီးငြူငြူပြောလာသဖြင့်...
မား စိတ်ပေါ့ပါးသွားစေရန် ဟီးခနဲတစ်ချက်ရယ်ပြ
တော့ မားသည်လည်း သူ့ပါးချိုင့်တွေနစ်ဝင်သွား
သည်အထိ ပြန်ပြုံးပြရင်းမှ...ကျတော့်ပိုင် ပါးချိုင့်
တွေကိုကြည့်ပြီး
""မား နဂျီကောင်လေးက သိပ်ပါးချိုင့်လိုချင်တာ
မားနဲ့ အကုန်တူနေပြီးမှ ဘာလို့ပါးချိုင့်ကျမှပါမ
လာရတာလဲ ဆိုပြီးအမြဲပြောတတ်တယ်""
အာနဂျီကောင် ဆိုမှ...နာရီကို အလန့်တကြား
ကြည့်မိတော့ သူ့ကျူရှင်ဆင်းဖို့ ငါးမိနစ်လောက်
်သာလိုတော့သည့်အချိန်ကိုပြနေပြီ။
""မား!!ကျတော် ချန်းကို သွားကြိုလိုက်အုံးမယ်"
""အယ်...ထမင်းစားအုံးလေ သားရဲ့။ချန်းလေး
က သူ့ဘာသာသူပြန်လာမှပေါ့""
""မ--မရဘူး။လာကြိုလို့ ပြောထားလို့။သွားလိုက်
အုံးမယ် မား!!ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်""
""ကားတွေသတိထားနော်သားပိုင်။ဖြည်းဖြည်း
သွား။မလောနဲ့။""
""ဟုတ်""
စက်ဘီးဒေါက်အမြန်ဖြုတ်ကာ နဂျီကောင်၏
ကျူရှင်ရှိရာ ကျောက်မြောင်းဈေးထိပ်သို့ အားကုန်နင်းလာရသည်။
မားက ဖြည်းဖြည်းသွားဆိုပေမယ့် ကျတော်မအေး
ဆေးနိုင်။
သူ့အား ကျူရှင်လာကြိုပါမှ သချာၤ(2)စာအုပ်
ပေးကာ ဉာဏ်စမ်းပုစ္ဆာများကိုလည်းရှင်းပြပေး
မည်ဟူ၍မနက်ကတည်းကရာဇသံကထုတ်ပြီးသား...
ဒီလ ကျတော့်အဆင့်တွေပြန်ကောင်းလာဖို့အရေး
သင်ရိုးကုန်တွေပါမက ဉာဏ်စမ်းတွေပါဖြေနိုင်မှ
ဖြစ်မည်။ကျက်စာတွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်
ကျက်လို့ရပေမယ့် သချာၤကတော့မရ။အနည်းဆုံးတစ်ယောက်ယောက်ကရှင်းပြထားမှ
ဖြစ်မှာ။သူတက်တဲ့ ကျူရှင်က တကယ်ကောင်း
တယ်။ကျောင်းဖတ်စာအုပ်ထဲက စာတွေပါသင်
ပေးရုံသာမက ခုလိုအပြင်က ဉာဏ်စမ်းတွေပါသင်
ပေးတာ။
တော်သေး။ကျတော်တိုက်အောက်အရောက်
သူတို့ကျူရှင်အဆင်း ကွက်တိမို့...
ကျူရှင်အောက်ရပ်စောင့်နေသော ကျတော့်ကို
တွေ့တော့ ကောင်းဆက်စံ အံ့သြသွားပြီးဝမ်းသာ
အားရ နဲ့ ကျတော်ထံပြေးလာသည်။
""ငါတို့ဆီ လာတာလား??ပိုင်""
""မဟုတ်ဘူး။ငါ့ကို လာကြိုတာ""
ကျတော်ဖြေချိန်မရလိုက်။ထုံးစံအတိုင်းမျက်နှာပင့်
နှင့် စက်ဘီးbellကို တောင်ခနဲမြည်အောင်တစ်
ချက်လက်ဆော့ နှိပ်သွားပြီး နောက်ခုံပေါ်တက်
ထိုင်သည်။
""မင်းက ပိုင့် စက်ဘီးနဲ့ပြန်တော့...ငါကဘယ်လို
ပြန်ရမလဲ?""
ဝမ်းပန်းတနည်းပုံစံနှင့်မေးလာသော
ကောင်းဆက်စံအား
""လမ်းလျှောက်ပြန်ပေါ့ကွ"" ဟူ၍သွေးအေးစွာ
ပြောတော့ စိတ်ထိခိုက်လွယ်သောကောင်းဆက်စံ
ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်သွား၏။ဒီလိုဆိုကျတော်လည်းစိတ်မကောင်း
""ငါတို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ကြရအောင် ချန်း။မင်း
ငါနဲ့ စက်ဘီးလိုက်စီးတော့ သူတစ်ယောက်တည်း
လမ်းလျှောက်ပြန်ရမှာပေါ့""
""လမ်းမလျှောက်ချင် ဆိုက်ကားငှားစီးပေါ့။ငါတော့ လမ်းလုံးဝမလျှောက်ချင်ဘူး။သွားမယ်""
ကျတော့်ခါးကိုလာညှစ်ကာ ဆော်သြလာသော
အခါ အားနာစွာနဲ့ပဲ ကောင်းဆက်စံကိုနောက်
တွင်ချန်ထားခဲ့ရတော့သည်။
""ချန်း...မင်း ကောင်းဆက်စံကိုအဲ့လိုမလုပ်သင့်
ဘူး။ဟိုနေ့တွေက သူနဲ့အတူတူပြန်နေကျမလား
ခုလိုတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့တော့...""
""ငါမှ လမ်းမလျှောက်ချင်တာ...""
""ဒါပေမယ့်...""
""ဒါပေမယ့် တွေမမယ့်တွေလုပ်မနေနဲ့။အခုမင်း မားဆိုင်ကနေ လာတာလား??""
""အင်း...ဘယ်လိုသိ??""
""မင်း ကိုယ်ကနေ ရှမ်းချဉ်နံ့ရနေလို့""
""အနံ့ခံကောင်းလှချဉ်လားမင်းက""
ဗုန်း!!
အားးးး
ကျောကုန်းကိုလည်း လက်သီးနဲ့ ဗုန်းခနဲထုလိုက်
သလို ခါးကိုပါအားကုန်ဖျစ်ညှစ်ခံလိုက်သဖြင့်စက်
ဘီးတောင် ယိုင်ချင်သွားတယ်
""ဘာပြောလို့လဲ ချန်းရာ""
""မင်း ငါ့ကို အနံ့ခံကောင်းတယ်လို့ပြောတော့
ငါက ဘာကောင်ဖြစ်သွားပြီလဲ??""
""အင်??ငါ မင်းကို ဘာကောင်ဆိုပြီးပြောတာမှ
မဟုတ်တာ။""
""ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။မင်း အဲ့အကောင်လို့ပြောချင်တာ
ငါသိတယ်...သူခိုးပြေးမှ ထိုးကွင်းပြမနေနဲ့""
""အမ်??အဲ့စကားပုံက ခုနဲ့ဘာမှမဆိုင်သလိုပဲ""
""ဆိုင်ဆိုင် မဆိုင်ဆိုင်။ငါ့ဘာသာငါပြောချင်လို့
ပြောတာ""
အနိုင်ကျင့်တာတကယ်ပါ။ငြိမ်ပြီးသည်းခံမှန်းသိ
တော့ ဒီကောင် တနေ့တခြားပိုပိုဆိုးလာတယ်။
အရင်စိတ်နဲ့သာ ဆိုရင် ဒီနဂျီကောင်တော့လား
ဟင်းဟင်း
""ထမင်းစားလာလား??""
""အင်""
""မစားရသေးဘူးမလား??မင်း မားကိုနေရင်းက
နေ ငါ့ဆီပြေးလာတာမလား??""
""အင်း ဟုတ်တယ်""
""ဒါဆို မားဆိုင်ကိုအရင်သွားမယ်။မားဆီကနေ
ဟင်း ထုပ်ထုတ်လာခဲ့။ငါတို့အိမ်သွားပြီး အိမ်မှာ
စားမယ်။""
""မင်းတို့အိမ် ကိုလား""
""အေး...မင်းကိုသချာၤရှင်းပြရအုးံမယ်လေ။ငါ့အိမ်
ကိုလိုက်ခဲ့ပေါ့""
သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ဟုတ်နေတာမို့ကျတော်ဘာမှ
အထွန့်မတက်ဖြစ်တော့။အတွန့်တက်မိပါက ကျောပြင်ကို ဗြောတင်ခံနေရအုံးမယ်။လက်တွေ
ကသာ ပိန်ညောင်လေး။အဲ့လက်သေးသေးတွေ
နဲ့ရိုက်ခံရရင် အီဆလံဝေသွားမယ်သာမှတ်။
ကြီးမေပြောဖူးသလိုအရိုးထဲကအားထွက်တယ်ဆိုတာဒါမျိုးဖြစ်မယ်။
မားပြန်မလာမချင်းအိမ်တွင်ချန်းတစ်ယောက်
တည်းဖြစ်နေသည်ကို နောက်ဆံတင်းနေရသော မားသည်ကျတော်လိုက်သွားမည်ဆိုတော့ ပျော်နေရော။
ဟင်းထုပ်ထုတ်ပေးလိုက်တာလည်းအများကြီး
နောက်ပြီး စာလုပ်နေရင်း မုန့်စားလို့ရအောင်ဆို
ုပြီး မုန့်ဖိုးပါ ပေးလိုက်ရင် ချန်းဆိုသည်ကလည်း
မှိုရသွားသလိုပဲ။
ချန်းကိုကျောင်းသွားကျောင်းပြန်အပို့အကြိုလုပ်
နေရတာတစ်ပတ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် သူ့တို့
တိုက်ခန်းသို့ ခုမှပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးခြင်း
ဖြစ်သည်။
စိမ်းနုရောင်သုတ်ထားသော ချန်းတို့အခန်းသည်
ကျတော်တို့အခန်းလောက်မကျယ်ပေမယ့် ပစ္စည်း
တို့က သူ့နေရာနဲ့သူ စီစဉ်တကျရှိနေ၍ရှင်းလင်း
နေသည်။
အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် ချန်းသည်မီးတွေဖွင့်သည်
လွယ်အိတ်ကို စာရေးစားပွဲပေါ်သေချာတင်သည်
""ရေသောက်မလား??""
ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေခဲရေဗူးတစ်ဗူးထုတ်ကာ
ကျတော့်လို တစ်ခါတည်းမော့မသာက် ဖန်ခွက်
ထဲသေချာထည့်ကာ တိုက်၏။
""ရော့ မင်းစာအရင်ကူးထားလိုက်""
စစ်တောင်းစက္ကူဝါဝါသုံးရွက်လောက်ကိုကောက်
ရိုးညီအောင် ချိုးလျက် ညှပ်နဲ့ချုပ်ပေးပြီး သူ့စာအုပ်ထဲမှပုစ္ဆာများကို ကူးခိုင်း၏
""ငါ ရေချိုးလိုက်အုံးမယ်။ငါရေချိုးတာကိုထိုင်
စောင့်ရင်းမင်းက စာကူးထား။ပြီးရင် ထမင်းစား
မယ်။စားပြီးမှ စာရှင်းပြမယ် Ok??""
သူပြောသမျှအင်း အင်းသာလိုက်နိုင်သည်။
မျက်မှန်ဝိုင်းကြီးကို စာရေးစားပွဲပေါ်ချွတ်ပြီးသည်
နှင့် အိမ်အလယ်ခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားကာ လိုက်ကာပြာပြာကိုပါတစ်ခါတည်းဆွဲပိတ်သွား
သည်
""ဝင်မလာနဲ့နော် ငပိုင်။ငါ ရေချိုးမလို့""
""အေး""
ဖြစ်ရတယ်။သူရေချိုးခန်းထဲ ရေဝင်ချိုးမယ့်ကိစ္စ
ကျတော်က ဘာလို့လိုက်ကြည့်ရမှာလဲ??
ရေချိုးခန်းထဲ အိပ်များပျော်နေလားမသိ။ကျတော်
ကူးပြီးလို့ တော်တော်ကြာမှ ထွက်လာသံကြားရ
သည်။
""ကြာလိုက်တာ ချန်းရ...ငါတောင်ရေးလို့
ပြီးနေပြီ"
အိမ်ရှေ့ကနေအော်ပြောနေသော ကျတော့်အား
သူသည်လည်း အိမ်ခန်းထဲမှနေ၍ပြန်အော်သည်
""ဂျေးတွေဘာတွေသေချာတွန်းရတာပေါ့ကွ။
မင်းလို ညစ်တီးညစ်ပတ်မှမဟုတ်တာ""
""ဘယ်လောက်တွန်းတွန်း ဒီအတိုင်း...""
""ဘာဒီအတိုင်းလဲ?""
စွပ်ကျယ်အဖြူကို အပြည့်မဆွဲချရသေးပဲအိမ်ရှေ့
ဲပြေးထွက်ကာ ရန်လာတွေ့သောချန်းကို
ိုကြည့်ရင်းကျတော်ပြောမယ့်စကားတွေပင် ပြန်စဉ်းစားမရတော့...
ချန်းက တကယ်အသားတွေဖွေးနေတာပဲ။ချန်းဖြူ
ပုံက ကောင်းဆက်စံနဲ့လည်းမတူ။
""ဘာကြည့်နေတာလဲ??""
""ချန်း...မင်း အသားတွေဖွေးနေတာပဲ။ကျောင်း
မှာ အဲ့လောက်မဖွေးပါဘူး""
""ဟုတ်တယ် ငါက အတွင်းသားတွေပိုဖြူတယ်""
ပြောရင်း စွပ်ကျယ်ပါးလေးကိုဆွဲချလိုက်၍ ဖုံးကာ
သွားသော ချန်းအသားတွေအား နောက်တစ်ခါ
ထပ်ကြည့်ချင်လာသည်။ဟုတ်တယ်...လက်
က အသားအရောင်ထက်စောနကခန္ဓာကိုယ်က
အသားရောင်က ပိုကြည့်ကောင်းနေတာ။
အမြဲသနပ်ခါးတွေပြည့်နေသော ပုံကိုမြင်နေကျမို့
လားမသိ။ခု ရေချိုးပြီးခါစ ရှင်းလင်းနေသောချန်း
မျက်နှာသည် တစ်မျိုးဖြစ်နေတယ်။
မျက်မှန်လွတ်နေ၍ချန်းမျက်လုံးတို့ကိုလည်းခုမှ
သေချာမြင်ရသည်။မားလိုပဲ မျက်တောင်ရှည်ရှည်
တွေ ချန်းမှာ ရှိနေ၏။သို့ပေမယ့် အဲ့မျက်တောင်
တွေကိုလည်းသေချာကြည့်ချိန်မရလိုက်။သူ့မျက်
မှန်ဝိုင်းကြီးနဲ့ ကာလိုက်ပြန်ပြီလေ။
""မင်း သနပ်ခါးမလိမ်းတော့ဘူးလား?""
""မလိမ်းဘူး။အမှန်တော့ ငါက သနပ်ခါးမလိမ်း
ချင်တော့ဘူး။မင်းလို ဘာမှမလိမ်းပဲကျောင်းလာ
ချင်တာ။မားက အတင်းလိမ်းပေးနေလို့။အဲ့လို
သနပ်ခါးတွေဖုံနေအောင်လိမ်းလို့လည်းအတန်း
ထဲကကောင်တွေက ငါ့ကို အခြောက်ဘာညာစ
တာ""
နောက်ထပ်အံ့သြစရာတစ်ခုထပ်တွေ့ရပြန်သည်။
သနပ်ခါးမပျက်ရှိနေခဲ့သော အနားကပ်တာနဲ့
သနပ်ခါးနံ့တွေရနေတတ်သော ချန်းက သနပ်ခါး
မကြိုက်ဘူးတဲ့လား??
ဒီကြားထဲ ကျတော်သည်လည်း အတန်းထဲက
ကောင်တွေလို ချန်းကိုအထင်လွဲခဲ့သည်ပဲ။
အတွေးနဲ့တင် ချန်းကိုအားနာသွားရသည်။သို့ပေ
မယ့် စိတ်ကောင်းဝင်နေသောချန်းသည်
ကျတော့်ကို ထမင်းတွေဘာတွေခူးခပ်ကျွေးသေး
၏။အသားမစားသော ကျတေ်ာ့ကြောင့် ကျောင်း
သို့နေ့တိုင်းသက်သက်လွတ်ဟင်းတွေသာထည့်
လာရသည်သာ မက ခုခါကျတော်နဲ့ထမင်းအတူ
ူတူထိုင်စားတော့လည်း မားထည့်ပေးလိုက်သော
သက်သက်လွတ်တို့ဖူးဟင်းထုပ်နဲ့သာစားနေ၍
""ချန်း အသားနဲ့စားချင်စားလေကွာ။ရှိတယ်မလား""
""ရတယ်မစားတော့ဘူး။""
""အားနာစရာကြီး။ငါ ရပါတယ်။""
""နောက်တစ်ခါ ထပ်စားတော့မှပဲ
ဲစားတော့မယ်""
""နောက်တစ်ခါ??မင်းတစ်နေ့ ဘယ်နှစ်နှပ်စား
တာလဲ??""
""လေးခါ။ဒါ အဆာပြေ ညနေခင်းစာ။မားပြန်
လာရင် မားနဲ့ ထပ်စားတယ်။ခါတလေ ငါးခါ
စားတယ်။တစ်ရေးနိုးဗိုက်ဆာလာရင်ထပ်စား
တယ်"
အံ့သြနဘန်းပြူးကြည့်နေသော ကျတော့်ကို
""မအံ့သြနဲ့။ငါ အရပ်ရှည်အောင် များများစားမှ
ဖြစ်မှာ။ငါ မင်းလောက်အရပ်ရှည်မှဖြစ်မယ်။ကောင်းဆက်စံနဲ့က သိပ်မသိသာပေမယ့်ခု
မင်းနဲ့ယှဉ်ရင် ငါအရမ်းသေးနေတာပို
သိသာလာတယ်။""
ချန်းက ကျတော်ထင်ထားသကဲ့သို့မဟုတ်မှန်း
နည်းနည်းသဘောပေါက်လာသည်။
""ဒါနဲ့ နေပါအုံး။မင်းက စာတွေအသည်းအသန်
လိုက်လုပ်နေပါလား??ဘာလဲ ဘာသာစုံကျမှာ
ကြောက်နေပြီလား?""
""အင်း ဟုတ်တယ်။ဟိုနေ့က ဆရာမပြောတယ်
လေ။အရင်လလိုဘာသာစုံကျရင် ငါ့အရင်ကျောင်းကငါ့ကို လက်ခံချင်မှာ
မဟုတ်ဘူးတဲ့လေ။ဒါကြောင့်
ငါ အရင်လိုအဆင့်တွေကောင်းမှဖြစ်မှာ။""
""ဒီတော့...မင်းက...မင်းက နောင်နှစ်ဒီမှာမနေ
တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား??""
ကျတေ်ာ့ကိုသေချာကြည့်ကာ မေးလာသော
ချန်းကို ပြန်ကြည့်မိချိန်...ဘာလဲ??ချန်းကျတော့်
ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား??
မဆိုင်းမတွ ""ဟုတ်တယ်""လို့ပြောရမယ့်ဒီအခြေ
အနေမှာ ကျတော် ဘာစကားမ
ှထွက်မလာတော့...
ချန်းကိုကြည့်ပြီးပြောမထွက်တော့လား??
စိမ်းနုရောင်တိုက်ခန်းလေးထဲမှအသံလှိုင်းတို့သည်
ကောင်းလေး၏အကြည့်တို့ဒဏ်မခံနိုင်သည့်အလား... တိတ်ဆိတ်ခြင်းကိုသာအစောင့်အနေဖြင့် ချန်ရစ်ထားခဲ့ကာ...
ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်ရှောင်ခွာသွားကြပါသနည်း??
Thank You All
နေ့မကူးခင်အမှီနောက်တစ်ပိုင်း ထပ်upပေး
လိုက်သည်။မွေးနေ့ဆုတောင်း တောင်းပေး
ကြသော Readernimတို့ကို ကျေးဇူးအများ
ကြီးတင်ပါတယ်။
For ချစ်သော Readernim
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz