Chapter (3)
" ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အထီးက်န္ေနၾကတယ္။
ကၽြန္မတို႔ေတြ အထီးက်န္ေနတာဟာ ....,
သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိလို႔ မဟုတ္ဘူး။ မိသားစုေတြ
မရွိလို႔ မဟုတ္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ အထီးက်န္ေနတယ္လို႔ေျပာတဲ့အခါ ဘယ္သူကမွ လက္မခံေပးႏိုင္တာေပါ့ "
လစ္ဇာကစင္ျမင့္ေပၚကေန နားဆင္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စူးစူးစိုက္စိုက္နဲ႔ ဆိတ္ၿငိမ္စြာၾကည့္သည္။ စကၠန္႔အနည္းမွ်ၾကာတဲ့အထိကို သူမဟာ အဓိပၸာယ္ရွိရွိနဲ႔ အားလံုးအတြက္ၿငိမ္သက္ေပးေနသည္။ သူမၿငိမ္သက္ေနတဲ့အတြင္းမွာ မိုက္ခ႐ိုဖုန္းကေနဖတ္ျပသြားတဲ့ အထီးက်န္ျခင္းအႏုပညာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွလံုးသားကို ယားက်ိက်ိျဖစ္ေစသည္။
" လက္မခံႏိုင္တဲ့သူတို႔ေတြက ကၽြန္မတို႔ကို ေျပာလာၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔အတြက္ဆို စာေတြေရးလာၾကတယ္။
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ရင္ဖြင့္ပါ .....,
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို တိုင္ပင္ပါ .....,
တစ္စံုတစ္ေယာက္ !! တစ္စံုတစ္ေယာက္ !!
တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့သူအေၾကာင္း အက္ေၾကာင္းေတြလည္းထပ္ေနၿပီ။
နင္တို႔ေတြရဲ႕ပါးစပ္ကိုပိတ္လိုက္ပါေတာ့ "
လစ္ဇာရဲ႕အသံဟာ က်ယ္ေလာင္လာျခင္းႏွင့္အတူခက္ထန္လာသည္။
" ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ အထီးက်န္ေနတာပါ။ အ႐ူးေတြမဟုတ္သလို..., စိတ္ေရာဂါသည္ေတြလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကိုယ္ကို ေမးခြန္းထုတ္ေနမိတယ္။
ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ပူေလာင္မႈေတြ၊ ေအးခဲမႈေတြ၊ စိုစြတ္မႈေတြကို မွ်ေဝေပးရမဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့သူဟာ ခံႏိုင္ရည္ရွိပါ့မလား...!!! မဟုတ္ဘူး သူဟာ ခံႏိုင္ရည္ရွိခ်င္ပါ့မလား... !!! ကၽြန္မတို႔ကို အလဲထိုးႏွက္ေနတဲ့ အထီးက်န္မႈေတြပါ
တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆိုတာဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔အနီးစပ္ဆံုးသူေတြျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ဒီေဝဒနာေတြကို မေပးရက္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ဟာ ခံစားခ်က္ေတြကို တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ဆန္နဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ပါတယ္ "
လစ္ဇာဟာ ေခါင္းကိုဘယ္ညာ ညင္ညင္သာသာလႈပ္ယွက္ရင္း ဆက္ေျပာသည္။
" ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အထီးက်န္ေနၾကပါတယ္ ...., "
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူမအသံဟာတိမ္ဝင္သြားၿပီး အဆံုးသတ္မွာ ပရိသတ္ရဲ႕လက္ခုပ္သံေတြနဲ႔ ခန္းမ,ဟာအသက္ဝင္လာသည္။ ခၽြင္းခ်က္မရွိတဲ့ သူမရဲ႕ေရႊအိုေရာင္ဆံႏြယ္ေတြကို နားၾကားထဲသိမ္းလိုက္ၿပီး စင္ေပၚကဆင္းကာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ Niel ဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာသည္။
အခုကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းေရာက္ေနပါၿပီ။ မၾကာေသးမွီကမွ အမ်ားစုရဲ႕ဆႏၵအရ ခံစားခ်က္မ်ားမွ်ေဝမယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ႏွင့္အတူ ေမဂ်ာေပါင္းစံုမွေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ား အလွည့္က် ခံစားခ်က္စာစုေလးေတြဖတ္ျပ၊ ေျပာျပတာမ်ိဳးလုပ္ၾကတာပါ။ ဦးစြာပထမအစက ေမဂ်ာေပါင္းစံုရဲ႕ ပါေမာကၡေတြတစ္လွည့္စီ ေဟာေျပာေဆြးေႏြးတာမ်ိဳးလုပ္ဖို႔ရည္ရြယ္ထားေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား တိုက္ခိုက္တြန္းလွန္ၿပီး စင္ျမင့္ကို သိမ္းပိုက္လိုက္ႏိုင္ပါၿပီ။
ဒီေန႔က လစ္ဇာစင္ေပၚတက္မယ္ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာ Niel ပါ ကုန္း႐ုန္းၿပီးလာၾကရတာပါ။ Niel ကေတာ့ ေရာက္ကတည္းက ေသေနၿပီး လက္ခုပ္သံေတြၾကားမွ ရွင္သန္ထေျမာက္လာသည္။ လစ္ဇာက သူ႔မ်က္ခြက္ႀကီးကို ထုပစ္လိုက္သည္။
" အာ့ ! နင္က လာဖို႔ပဲမွာတာေလ ... ထိုင္နားေထာင္ရမယ္မွမပါတာ "
Niel က လစ္ဇာရဲ႕ထုေထာင္းခ်က္ေတြကို လက္ျဖင့္ကာ၍ ေျပာ၏။
" Cyril ရဲ႕တစ္ဝက္ေလာက္ပဲ အက်င့္ေကာင္းစမ္းပါ ..., က်က္သားတံုးေကာင္ရဲ႕ "
" အေကာင္းနဲ႔မတန္တဲ့ေကာင္ပါကြာ "
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လစ္ဇာ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ေျမႇာက္ေျပာကာ လက္ဖဝါးခ်င္း႐ိုက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ လစ္ဇာ ပါဝင္လာတာ သိပ္မၾကာေသးပါ။ အထက္တန္းစီနီယာႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာမွ အဖြဲ႕က်သြားတယ္ ေျပာရမယ္။ ခရစ္ရွန္နဲ႔ ပတ္ထရစ္ ဆိုသည့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လည္းရွိေသးသည္။ ငါးေယာက္ေပါင္းေလာင္းေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ေလးဟာ ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရသည္။ လစ္ဇာကိုလည္းႏႈတ္ဆက္ရမယ္ထင္ထားခဲ့တာ ေကာလိပ္ေရာက္မွ ဘြားခနဲေပၚလာၿပီး " ရဲေဘာ္တို႔ ! အေလးျပဳ " ဆိုေရာက္ခ်လာျခင္းျဖစ္သည္။
လစ္ဇာေရာ Niel ပါ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာကတည္းက နာမည္ႀကီးၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္သာျဖစ္သည္။ အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕တည္ရွိမႈကဆန္းၾကယ္သည္။ နာမည္ႀကီးသည္လည္းမဟုတ္၊ လူမသိသူမသိလည္းမဟုတ္။
လစ္ဇာဟာ အေမရိကန္လူမ်ိဳးတိုင္း ငမ္းငမ္းတက္လိုခ်င္တဲ့ မိန္းကေလးပံုစံပါပဲ။ သူမရဲ႕ေျဖာင့္စင္းပံုက်ေနတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ဆံႏြယ္ေတြနဲ႔တင္ အေမရိကန္ေယာကၡမေတြဆီကေန အမွတ္ျပည့္ရေနပါၿပီ။ အေနေတာ္ရင္သားေတြ၊ ေဘးကိုကားေနတဲ့ တင္ပါးေတြ၊ ပ်ားရည္ဆမ္းေပါင္တံအိအိေလးေတြအျပင္ ခဲေရာင္သမ္းေနတဲ့မ်က္ဝန္ေလးရယ္ ဂ်ိဳလီဆန္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးရယ္ပါ ထပ္ေပါင္းထည့္ ..., ေယာက်ာ္းေတြ ေယာက်ာ္းေတြ ဆိုတာ သူ႔အတြက္ေတာ့ခါထုတ္ေန႐ုံပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ လစ္ဇာဟာ ဘယ္ေယာက်ာ္းေလးနဲ႔မွ ဒိတ္မလုပ္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔မွ ဒိတ္မလုပ္ခဲ့ေတာ့ သူမကို သံသယဝင္ေနတယ္ ေျပာရမလား။ သူမလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ုဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ။ ဒါမွမဟုတ္ သူမက ေဂ်းမ်ားေနတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။
" ငါတို႔ကိုစာအုပ္ေတြသြားယူဖို႔ ပေရာ္ဖက္ဆာဂ်ိန္းစ္ခိုင္းထားတယ္ "
လစ္ဇာကသူမရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ကာ အမွန္ျခစ္တစ္ခုကိုျခစ္လိုက္ရင္း ေျပာသည္။
" သြားရမဲ့ စာၾကည့္တိုက္စာရင္းမ်ားလား? နည္းလား ? "
Niel ကသူမစာအုပ္ကို ေနာက္ကေနလွမ္းေခ်ာင္းၿပီး ေျပာသည္။
" အဲဆရာကို ဓာတ္ဆီဖိုးျပန္ေတာင္းရမယ္ "
ကၽြန္ေတာ္ ညည္းတြားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အထက္တန္းေအာင္ေတာ့ ကားယူမလား? အိမ္ယူမလားေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးတုန္းက ကားယူလိုက္တာ အခုေတာ့ ကားစာေကၽြးရတာနဲ႔ မြဲျပာက်ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခိုင္းထားတဲ့ စာအုပ္မ်ားသယ္ယူပို႔ေဆာင္ျခင္းအေၾကာင္းေျပာရေအာင္။ ဖေလာ္ရယ္ဆြန္တကၠသိုလ္က ႀကီးမႈးလုပ္ေဆာင္တဲ့ ေဗာ္လန္တီဟာလုပ္ငန္းစဥ္ထဲမွာ စာအုပ္လွဴတန္းျခင္းပါဝင္ၿပီး ဒီစာအုပ္ေတြဟာ အက်ဥ္းေထာင္ေတြရဲ႕စာၾကည့္တိုက္အတြက္ျဖစ္သည္။ အလွဴတြင္အတူတကြပါဝင္ခ်င္သည့္ စာၾကည့္တိုက္မ်ားကလည္း စာရင္းေပးၿပီးစာအုပ္မ်ားထုတ္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သည္စာအုပ္မ်ားကို သြားယူရမည္။ သူတို႔ခြဲေပးတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြအလိုက္ အက်ဥ္းေထာင္ကိုပို႔ေဆာင္မယ့္ စာအုပ္ပံုးေတြကို အၫႊန္းတက္ေပးရမယ္။ အလုပ္႐ႈပ္တဲ့တနၤလာေန႔ပါပဲ။
မြန္းတည့္ခ်ိန္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ စာရင္းထဲတြင္ပါေသာ စာၾကည့္တိုက္အားလံုးနီးပါးသြားၿပီးၿပီျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးက်န္ရွိေနသည့္ ေအာ႐ိုယာစာၾကည့္တိုက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္းလာသည္။ ေအာ႐ိုယာစာၾကည့္တိုက္သို႔သြားေသာ လမ္းေၾကာင္းတြင္ လမ္းဆံုပြိဳင့္ခံေနၿပီး ေသေလာက္ေအာင္ေစာင့္ရေသာ မီးပြိဳင့္ျဖစ္သည္။
မီးပြိဳင့္ေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈဟာလည္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈလိုပင္ဆန္းၾကယ္သည္။ ဒီဘက္အျခမ္းမွာကၽြန္ေတာ္တို႔ကားရွိေနလွ်င္ ဟိုဘက္အျခမ္းမွကားမ်ားမီးပြိဳင့္လြတ္ကာသြားေနၾကသည္။ အကယ္၍ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားဟိုဘက္အျခမ္းမွာရွိေနလွ်င္ ဒီဘက္အျခမ္းမွကားမ်ားမီးပြိဳင့္လြတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မည္သည့္ဘက္အျခမ္းမွာပင္ရွိသည္ျဖစ္ေစ မီးပြိဳင့္လြတ္ေနေသာဘက္မဟုတ္ရပါ။
" ေဟ့ေကာင္ ! ငါတို႔ဖေလာ္ရယ္ဆြန္ခ်ဲလန္႔ေလးလုပ္ၾကရေအာင္ "
Niel ကကားခါးပတ္ကိုျဖဳတ္လိုက္သည္။
" ဘာလား!? ကားခိုးခံထိလို႔ကေတာ့..., "
ဖေလာ္ရယ္ဆြန္ခ်ဲ႕လန္႔ — အလြန္တရာၾကာေညာင္းလွတဲ့မီးပြိဳင့္ကိုေစာင့္ရင္း တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြ ကားေပၚကေနဆင္းၿပီး မီးပြိဳင့္မလြတ္ေသးခင္အထိ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္နဲ႔ဒြန္႔တာတို႔၊ တခ်ိဳ႕သူေတြက မုန္႔ျခင္းေတာင္းေတြထုတ္လာၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ျပတာတို႔ ဒီလိုဗီဒီယိုေတြ You tube မွာၾကည့္ဖူးၾကမွာပါ။
က်ြန္ေတာ္တို႔ဖေလာ္ရယ္ဆြန္ခ်ဲ႕လန္႔ကိုလည္း နံပါတ္စဥ္တပ္ရေအာင္။
(၁) ကားတံခါးကို ဒီတိုင္းဖြင့္ထားခဲ့၊ ကားေသာ့ကိုလည္းတန္းလန္းထားခဲ့၊ ၿပီးတာနဲ႔ လူသြားလမ္းတည့္တည့္ကိုေျပး..., နာမည္ႀကီးရာသီေပၚငါးေၾကာ္ဆိုင္မွာဆယ္လ္ဖီဆြဲ၊
(၂) ေနာက္အဲဆိုင္ေဘးကလမ္းၾကားထဲကိုဝင္ အနီေရာင္တယ္လီဖုန္း႐ုံေလးေတြ တန္းစီေနၿပီး တစ္႐ုံဝင္တစ္႐ုံထြက္ စိန္ေျပးတမ္းေဆာ့၊ ၿပီးရင္ တယ္လီဖုန္း႐ုံေနာက္ခံနဲ႔ ဆယ္လ္ဖီဆြဲ၊
(၃) အဲဒီလမ္းၾကားအဝိုင္းကိုပတ္ၿပီးတာနဲ႔ ဖေလာ္ရယ္ဆြန္ေရာက္အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးထုပ္ေတြ၊ ေနကာမ်က္မွန္ေတြ၊ ျမင္ျမင္သမွ်ေကာက္စြပ္ၿပီး ဆယ္လ္ဖီထပ္ဆြဲ၊
(၄) မနီးမေဝးမွာေကာ့ေကာ့ႀကီးရပ္ေနတဲ့ ႐ုပ္ထုႀကီးကိုအႏိုင္က်င့္တဲ့ဆယ္လ္ဖီထပ္ဆြဲ၊
(၅) အဆံုးသတ္အေနနဲ႔ လမ္းအဆံုးမွာ 1699 ခုႏွစ္ကတည္းကဖြင့္ထားတဲ့ ႐ိုးရာဘီယာဆိုင္ရွိၿပီး အဲဒီကဘီယာေတြနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ဆယ္လ္ဖီဆြဲ။ အားလံုးဆြဲၿပီးသြားရင္ ေသာ့တန္းလန္း၊ တံခါးတန္းလန္းျဖစ္ေနတဲ့ကားဆီျပန္လာ..., မီးပြိဳင့္စိမ္းတာနဲ႔ ကြက္တိပဲ။
" နင္တို႔ကေတာ့ ေပါက္ကရလုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနျပန္ႀပီ "
လစ္ဇာကေနာက္ခန္းကေနလွမ္းေျပာသည္။
" ဒါဆို ငါ့ကားေလး နင့္ေစာင့္ေပးပါလား? "
" ေသေလ ! ငါလည္းပါမွာေပါ့ "
" 3, 2, 1 ..., သြားမယ္ "
ကၽြန္ေတာ္တို႔ 3 ေကာင္သား ကားတံခါးႀကီးဖြင့္ၿပီး ေျပးထြက္သြားေတာ့ ေဘးဘက္ကကားေတြ အစက လန္႔သြားၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဖေလာ္ရယ္ဆြန္ခ်ဲလန္႔ ငေၾကာင္တစ္သိုက္လို႔ သူတို႔မွန္းဆမိၾကမွာပါ။
ကားခိုးခံရမွာစိုးရိမ္ေနသူဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိပ္ဆံုးက ေျခကားယားလက္ကားယားနဲ႔ေျပးသြားသူမွာ ကၽြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္သည္။ Niel နွင့္ လစ္ဇာလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အမွီေျပးလိုက္လာၿပီး ငါးေၾကာ္ဆိုင္ရဲ႕ ငါးပံုဆိုင္းဘုတ္ႀကီးရယ္ မ်က္ခြက္ 3 ခုရယ္ပါေအာင္ ဆယ္လ္ဖီဆြဲလိုက္သည္။
" အမေလး!! ေသပါၿပီဟဲ့ "
တယ္လီဖုန္း႐ုံကိုအေျပးသြားၾကရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္တိုက္မိကုန္ၾက၍ လစ္ဇာက က်ိန္ဆဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
" ဝိုးးး ဟိုးးး ဟိုးးး ဝါးး ဟားး ဟားးး "
Niel ရဲ႕က်ပ္မျပည့္တဲ့ရယ္သံႀကီးေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ဖုန္း႐ုံထဲမွာဖုန္းဆက္ေနသူေတြဟာ အူတိအူေၾကာင္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္ကုန္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ 3 ေယာက္ ေျမလိမ္ေႁမြေကာက္ တယ္လီဖုန္း႐ုံေတြကို ပတ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း ..., ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းကိုထုတ္ကာ ေနာက္ဆံုးတယ္လီဖုန္း႐ုံကေန Background တစ္ခုလံုးပါေအာင္ ဆယ္လ္ဖီဆြဲၾကသည္။
" ဂိုး ။ ဂိုး "
" ဖာခ့္! ဖာခ့္! နင္တို႔ ငါ့ကိုပဲ ဝင္တိုက္ေနရလား "
ဆယ္လ္ဖီဆြဲၿပီးတာနဲ႔ ျမင္းေတြလို ကဆုန္ေပါက္ေျပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ Neil , လစ္ဇာကိုသြားတိုက္မိျပန္ၿပီ။ လက္ထဲကဖုန္းလြတ္က်ေတာ့မလိုျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမနဲ႔အတူ ဝိုင္းဖမ္းေပးရသည္။
" ေဟ့ေရာင္! ငါ့ကို တစ္ခုခုဝယ္ေပးပါလား !!!! "
ေရာင္ေျပးေတြလတ္လတ္ထေနတဲ့ ဦးထုပ္ေတြျမင္တာနဲ႔ Niel ဟာငမ္းငမ္းတက္ သူေတာင္းစားလုပ္ေနသည္။
" ပိုက္ဆံအိတ္မပါဘူး။ ပါလည္းမဝယ္ေပးပါဘူး "
" အေကာင္ေတြေရ ! ဆယ္လ္ဖီ "
နီးစပ္ရာ ဦးထုပ္ေတြ၊ မာဖလာေတြ၊ ေစာင္ေတြပါေကာက္ျခံဳၿပီး အျမန္ အျမန္ ဆယ္လ္ဖီဆြဲ၊ ႐ုပ္ထုႀကီးဆီ အျမန္ အျမန္ ထပ္ေျပးၾကသည္။ ေရာမေခတ္ေယာက်ာ္းသား႐ုပ္ထုျဖစ္၍ ေဂြးတန္းလန္းျဖစ္ေနသည္။
" ငုပ္စိေလးျဖစ္ေနေပမဲ့ မင္းစိတ္ပါရင္ ပြတ္ၾကည့္ပါလား Cyril "
" မင္းငံုထားပါလား !! "
" ငါက သူနဲ႔ဖင္ခ်င္းေပါက္မယ္ "
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ Niel က ႐ုပ္ထုေယာက်ာ္းသားကို တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ကေန ဖင္ခ်င္းေပါက္ျပေနၿပီး လစ္ဇာကေတာ့ ေနာက္တည့္တည့္ တစ္ကယ့္ဖင္ေနရာကေန သြား၍ဖင္ခ်င္းေပါက္သည္။ ဒီပံုကေတာ့ သူမ်ားက႐ိုက္ေပးတာျဖစ္ၿပီး ႐ုပ္ထုအခြက္ႏွင့္ခ်ည္း 3 ေယာက္ဆယ္လ္ဖီဆြဲခဲ့ေသးသည္။
ေနာက္ ႐ိုးရာဘီယာဆိုင္ဆီကေန အျမည္းေပးတဲ့ ဘီယာခြက္ကိုယ္စီကိုင္ၿပီး ဆိုင္ဝမွာတင္ ဆယ္လ္ဖီဆြဲလိုက္ၾကသည္။ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြအကုန္ၿပီးေျမာက္လို႔ မိမိကားဆီျပန္တဲ့အေျပးလမ္းမွာ Niel ေရာ လစ္ဇာပါ ဘီယာကိုတစ္က်ိဳက္ထဲေမာ့ခ်ပစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မွာေမာ့ခြင့္မရ။
" ခ်ီး! ကားေမာင္းရဦးမယ္ "
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားဆီျပန္ေရာက္ၿပီးေတာ့မွ မီးပြိဳင့္လည္း မီးစိမ္းသြားသည္။
" ငါက ကားခိုးခံရၿပီထင္ေနတာ " Niel ကေျပာသည္။
" ေမာလိုက္တာ.., ေသမွာပဲ " လစ္ဇာကျပန္ေျပာသည္။
ကားေပၚမွာ 3 ေယာက္လံုး အျပတ္အသတ္ရယ္ေမာၾကသည္။ ဖေလာ္ရယ္ဆြန္ခ်ဲလန္႔ဟာ တကယ္ပဲ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းၿပီး ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါသည္။ ဒီၿမိဳ႕ကိုေရာက္ရင္ စမ္းၾကည့္ပါ။ ေအာင္ပြဲခံဖို႔အတြက္ သီခ်င္းသံကိုအဆံုးထိခ်ဲ႕လိုက္သည္။
" Honky Cat "
ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ Niel အႀကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းပါပဲ။ ေတာကတက္လာတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ ေတာမွာပဲျပန္ေနလိုက္ေတာ့..., ၿမိဳ႕ေပၚက ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြေၾကာင့္ မျမင္မစမ္းေန႔ေတြအေၾကာင္း တမ္းတေနေတာ့မွာပဲ..., စႏၵယားသံျမဴးျမဴးေလးနဲ႔ ေတာသားေတြ ၿမိဳ႕သူေလးေတြကိုမမွန္းနဲ႔ဆို ႏွပ္ထားတဲ့သီခ်င္းေလးေပါ့။ လစ္ဇာကေတာ့ အႀကိဳက္ဆံုးမဟုတ္ေပမဲ့ လိုက္ဝါးခ်ႏိုင္ပါတယ္။
" Living in the city ain't where it's at...
It's like ...., trying to find gold in a silver mine
It's like trying to drink whiskey ....
Oh ~~~ from a bottle of wine "
သီခ်င္းေတြတစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ေအာ္ဆိုရင္း လုပ္စရာရွိတာေတြအကုန္လုပ္ၿပီးသြားခဲ့သည္။ စာအုပ္ေတြကို ေခါင္းစဥ္ခြဲတဲ့ေနရာမွာ အနည္းငယ္ ေခါင္းစားသြားေသးသည္။ အက်ဥ္းေထာင္စာၾကည့္တိုက္ကိုေပးပို႔လွဴတန္းတဲ့စာအုပ္မွာ ေထာက္ေဖာက္ေျပးသည့္အက်ဥ္းသားအေၾကာင္းဝထၳဳျဖစ္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တဲ့။ ဒီေတာ့ ရသစာေပေခါင္းစဥ္ေအာက္ထည့္ရမလား? သုတစာေပေခါင္းစဥ္ေအာက္ထည့္ရမလား?
ကၽြန္ေတာ္တို႔ 3 ေယာက္ဥာဏ္စြမ္းသေလာက္ ေတြးဆခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး သုတစာေပစကၠဴပံုးထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။ သူတို႔ေတြ ဒီစာအုပ္ကိုအေပ်ာ္မဖတ္သင့္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေနကုန္နီးပါး တကၠသိုလ္ရဲ႕ေတာက္တိုမယ္ရ..., မွားလို႔။ ေဗာ္လန္တီယာလုပ္ေပးေနရျခင္းမွာ Niel လက္ခ်က္ပါ။ အတန္းပ်က္တဲ့အခါ အလုပ္အေၾကာင္းျပအစားထိုးခြင့္ရတယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ ရွိသမွ်စာရင္းေတြအကုန္ သူ႔နာမည္ေတြလိုက္ထည့္႐ုံသာမက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လစ္ဇာကိုပါ စာရင္းေပးခဲ့သည္။
စာအုပ္ေတြၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္က ႀကီးမႈးက်င္းပတဲ့ ဂီတျပဇာတ္မွာစစ္ေဆးေရးဝင္ေပးရဦးမည္။ တခဏေလာက္အထင္ႀကီးသြားႏိုင္ပါတယ္။ စစ္ေဆးေရးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ျပဇာတ္မွာပါတဲ့ သီခ်င္းေတြ၊ အကေတြ၊ ဒိုင္ယာေလာခ့္ေတြကို အကဲျဖတ္ဒိုင္ေတြလို စစ္ေဆးေရးဝင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြလိုက္ငွားကူရတာပါ။
" ဆံပင္တုတစ္ခုလိုေသးတယ္။ စတိုခန္းမွာက ဆံပင္အနီေရာင္ေတြပဲရွိေတာ့တယ္ "
ျပဇာတ္အဖြဲ႕ဝင္မိန္းကေလးကေျပာသည္။
" နင္တို႔က ဘာေရာင္လိုလို႔လဲ "
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လစ္ဇာက ပစၥည္းစာရင္းေတြကို စစ္ေနသည္။ Niel ကမိန္းကေလးနဲ႔ စကားေျပာေနသည္။
" ေရႊအိုေရာင္ လင္းလင္းေလး "
Niel က လစ္ဇာဆံပင္ကို တစ္ခ်က္ေစာင္းၾကည့္သည္။
" ၿပီးေတာ့ သဘာဝအတိုင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္စင္းစင္းေလးဆို ပိုေကာင္းမယ္ "
မိန္းကေလးနဲ႔ Niel အတူတူ လစ္ဇာဆံပင္ကို ထပ္ၾကည့္ၾကျပန္သည္။
" လစ္ဇာ! နင့္မွာအမ်ားအက်ိဳးအတြက္အနစ္နာခံလိုစိတ္ေလးဘာေလး ရွိလားဟင္ "
Niel ကေမးတုန္းရွိေသး ျပဇာတ္အဖြဲ႕ဝင္မိန္းကေလးက ကတ္ေၾကးကိုေကာက္ကိုင္ေနၿပီ။ လစ္ဇာကေတာ့ Niel ကိုေကာင္းေကာင္းဆဲဆိုေန၏။ သူတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်စြာရယ္လိုက္သည္။
တခ်ိန္တည္းမွာပဲ မနက္က လစ္ဇာဖတ္ျပတဲ့ အထီးက်န္ျခင္းအေၾကာင္းအရာဟာ ေခါင္းထဲဝင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္အမ်ားစုက စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ အထီးက်န္ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေရးတင္ၾကတယ္။ ဒါကသာမာန္လိုပဲ.., တကယ္အကူအညီလိုေနတာလား.? ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ဘူး။
လစ္ဇာလည္း ဒီခံစားခ်က္ေတြကိုဖတ္ျပၿပီးတာနဲ႔ အားလံုးဟာသာမာန္လိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူတူကျမင္းေနတယ္။ ဟာသေတြေျပာတယ္။ သီခ်င္းေတြဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အကူအညီလိုေနတဲ့သူမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရမွာပါ။
........................................
" ကျွန်မတို့တွေဟာ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ အထီးကျန်နေကြတယ်။
ကျွန်မတို့တွေ အထီးကျန်နေတာဟာ ....,
သူငယ်ချင်းတွေမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုတွေ
မရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ အထီးကျန်နေတယ်လို့ပြောတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ လက်မခံပေးနိုင်တာပေါ့ "
လစ်ဇာကစင်မြင့်ပေါ်ကနေ နားဆင်နေတဲ့ကျွန်တော်တို့ကို စူးစူးစိုက်စိုက်နဲ့ ဆိတ်ငြိမ်စွာကြည့်သည်။ စက္ကန့်အနည်းမျှကြာတဲ့အထိကို သူမဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိနဲ့ အားလုံးအတွက်ငြိမ်သက်ပေးနေသည်။ သူမငြိမ်သက်နေတဲ့အတွင်းမှာ မိုက်ခရိုဖုန်းကနေဖတ်ပြသွားတဲ့ အထီးကျန်ခြင်းအနုပညာဟာ ကျွန်တော်တို့ နှလုံးသားကို ယားကျိကျိဖြစ်စေသည်။
" လက်မခံနိုင်တဲ့သူတို့တွေက ကျွန်မတို့ကို ပြောလာကြတယ်။ ကျွန်မတို့အတွက်ဆို စာတွေရေးလာကြတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရင်ဖွင့်ပါ .....,
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တိုင်ပင်ပါ .....,
တစ်စုံတစ်ယောက် !! တစ်စုံတစ်ယောက် !!
တစ်စုံတစ်ယောက်ဆိုတဲ့သူအကြောင်း အက်ကြောင်းတွေလည်းထပ်နေပြီ။
နင်တို့တွေရဲ့ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်ပါတော့ "
လစ်ဇာရဲ့အသံဟာ ကျယ်လောင်လာခြင်းနှင့်အတူခက်ထန်လာသည်။
" ကျွန်မတို့တွေဟာ အထီးကျန်နေတာပါ။ အရူးတွေမဟုတ်သလို..., စိတ်ရောဂါသည်တွေလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေမိတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ပူလောင်မှုတွေ၊ အေးခဲမှုတွေ၊ စိုစွတ်မှုတွေကို မျှဝေပေးရမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆိုတဲ့သူဟာ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား...!!! မဟုတ်ဘူး သူဟာ ခံနိုင်ရည်ရှိချင်ပါ့မလား... !!! ကျွန်မတို့ကို အလဲထိုးနှက်နေတဲ့ အထီးကျန်မှုတွေပါ
တစ်စုံတစ်ယောက်ဆိုတာဟာ ကျွန်မတို့နဲ့အနီးစပ်ဆုံးသူတွေဖြစ်နေတာကြောင့် ကျွန်မတို့ ဒီဝေဒနာတွေကို မပေးရက်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ဟာ ခံစားချက်တွေကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ် "
လစ်ဇာဟာ ခေါင်းကိုဘယ်ညာ ညင်ညင်သာသာလှုပ်ယှက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
" ကျွန်မတို့တွေဟာ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ အထီးကျန်နေကြပါတယ် ...., "
ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူမအသံဟာတိမ်ဝင်သွားပြီး အဆုံးသတ်မှာ ပရိသတ်ရဲ့လက်ခုပ်သံတွေနဲ့ ခန်းမ,ဟာအသက်ဝင်လာသည်။ ချွင်းချက်မရှိတဲ့ သူမရဲ့ရွှေအိုရောင်ဆံနွယ်တွေကို နားကြားထဲသိမ်းလိုက်ပြီး စင်ပေါ်ကဆင်းကာ ကျွန်တော်နဲ့ Niel ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
အခုကျွန်တော်ကျောင်းရောက်နေပါပြီ။ မကြာသေးမှီကမှ အများစုရဲ့ဆန္ဒအရ ခံစားချက်များမျှဝေမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်နှင့်အတူ မေဂျာပေါင်းစုံမှကျောင်းသူ ကျောင်းသားများ အလှည့်ကျ ခံစားချက်စာစုလေးတွေဖတ်ပြ၊ ပြောပြတာမျိုးလုပ်ကြတာပါ။ ဦးစွာပထမအစက မေဂျာပေါင်းစုံရဲ့ ပါမောက္ခတွေတစ်လှည့်စီ ဟောပြောဆွေးနွေးတာမျိုးလုပ်ဖို့ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသားများ တိုက်ခိုက်တွန်းလှန်ပြီး စင်မြင့်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်ပါပြီ။
ဒီနေ့က လစ်ဇာစင်ပေါ်တက်မယ်ဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်ရော Niel ပါ ကုန်းရုန်းပြီးလာကြရတာပါ။ Niel ကတော့ ရောက်ကတည်းက သေနေပြီး လက်ခုပ်သံတွေကြားမှ ရှင်သန်ထမြောက်လာသည်။ လစ်ဇာက သူ့မျက်ခွက်ကြီးကို ထုပစ်လိုက်သည်။
" အာ့ ! နင်က လာဖို့ပဲမှာတာလေ ... ထိုင်နားထောင်ရမယ်မှမပါတာ "
Niel က လစ်ဇာရဲ့ထုထောင်းချက်တွေကို လက်ဖြင့်ကာ၍ ပြော၏။
" Cyril ရဲ့တစ်ဝက်လောက်ပဲ အကျင့်ကောင်းစမ်းပါ ..., ကျက်သားတုံးကောင်ရဲ့ "
" အကောင်းနဲ့မတန်တဲ့ကောင်ပါကွာ "
ကျွန်တော်နဲ့ လစ်ဇာ တစ်ယောက်တစ်လှည့်မြှောက်ပြောကာ လက်ဖဝါးချင်းရိုက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်စာမျက်နှာတွေမှာ လစ်ဇာ ပါဝင်လာတာ သိပ်မကြာသေးပါ။ အထက်တန်းစီနီယာနှစ်ကုန်ခါနီးမှာမှ အဖွဲ့ကျသွားတယ် ပြောရမယ်။ ခရစ်ရှန်နဲ့ ပတ်ထရစ် ဆိုသည့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်လည်းရှိသေးသည်။ ငါးယောက်ပေါင်းလောင်းကျော်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့လေးဟာ ကောလိပ်ရောက်တော့ နှုတ်ဆက်လိုက်ရသည်။ လစ်ဇာကိုလည်းနှုတ်ဆက်ရမယ်ထင်ထားခဲ့တာ ကောလိပ်ရောက်မှ ဘွားခနဲပေါ်လာပြီး " ရဲဘော်တို့ ! အလေးပြု " ဆိုရောက်ချလာခြင်းဖြစ်သည်။
လစ်ဇာရော Niel ပါ အထက်တန်းကျောင်းမှာကတည်းက နာမည်ကြီးကြပြီး ကျွန်တော်ကတော့ အတန်းခေါင်းဆောင်သာဖြစ်သည်။ အတန်းခေါင်းဆောင်တွေရဲ့တည်ရှိမှုကဆန်းကြယ်သည်။ နာမည်ကြီးသည်လည်းမဟုတ်၊ လူမသိသူမသိလည်းမဟုတ်။
လစ်ဇာဟာ အမေရိကန်လူမျိုးတိုင်း ငမ်းငမ်းတက်လိုချင်တဲ့ မိန်းကလေးပုံစံပါပဲ။ သူမရဲ့ဖြောင့်စင်းပုံကျနေတဲ့ ရွှေအိုရောင်ဆံနွယ်တွေနဲ့တင် အမေရိကန်ယောက္ခမတွေဆီကနေ အမှတ်ပြည့်ရနေပါပြီ။ အနေတော်ရင်သားတွေ၊ ဘေးကိုကားနေတဲ့ တင်ပါးတွေ၊ ပျားရည်ဆမ်းပေါင်တံအိအိလေးတွေအပြင် ခဲရောင်သမ်းနေတဲ့မျက်ဝန်လေးရယ် ဂျိုလီဆန်တဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးရယ်ပါ ထပ်ပေါင်းထည့် ..., ယောကျာ်းတွေ ယောကျာ်းတွေ ဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ခါထုတ်နေရုံပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ လစ်ဇာဟာ ဘယ်ယောကျာ်းလေးနဲ့မှ ဒိတ်မလုပ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း ဘယ်မိန်းကလေးနဲ့မှ ဒိတ်မလုပ်ခဲ့တော့ သူမကို သံသယဝင်နေတယ် ပြောရမလား။ သူမလည်း ဂေးတစ်ယောက်ုဖစ်နိုင်တယ်လေ။ ဒါမှမဟုတ် သူမက ဂျေးများနေတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။
" ငါတို့ကိုစာအုပ်တွေသွားယူဖို့ ပရော်ဖက်ဆာဂျိန်းစ်ခိုင်းထားတယ် "
လစ်ဇာကသူမရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်ကာ အမှန်ခြစ်တစ်ခုကိုခြစ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။
" သွားရမဲ့ စာကြည့်တိုက်စာရင်းများလား? နည်းလား ? "
Niel ကသူမစာအုပ်ကို နောက်ကနေလှမ်းချောင်းပြီး ပြောသည်။
" အဲဆရာကို ဓာတ်ဆီဖိုးပြန်တောင်းရမယ် "
ကျွန်တော် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ကျွန်တော် အထက်တန်းအောင်တော့ ကားယူမလား? အိမ်ယူမလားရွေးချယ်ခွင့်ပေးတုန်းက ကားယူလိုက်တာ အခုတော့ ကားစာကျွေးရတာနဲ့ မွဲပြာကျနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို ခိုင်းထားတဲ့ စာအုပ်များသယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းအကြောင်းပြောရအောင်။ ဖလော်ရယ်ဆွန်တက္ကသိုလ်က ကြီးမှုးလုပ်ဆောင်တဲ့ ဗော်လန်တီဟာလုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာ စာအုပ်လှူတန်းခြင်းပါဝင်ပြီး ဒီစာအုပ်တွေဟာ အကျဉ်းထောင်တွေရဲ့စာကြည့်တိုက်အတွက်ဖြစ်သည်။ အလှူတွင်အတူတကွပါဝင်ချင်သည့် စာကြည့်တိုက်များကလည်း စာရင်းပေးပြီးစာအုပ်များထုတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့က သည်စာအုပ်များကို သွားယူရမည်။ သူတို့ခွဲပေးတဲ့ခေါင်းစဉ်တွေအလိုက် အကျဉ်းထောင်ကိုပို့ဆောင်မယ့် စာအုပ်ပုံးတွေကို အညွှန်းတက်ပေးရမယ်။ အလုပ်ရှုပ်တဲ့တင်္နလာနေ့ပါပဲ။
မွန်းတည့်ချိန်လောက်ရောက်တော့ စာရင်းထဲတွင်ပါသော စာကြည့်တိုက်အားလုံးနီးပါးသွားပြီးပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် အောရိုယာစာကြည့်တိုက်သို့ ကျွန်တော်တို့မောင်းလာသည်။ အောရိုယာစာကြည့်တိုက်သို့သွားသော လမ်းကြောင်းတွင် လမ်းဆုံပွိုင့်ခံနေပြီး သေလောက်အောင်စောင့်ရသော မီးပွိုင့်ဖြစ်သည်။
မီးပွိုင့်တွေရဲ့ ဖြစ်တည်မှုဟာလည်း အတန်းခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ဖြစ်တည်မှုလိုပင်ဆန်းကြယ်သည်။ ဒီဘက်အခြမ်းမှာကျွန်တော်တို့ကားရှိနေလျှင် ဟိုဘက်အခြမ်းမှကားများမီးပွိုင့်လွတ်ကာသွားနေကြသည်။ အကယ်၍ကျွန်တော်တို့ကားဟိုဘက်အခြမ်းမှာရှိနေလျှင် ဒီဘက်အခြမ်းမှကားများမီးပွိုင့်လွတ်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့မည်သည့်ဘက်အခြမ်းမှာပင်ရှိသည်ဖြစ်စေ မီးပွိုင့်လွတ်နေသောဘက်မဟုတ်ရပါ။
" ဟေ့ကောင် ! ငါတို့ဖလော်ရယ်ဆွန်ချဲလန့်လေးလုပ်ကြရအောင် "
Niel ကကားခါးပတ်ကိုဖြုတ်လိုက်သည်။
" ဘာလား!? ကားခိုးခံထိလို့ကတော့..., "
ဖလော်ရယ်ဆွန်ချဲ့လန့် — အလွန်တရာကြာညောင်းလှတဲ့မီးပွိုင့်ကိုစောင့်ရင်း တစ်ချို့သူတွေ ကားပေါ်ကနေဆင်းပြီး မီးပွိုင့်မလွတ်သေးခင်အထိ သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက်နဲ့ဒွန့်တာတို့၊ တချို့သူတွေက မုန့်ခြင်းတောင်းတွေထုတ်လာပြီး ပျော်ပွဲစားထွက်ပြတာတို့ ဒီလိုဗီဒီယိုတွေ You tube မှာကြည့်ဖူးကြမှာပါ။
ကျွန်တော်တို့ဖလော်ရယ်ဆွန်ချဲ့လန့်ကိုလည်း နံပါတ်စဉ်တပ်ရအောင်။
(၁) ကားတံခါးကို ဒီတိုင်းဖွင့်ထားခဲ့၊ ကားသော့ကိုလည်းတန်းလန်းထားခဲ့၊ ပြီးတာနဲ့ လူသွားလမ်းတည့်တည့်ကိုပြေး..., နာမည်ကြီးရာသီပေါ်ငါးကြော်ဆိုင်မှာဆယ်လ်ဖီဆွဲ၊
(၂) နောက်အဲဆိုင်ဘေးကလမ်းကြားထဲကိုဝင် အနီရောင်တယ်လီဖုန်းရုံလေးတွေ တန်းစီနေပြီး တစ်ရုံဝင်တစ်ရုံထွက် စိန်ပြေးတမ်းဆော့၊ ပြီးရင် တယ်လီဖုန်းရုံနောက်ခံနဲ့ ဆယ်လ်ဖီဆွဲ၊
(၃) အဲဒီလမ်းကြားအဝိုင်းကိုပတ်ပြီးတာနဲ့ ဖလော်ရယ်ဆွန်ရောက်အိမ်ပြန်လက်ဆောင်ရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ဦးထုပ်တွေ၊ နေကာမျက်မှန်တွေ၊ မြင်မြင်သမျှကောက်စွပ်ပြီး ဆယ်လ်ဖီထပ်ဆွဲ၊
(၄) မနီးမဝေးမှာကော့ကော့ကြီးရပ်နေတဲ့ ရုပ်ထုကြီးကိုအနိုင်ကျင့်တဲ့ဆယ်လ်ဖီထပ်ဆွဲ၊
(၅) အဆုံးသတ်အနေနဲ့ လမ်းအဆုံးမှာ 1699 ခုနှစ်ကတည်းကဖွင့်ထားတဲ့ ရိုးရာဘီယာဆိုင်ရှိပြီး အဲဒီကဘီယာတွေနဲ့ နိဂုံးချုပ်ဆယ်လ်ဖီဆွဲ။ အားလုံးဆွဲပြီးသွားရင် သော့တန်းလန်း၊ တံခါးတန်းလန်းဖြစ်နေတဲ့ကားဆီပြန်လာ..., မီးပွိုင့်စိမ်းတာနဲ့ ကွက်တိပဲ။
" နင်တို့ကတော့ ပေါက်ကရလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေပြန်ပြီ "
လစ်ဇာကနောက်ခန်းကနေလှမ်းပြောသည်။
" ဒါဆို ငါ့ကားလေး နင့်စောင့်ပေးပါလား? "
" သေလေ ! ငါလည်းပါမှာပေါ့ "
" 3, 2, 1 ..., သွားမယ် "
ကျွန်တော်တို့ 3 ကောင်သား ကားတံခါးကြီးဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့ ဘေးဘက်ကကားတွေ အစက လန့်သွားကြသည်။ နောက်တော့ ဖလော်ရယ်ဆွန်ချဲလန့် ငကြောင်တစ်သိုက်လို့ သူတို့မှန်းဆမိကြမှာပါ။
ကားခိုးခံရမှာစိုးရိမ်နေသူဟာ ကျွန်တော်ဖြစ်သော်လည်း ထိပ်ဆုံးက ခြေကားယားလက်ကားယားနဲ့ပြေးသွားသူမှာ ကျွန်တော်ပင်ဖြစ်သည်။ Niel နှင့် လစ်ဇာလည်း ကျွန်တော်နဲ့အမှီပြေးလိုက်လာပြီး ငါးကြော်ဆိုင်ရဲ့ ငါးပုံဆိုင်းဘုတ်ကြီးရယ် မျက်ခွက် 3 ခုရယ်ပါအောင် ဆယ်လ်ဖီဆွဲလိုက်သည်။
" အမလေး!! သေပါပြီဟဲ့ "
တယ်လီဖုန်းရုံကိုအပြေးသွားကြရင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တိုက်မိကုန်ကြ၍ လစ်ဇာက ကျိန်ဆဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
" ဝိုး ဟိုး ဟိုး ဝါး ဟား ဟား "
Niel ရဲ့ကျပ်မပြည့်တဲ့ရယ်သံကြီးကြောင့် တချို့ဖုန်းရုံထဲမှာဖုန်းဆက်နေသူတွေဟာ အူတိအူကြောင်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကုန်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ 3 ယောက် မြေလိမ်မြွေကောက် တယ်လီဖုန်းရုံတွေကို ပတ်ပြီး ချက်ချင်း ..., ချက်ချင်း ဖုန်းကိုထုတ်ကာ နောက်ဆုံးတယ်လီဖုန်းရုံကနေ Background တစ်ခုလုံးပါအောင် ဆယ်လ်ဖီဆွဲကြသည်။
" ဂိုး ။ ဂိုး "
" ဖာခ့်! ဖာခ့်! နင်တို့ ငါ့ကိုပဲ ဝင်တိုက်နေရလား "
ဆယ်လ်ဖီဆွဲပြီးတာနဲ့ မြင်းတွေလို ကဆုန်ပေါက်ပြေးတဲ့ ကျွန်တော် နဲ့ Neil , လစ်ဇာကိုသွားတိုက်မိပြန်ပြီ။ လက်ထဲကဖုန်းလွတ်ကျတော့မလိုဖြစ်တာကြောင့် သူမနဲ့အတူ ဝိုင်းဖမ်းပေးရသည်။
" ဟေ့ရောင်! ငါ့ကို တစ်ခုခုဝယ်ပေးပါလား !!!! "
ရောင်ပြေးတွေလတ်လတ်ထနေတဲ့ ဦးထုပ်တွေမြင်တာနဲ့ Niel ဟာငမ်းငမ်းတက် သူတောင်းစားလုပ်နေသည်။
" ပိုက်ဆံအိတ်မပါဘူး။ ပါလည်းမဝယ်ပေးပါဘူး "
" အကောင်တွေရေ ! ဆယ်လ်ဖီ "
နီးစပ်ရာ ဦးထုပ်တွေ၊ မာဖလာတွေ၊ စောင်တွေပါကောက်ခြုံပြီး အမြန် အမြန် ဆယ်လ်ဖီဆွဲ၊ ရုပ်ထုကြီးဆီ အမြန် အမြန် ထပ်ပြေးကြသည်။ ရောမခေတ်ယောကျာ်းသားရုပ်ထုဖြစ်၍ ဂွေးတန်းလန်းဖြစ်နေသည်။
" ငုပ်စိလေးဖြစ်နေပေမဲ့ မင်းစိတ်ပါရင် ပွတ်ကြည့်ပါလား Cyril "
" မင်းငုံထားပါလား !! "
" ငါက သူနဲ့ဖင်ချင်းပေါက်မယ် "
ကျွန်တော်နဲ့ Niel က ရုပ်ထုယောကျာ်းသားကို တစ်ယောက်တစ်ဖက်ကနေ ဖင်ချင်းပေါက်ပြနေပြီး လစ်ဇာကတော့ နောက်တည့်တည့် တစ်ကယ့်ဖင်နေရာကနေ သွား၍ဖင်ချင်းပေါက်သည်။ ဒီပုံကတော့ သူများကရိုက်ပေးတာဖြစ်ပြီး ရုပ်ထုအခွက်နှင့်ချည်း 3 ယောက်ဆယ်လ်ဖီဆွဲခဲ့သေးသည်။
နောက် ရိုးရာဘီယာဆိုင်ဆီကနေ အမြည်းပေးတဲ့ ဘီယာခွက်ကိုယ်စီကိုင်ပြီး ဆိုင်ဝမှာတင် ဆယ်လ်ဖီဆွဲလိုက်ကြသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တွေအကုန်ပြီးမြောက်လို့ မိမိကားဆီပြန်တဲ့အပြေးလမ်းမှာ Niel ရော လစ်ဇာပါ ဘီယာကိုတစ်ကျိုက်ထဲမော့ချပစ်သော်လည်း ကျွန်တော်မှာမော့ခွင့်မရ။
" ချီး! ကားမောင်းရဦးမယ် "
ကျွန်တော်တို့ ကားဆီပြန်ရောက်ပြီးတော့မှ မီးပွိုင့်လည်း မီးစိမ်းသွားသည်။
" ငါက ကားခိုးခံရပြီထင်နေတာ " Niel ကပြောသည်။
" မောလိုက်တာ.., သေမှာပဲ " လစ်ဇာကပြန်ပြောသည်။
ကားပေါ်မှာ 3 ယောက်လုံး အပြတ်အသတ်ရယ်မောကြသည်။ ဖလော်ရယ်ဆွန်ချဲလန့်ဟာ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းပါသည်။ ဒီမြို့ကိုရောက်ရင် စမ်းကြည့်ပါ။ အောင်ပွဲခံဖို့အတွက် သီချင်းသံကိုအဆုံးထိချဲ့လိုက်သည်။
" Honky Cat "
ကျွန်တော် နဲ့ Niel အကြိုက်ဆုံးသီချင်းပါပဲ။ တောကတက်လာတဲ့ ကောင်လေးတွေ တောမှာပဲပြန်နေလိုက်တော့..., မြို့ပေါ်က ထိန်ထိန်လင်းနေတဲ့ မီးရောင်တွေကြောင့် မမြင်မစမ်းနေ့တွေအကြောင်း တမ်းတနေတော့မှာပဲ..., စန္ဒယားသံမြူးမြူးလေးနဲ့ တောသားတွေ မြို့သူလေးတွေကိုမမှန်းနဲ့ဆို နှပ်ထားတဲ့သီချင်းလေးပေါ့။ လစ်ဇာကတော့ အကြိုက်ဆုံးမဟုတ်ပေမဲ့ လိုက်ဝါးချနိုင်ပါတယ်။
" Living in the city ain't where it's at...
It's like ...., trying to find gold in a silver mine
It's like trying to drink whiskey ....
Oh ~~~ from a bottle of wine "
သီချင်းတွေတစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ်အော်ဆိုရင်း လုပ်စရာရှိတာတွေအကုန်လုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။ စာအုပ်တွေကို ခေါင်းစဉ်ခွဲတဲ့နေရာမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းစားသွားသေးသည်။ အကျဉ်းထောင်စာကြည့်တိုက်ကိုပေးပို့လှူတန်းတဲ့စာအုပ်မှာ ထောက်ဖောက်ပြေးသည့်အကျဉ်းသားအကြောင်းဝထ္ထုဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ ဖြစ်ရပ်မှန်တဲ့။ ဒီတော့ ရသစာပေခေါင်းစဉ်အောက်ထည့်ရမလား? သုတစာပေခေါင်းစဉ်အောက်ထည့်ရမလား?
ကျွန်တော်တို့ 3 ယောက်ဉာဏ်စွမ်းသလောက် တွေးဆချင့်ချိန်ပြီး သုတစာပေစက္ကူပုံးထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့တွေ ဒီစာအုပ်ကိုအပျော်မဖတ်သင့်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့တနေကုန်နီးပါး တက္ကသိုလ်ရဲ့တောက်တိုမယ်ရ..., မှားလို့။ ဗော်လန်တီယာလုပ်ပေးနေရခြင်းမှာ Niel လက်ချက်ပါ။ အတန်းပျက်တဲ့အခါ အလုပ်အကြောင်းပြအစားထိုးခွင့်ရတယ်ဆိုတာနဲ့ပဲ ရှိသမျှစာရင်းတွေအကုန် သူ့နာမည်တွေလိုက်ထည့်ရုံသာမက ကျွန်တော်နဲ့ လစ်ဇာကိုပါ စာရင်းပေးခဲ့သည်။
စာအုပ်တွေပြီးတော့ တက္ကသိုလ်က ကြီးမှုးကျင်းပတဲ့ ဂီတပြဇာတ်မှာစစ်ဆေးရေးဝင်ပေးရဦးမည်။ တခဏလောက်အထင်ကြီးသွားနိုင်ပါတယ်။ စစ်ဆေးရေးဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့က ပြဇာတ်မှာပါတဲ့ သီချင်းတွေ၊ အကတွေ၊ ဒိုင်ယာလောခ့်တွေကို အကဲဖြတ်ဒိုင်တွေလို စစ်ဆေးရေးဝင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေလိုက်ငှားကူရတာပါ။
" ဆံပင်တုတစ်ခုလိုသေးတယ်။ စတိုခန်းမှာက ဆံပင်အနီရောင်တွေပဲရှိတော့တယ် "
ပြဇာတ်အဖွဲ့ဝင်မိန်းကလေးကပြောသည်။
" နင်တို့က ဘာရောင်လိုလို့လဲ "
ကျွန်တော်နဲ့လစ်ဇာက ပစ္စည်းစာရင်းတွေကို စစ်နေသည်။ Niel ကမိန်းကလေးနဲ့ စကားပြောနေသည်။
" ရွှေအိုရောင် လင်းလင်းလေး "
Niel က လစ်ဇာဆံပင်ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်သည်။
" ပြီးတော့ သဘာဝအတိုင်း ဖြောင့်ဖြောင့်စင်းစင်းလေးဆို ပိုကောင်းမယ် "
မိန်းကလေးနဲ့ Niel အတူတူ လစ်ဇာဆံပင်ကို ထပ်ကြည့်ကြပြန်သည်။
" လစ်ဇာ! နင့်မှာအများအကျိုးအတွက်အနစ်နာခံလိုစိတ်လေးဘာလေး ရှိလားဟင် "
Niel ကမေးတုန်းရှိသေး ပြဇာတ်အဖွဲ့ဝင်မိန်းကလေးက ကတ်ကြေးကိုကောက်ကိုင်နေပြီ။ လစ်ဇာကတော့ Niel ကိုကောင်းကောင်းဆဲဆိုနေ၏။ သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သဘောကျစွာရယ်လိုက်သည်။
တချိန်တည်းမှာပဲ မနက်က လစ်ဇာဖတ်ပြတဲ့ အထီးကျန်ခြင်းအကြောင်းအရာဟာ ခေါင်းထဲဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် သိပါသည်။ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့အရွယ်အများစုက စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့အကြောင်းတွေ၊ အထီးကျန်နေတဲ့အကြောင်းတွေ ရေးတင်ကြတယ်။ ဒါကသာမာန်လိုပဲ.., တကယ်အကူအညီလိုနေတာလား.? ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူး။
လစ်ဇာလည်း ဒီခံစားချက်တွေကိုဖတ်ပြပြီးတာနဲ့ အားလုံးဟာသာမာန်လိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူကမြင်းနေတယ်။ ဟာသတွေပြောတယ်။ သီချင်းတွေဆိုတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အကူအညီလိုနေတဲ့သူမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သတ်မှတ်လို့ရမှာပါ။
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz