5
Би Бодлоо Удирдаж Эхлэхэд Эдгэрэл Эхэлсэн
Амиа хорлох тухай бодолд хэдий хугацаа зарцуулахаа өөрөө сонгож чадна гэдгээ ойлгосон тэр мөчөөс л миний жинхэнэ эдгэрэл эхэлсэн.
Өмнө нь би тэр харанхуй бодлуудад олон цагаар төөрдөг байлаа. Тэд намайг бүхэлд нь эзэмддэг байсан. Гэвч цаг хугацааны явцад би үүнийг багасгаж чадсан... эхлээд арван минут, дараа нь тав... эцэст нь ердөө нэг минут.
Яагаад гэвэл би энгийн атлаа амьдралыг өөрчилсөн нэг зүйлийг ойлгосон юм:
Амиа хорлох бодол өвдөлтийг эдгээдэггүй. Харин шархыг нээлттэй хэвээр нь үлдээдэг.
Өвдөлт Давталт Биш, Эдгэрэл Хэрэгтэй
Гүн сэтгэлийн өвдөлт дунд байхад амиа хорлох бодол түр зуурын гарц мэт санагдаж магадгүй —
гэхдээ тэд юу ч засдаггүй.
Тэд өвдөлтийг багасгадаггүй.
Тэд хариу өгдөггүй.
Тэд гарцгүйгээр шаналлыг давтсаар байдаг эвдэрсэн пянз шиг.
Харин өвдөлтийг яаж багасгах, яаж тайвшруулах, яаж ойлгох, эдгэрэх орон зайг нь хэрхэн өгөх талаар ердөө арван минут зарцуулах нь цөхрөлд арван минут өнгөрүүлэхээс хамаагүй илүү хүчтэй.
Эдгэрлийг Сонгох Бүрд Нэг Зүйл Өөрчлөгддөг
Би эдгэрлийг сонгох бүрдээ —
ажиллана гэдэгт итгээгүй байсан ч гэсэн —
дотор минь ямар нэг зүйл хөдлөдөг байлаа.
Ямар нэг зүйл зөөлөрдөг байлаа.
Эдгэрэл Дадлага Шаарддаг — Гэхдээ Үр Дүнтэй
Би нэг шөнийн дотор эдгээгүй.
Гэхдээ би суралцсаар байсан:
Шинэ арга техникүүд;
Илүү сайн хэрэгслүүд;
Дотоод ертөнцийг минь аюулгүй болгосон өдөр тутмын жижиг сонголтууд;
Өмнө нь амиа хорлох бодолд зарцуулдаг байсан тэр минутуудыг би
хэрэгсэл, мэдлэг, эдгэрлээр сольсон.
Эцэст нь би маш ихийг сурч,
зөвхөн амьд үлдэх биш — сайн амьдрах бодит боломж надад байна гэж мэдэрч эхэлсэн.
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz