5
ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຄວບຄຸມຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ ການຮັກສາກໍ່ເລີ່ມຂຶ້ນ
ຂະນະທີ່ຂ້ອຍຮູ້ວ່າ ຂ້ອຍສາມາດເລືອກໄດ້ເອງວ່າຈະຄິດຖືງການທຳຮ້າຍຕົນເອງນານແຄ່ໃດ — ນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ການຮັກສາຂອງຂ້ອຍເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ.
ໃນອະດີດ ຂ້ອຍເຄີຍຢູ່ໃນຄວາມຄິດມືດມົນນັ້ນເປັນຊົ່ວໂມງໆ ໂດຍບໍ່ສາມາດອອກມາໄດ້. ພວກມັນຄອບງຳຂ້ອຍໝົດ.
ແຕ່ຫຼັງໆມາ ຂ້ອຍຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຫຼຸດເວລານັ້ນລົງ... ຈາກຫຼາຍຊົ່ວໂມງ ເຫຼືອພຽງ 10 ນາທີ... ແລະສຸດທ້າຍ — ແຕ່ພຽງ 1 ນາທີ.
ເປັນເພາະຫຍັງ? ເພາະຂ້ອຍເຂົ້າໃຈສິ່ງໜຶ່ງທີ່ງ່າຍໆ ແຕ່ສຳຄັນຫຼາຍ:
ຄວາມຄິດທີ່ເຈັບປວດບໍ່ຮັກສາຄວາມເຈັບປວດ — ມັນແຕ່ຮັກສາແຜທີ່ເປີດໄວ້ເທົ່ານັ້ນ.
ຄວາມເຈັບປວດຕ້ອງການການຮັກສາ ບໍ່ໃຊ້ການທຳຊ້ຳ.
ເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ໃນຄວາມເຈັບປວດທາງອາລົມຢ່າງເລິກ, ຄວາມຄິດທີ່ເຈັບເປັນບາງຄັ້ງອາດຈະດູເຫມືອນການປອດໂພຍ — ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂຫຍັງເລີຍ.
ມັນບໍ່ໄດ້ຫຼຸດຄວາມເຈັບ. ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄໍາຕອບ.
ມັນເຫມືອນແຜ່ນສຽງທີ່ເສຍ ທີ່ຫມູນຢູ່ໃນຄວາມເຈັບເກົ່າໆ ບໍ່ມີທາງອອກ.
ແຕ່ແມ່ນພຽງ 10 ນາທີທີ່ໃຊ້ເພື່ອຮຽນຮູ້ວິທີບັນເທົາຄວາມເຈັບຂອງເຈົ້າ — ວິທີປອບໃຈ ເຂົ້າໃຈ ແລະໃຫ້ພື້ນທີ່ໃຫ້ມັນຮັກສາໄດ້ — ມີພະລັງຫຼາຍກວ່າ 10 ນາທີໃນຄວາມທໍ່ທ້ອນຫຼາຍ.
ທຸກເທື່ອທີ່ຂ້ອຍເລືອກທາງການຮັກສາ — ແມ້ຕອນທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຊື່ອວ່າມັນຈະໄດ້ຜົນ — ມີບາງຢ່າງຂະດືງຂ້ອຍຈາກຂ້າງໃນ. ບາງຢ່າງໄດ້ອ່ອນໂຍນຂຶ້ນ.
ການຮັກສາຕ້ອງໃຊ້ການຝຶກ — ແຕ່ມັນໄດ້ຜົນ.
ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຟື້ນຟູໃນຄືນດຽວ, ແຕ່ຂ້ອຍຮຽນຮູ້ວ່າຈະ:
ໃຊ້ເທັກນິກໃໝ່ໆ,
ໃຊ້ເຄື່ອງມືທີ່ດີກວ່າ,
ເລືອກສິ່ງນ້ອຍໆໃນທຸກມື້ທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກຂ້າງໃນຂອງຂ້ອຍປອດໄພຂຶ້ນ.
ແລະເວລາທີ່ຂ້ອຍເຄີຍໃຊ້ກັບຄວາມຄິດມືດມົນນັ້ນ?
ຂ້ອຍແທນມັນດ້ວຍເຄື່ອງມື ຄວາມຮູ້ ແລະການຮັກສາ.
ການຝຶກນີ້ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ຂ້ອຍມີໂອກາດຈິງໆ — ບໍ່ແມ່ນແຕ່ການມີຊີວິດຢູ່, ແຕ່ເປັນການມີຊີວິດທີ່ດີ.
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz