5
जेंव्हा हांव माज्या विचारांचेर नियंत्रण घेतलो, तेव्हाच उपचार सुरुवात जाली
तो क्षण — जेंव्हा हांव ओळखलो की हांव ठरवू शकता किते वेळ आत्महत्येचेर विचार करपाचे — तेंव्हाच माजो खरोखर उपचार सुरू जालो.
पूर्वी हांव कित्येक तास त्या काळोख्या विचारांत हरपून जायतलो. ते माका पूर्णपणान खाऊन टाकतले.
पण हळूहळू, हांव ताका कमी करपाचें शिकलो... आधीं १० मिनिटांपर्यंत, मग ५... शेवटी फकत १ मिनिट.
कित्याक?
कारण शेवटी हांव एक साधी पण आयुष्य बदलपी गोष्ट समजलो:
आत्महत्येचे विचार वेदना बरे करता ना. ते फकत जखम उघडी ठेवता.
वेदनेक उपचाराची गरज आसा, पुनरावृत्तीची ना
जेंव्हा आपण खोल भावनिक वेदनेत आसतात, आत्महत्येचे विचार एक सुटका वाटयता — पण ते काही दुरुस्ती करत ना.
ते वेदना कमी करता ना. ते उत्तर दिता ना.
ते जेंकां तुटलेली गाणीची पट्टी असती — वारंवार तीच वेदना वाजवता, पण बाहेर पडपाचो रस्तो ना.
पण जेंव्हा आपण १० मिनिटं घालोवतात आपली वेदना कशी कमी करपाची, कशी शांत करपाची, कशी समजून घ्यायची, आनी ताका बरे व्हपाचें जागा दिपाचें शिकपाचेर — ते कोणत्याही १० मिनिटांच्या नैराश्यापेक्षा खूप जास्त शक्तिशाली आसा.
दरवेळी हांव उपचार निवडलो — जरी माका विश्वास ना होता की हें चालेल — तरी माज्या आत काही तरी बदलू लागलें. काही तरी मऊ जालें.
उपचार सरावान येता — पण हें चालता
हांव एका रात्रीन बरा जालो ना.
पण हांव शिकत राहिलो:
नवे उपाय,
चांगले साधन,
रोजचे ल्हान निर्णय — जेनं माजो आतलो जग अधिक सुरक्षित जालो.
आनी जे मिनिटं हांव आत्महत्येचेर विचार करतलो,
ती हांव आता साधन, ज्ञान, आनी उपचारांनी भरली.
शेवटी, हांव इतकें शिकलो की माका वाटलें — हांव फकत जगपाचो नव्हे, चांगलें जगपाचो एक खरोखर संधि मेळलो.
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz