Prologue
This novel is intended for mature readers only and should not have been read by 18 below.
Note: This is different from the old print book, this one is the improved 2023 copy with additional new scenes and chapters that were only released this year. Thank you.
---------------------------------------------------
"WILL YOU PLEASE STOP?!"
Inis akong lumingon kay Zantha.
"Ako iyong nahihilo sa 'yo dahil palakad-lakad ka," Zantha complained. She was my friend, my only friend. Siya lang kasi ang nakapagtiyaga na kaibiganin ang isang katulad ko na brat, mainitin ang ulo, at walang pakialam sa ibang tao sa mundo.
"Shut up, slut! You are drunk kaya ka nahihilo. Hindi dahil nakatunganga ka sa akin!"
She just laughed. Itinapon niya ang hawak na expensive cigarette stick. "Oh, come on, Kia! Eh, ikaw nga itong mas maraming nainom kaysa sa akin!"
Napahalukipkip ako. "So what do you want me to do, huh? Mamaril ako ng mga tauhan ko para hindi ako mainip?"
Nandito ako sa Hacienda Montenegro, ang private land namin sa bukana ng Dalisay Province. Wala ang parents ko at tanging ang mga tauhan lang ng angkan ang kasama ko rito nang biglang sumulpot si Zantha. Pinagtataguan ko siya pero nasundan niya pa rin ako.
May sa malas yata ang babaeng ito dahil nang dumating siya ay biglang may nangyaring trahedya. Ngayon ay katatapos lang naming mag-inom para malibang dahil pareho kami kaninang nasa state ng pagpa-panic.
Lumapit sya sa akin. Gumegewang na rin siya tulad ko. "Relax. Why don't we talk about blowjob? Para kahit papaano ay malibang ka."
"Seriously?"
"Damn, Kia. Ikaw lang ang kaibigan kong ganyan! Ano ka ba?!"
I know what she was trying to say. That I was boring.
"Fine." Umikot ang bilog ng mga mata ko. Gusto ko rin kasing pakalmahin ang sarili ko. Kahit papaano ay entertaining ang mga kaberdehan niya minsan. "Give me some tips."
"Have you tried it to a banana?"
Napabuga ako ng hangin. "A lot of times. And I always end up eating it."
"Ouch." Napangiwi si Zantha. "Imagine na lang pala kung totoong titi na iyon. Baka na-murder mo na si Leonardo."
Umangat ang isang kilay ko. Binanggit niya lang naman kasi ang pangalan ni Leonardo Saavedra. At alam niya kung gaano ako patay na patay sa lalaking iyon. "If I have a gun in my hand, I'm gonna shoot you."
Leonardo was a childhood friend of mine. Sa iisang high school kami nag-aral. Ang pagiging aloof at arogante ng lalaking iyon ang pinakanagustuhan ko. Siguro dahil nga sa talagang weird ako.
Kahit pa taon na akong umaasa sa wala, hindi pa rin ako sumusuko kay Leonardo. Mula noon, hanggang ngayon, siya pa rin ang gusto ko kahit taon na rin mula nang huling magkita kami. Siya pa rin ang mahal ko.
"What?!" Lumawak ang kanyang ngiti. "Eh, kaya nga kita tinuturuan ng blowjob ay para mabingwit mo na si Leonardo."
"Shut up."
"Listen to me." Hinawakan niya ako sa aking magkabilang balikat. "Sa panahon ngayon, wala ng 'it's started with a kiss.'"
"Huh?"
Isinubo niya ang kanyang hintuturo. She put his middle finger inside her mouth.
Tumulis ang nguso ko. Was that really the only way? Iyon na lang ba ang paraan para mapasaakin ang lalaking iyon?
Ganito na ba kamoderno ang mundo? At ganoon ba talaga ang gusto ni Leonardo sa isang babae? Iyong liberated? Ganoon ba talaga? Napatitig ako kay Zantha. Yes, she may be a bitch, but she was really a good friend. Hindi naman siguro niya ako inuuto lang.
"That's why I am here, Kia. Tuturuan kita. Dahil nasa babae nakasalalay ang itatagal ng relasyon nila sa isang lalaki. Gets?"
Pero paano ko naman matututunan iyon nang walang pinagpa-praktisan? Sabi kasi ni Zantha, gawin ko iyon sa katawan ng saging. Kapag daw kasi nakayod iyon habang isinusubo ko palabas-masok, ibig sabihin daw ay sumasayad ang aking ngipin. Dapat daw walang sayad at suwabe. Eh, ang problema kasi ang nagiging ending ay nangunguya ko.
"I don't like banana anymore. Ilang araw na rin akong constipated."
Napaisip si Zantha. "Okay. Let's find another way. You want me to call my ex?"
"For what?"
"Of course, he has a penis! Puwede nating pagpraktisan ang kanyang titi."
"Are you out of your mind? Ew!"
Kandangiwi ako. Kung may baril lang talaga ako ay baka binaril ko na siya sa tuhod niya. Seriously? Bakit ba kasi sa dinami-rami ng pwedeng magtiyaga sa akin na kaibigan ay bakit siya pa?
Biglang bumukas ang malaki naming pinto. Iniluwa nito ang mga tauhan ko bitbit ang isang stretcher kung saan naroon nakahiga ang hinihintay ko.
I gulped. Ito talaga ang dahilan kung bakit kanina pa ako hindi mapakali. Nilapitan ko agad ang isa sa mga tauhan ko.
Ito ang trahedya na sana ay panaginip lang.
"Is he really dead?" kabado kong tanong.
Tumango ito. "Yes, Lady Kia. Hindi na po humihinga."
Napapikit ako. Kilala ko ang bangkay.
It was an accident na nabangga ng tauhan ko ang sinasakyan nyang kotse. Well, maybe he was drunk during that time kaya hindi niya napansin ang sasakyan na nakasalubong niya. Tumilapon ang kanyang kotseng sinasakyan at nang subukan syang i-revive ng mga tauhan ko ay huli na. Wala na syang buhay at hindi na humihinga.
Noong ni-report sa akin ng mga tauhan ko ang nangyari ay wala lang sa akin no'ng una. Pero nang malaman kong siya pala ang napatay nila, agad ko silang pinabalik dito. Because I knew him. He was one of Leonardo Saavedra's younger brothers for Pete's sake!
Younger brother of the man I loved!
Siya si Dipen Psyche Saavedra!
Palalabasin ko na lang na naaksidente siya o kaya naman ay iba ang may gawa nito sa kanya. Uutusan ko ang mga tauhan ko na wag magsusumbong kahit kina mommy at daddy. Lalong-lalo sa grandpa ko na tunay nilang mga amo.
Right, lilinisin ko ang lahat ng detalye para hindi ako sumabit.
Kunwari ay nakita ko lang ang kotse ni Dipen sa bangin at ako ang kumuha sa kanya. In short, I will be a hero instead of a villain.
Gusto ko ay ako mismo ang magsabi nito kay Leonardo. And I'm pretty sure na magiging down siya sa pagkawala ng isa sa kanyang mga kapatid. Doon ako ngayon papasok sa eksena niya at iboblow job siya.
Dammit! Bakit ba blow job agad ang nasa isip ko? This was Zantha's fault. Inaamag na tuloy ang utak ko.
Sinenyasan ko ang mga tauhan dito. "Iwan niyo muna kami."
Sumunod naman sila sa utos ko.
"Bakit hindi mo na tawagan ang mga Montemayor? Sabihin mo na sa mga Montemayor-Saavedra na patay na ang isa sa kanila."
"Not now, Zantha. Gusto kong makipagkita bukas kay Leonardo para personal na ipaalam sa kanya."
"What the fuc k?!" hiyaw ni Zantha.
"What happened?" Bakit ba sumisigaw na lang bigla itong babaeng ito?!
Nilapitan ko siya. Hayun siya at nakatingin sa bangkay ni Dipen Psyche.
"Oh, God! He's so gorgeous! He doesn't even look dead!"
Inalis pala ni Zantha ang kumot na nakatakip sa bangkay.
Kumunot ang noo ko. Lumapit pa sa stretcher.
Yeah, what the fu ck?! Is this really Dipen Psyche?
Hindi ko namalayang nakanganga na ako sa bangkay. Man, he was so handsome. He was gorgeous. Para lang isang natutulog na prinsipe ang nasa harapan namin ni Zantha.
Nang huli kaming magkita ay noong high school pa kami. Guwapo na siya noon pero hindi sa ganito kaseryosong paraan.
Dipen Psyche Saavedra or Dipy. Siya iyong gagong kapatid ni Leonardo noong high school na palaging umeeksena pag nagpapa-cute ako sa kuya niya. But here he was now, nasa ibabaw ng stretcher at natatabingan ng puting kumot ang buong katawan pati ang mukha. He was already dead.
Napapailing na lang ako. Sayang, guwapo pa naman. Nakakalungkot lang na ang bilis nyang namaalam.
"Ang ganda at ang guguwapo talaga ng lahi ng mga Montemayor," saad ni Zantha habang sinisiyasat ang mukha ni Dipen.
Tumango ako. Montemayor people were really good looking people.
"Oh, look at that!" Mayamaya ay napatili siya nang magawi ang kanyang paningin sa harapan ng bangkay.
Sumunod naman ang tingin ko.
Doon sa ibaba ng sinturon ni Dipsy.
Mukhang tuwang-tuwa pa si Zantha sa nakita. Akma nyang bubuksan ang zipper ng pantalon ng bangkay nang awatin ko siya.
"What?" reklamo niya.
"I forbid you to look at it. Baka nakakalimutan mo, kapatid siya ni Leonardo!"
"Eh, ano naman kung tingnan ko?! Wala namang mawawala dahil patay na siya!"
"Could you just... get out of this place!" I said, irritatedly.
She crossed her arms. "Madamot ka, bitch."
"Get out, Zantha." Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako natutuwa na gusto niyang pakialaman ang bangkay gayong wala naman talaga ako dapat na pakialam.
Bigla na lang na gusto kong palayuin si Zantha. Madamot na kung madamot, but I really didn't want her around Dipen's corpse.
Sumimangot naman ang babae. "Fine, I'll be off now." Padabog siyang lumabas ng malaking pinto.
Nang maiwan na kami ni Dipen sa madilim at malawak na likuran ng mansion ay napabuntonghininga ako.
Isa na siyang bangkay, ang galing naman ng muli naming pagkikita.
Tumabi ako sa bangkay at parang nararahuyo na napatitig sa kanyang perpektong mukha. Mula sa itim na itim na makakapal niyang kilay, mahahaba at malalantik na pilikmata, matangos at dominanteng ilong, maging sa natural na mapulang mga labi ay wala akong makitang maipipintas sa kanya. Even his skin was flawless. And his body, I can see how taller and leaner he was now.
How unfortunate that he was already dead.
Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko dahil namalayan ko na lamang sa sumunod na mga sandali na yumuyuko na ako para abutin ang kanyang mga labi.
My eyes widened the moment our lips touched. Nagulat ako sa aking nagawa pero higit na nakagugulat ang pakiramdam ng mga labi na aking hinahalikan.
Dipen's lips were soft and his breath smelled good like he wasn't really dead. I wanted to pull myself away from him, but I couldn't.
Sinubukan ko siyang itulak para lamang mapagtanto ang dahilan kung bakit hindi ako makawala. Nakayakap pala sa aking baywang ang mga braso niya!
Pinanlakihan ako ng mga mata dahil hindi na pala ako ang humahalik sa kanya—it was now him who was kissing me!
This was my first kiss and I never imagined it to be this hot and mind-blowing that I could almost feel my sanity leaving my body. Kung hindi ko pa naramdaman ang matigas na bagay na aking nadadaganan sa bandang ibaba niyang katawan at hindi pa ako matatauhan. Gulantang na napaahon ako sa reyalisasyon.
Crap! He's not dead!
JF
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz