Chapter 62
"MIKO, HINDI NA MAKAHINGA SI BABY MATEO."
Only then did Miko move away from us. Iniwas niya ang mukha sa amin at pasimpleng nagkusot siya ng kanyang mga mata. He then cleared his throat before he spoke. "Ilapag mo muna si baby. Mag-half bath ka muna. Inihanda ko na iyong bathrobe mo sa banyo."
Inilagay ko si Baby Mateo sa crib dito sa sala. Pumasok na ako sa bathroom. Hinubad ko ang tali sa aking buhok dahil nagderetso ligo na ako ng buong katawan. Nakalimutan ko nang kunin ulit ang aking tali sa buhok paglabas ko.
When I came out of the bathroom, Miko was already carrying Baby Mateo in his left arm while his right hand was arranging my plate on the dining table. "Kumain ka na."
Iniwan muna nila ako para kumain. Ako na ang naghugas ng pinagkainan ko.
Pag-akyat sa itaas ay isinama ko na si Baby Mateo dahil nag-aantok na. Ako na ang magpapatulog dito. Nagpa-'papa' pa nga ito. Napanguso naman ako. Talagang natutunan na ng baby ko ang salitang 'papa'. Dati ay trip lang nitong mag-'papa' nang mag-'papa', pero ngayon ay alam na nito kung para saan iyon. Para tawagin iyong yayo niya sa ibaba.
Sinaway ko ito. "Hep, anong papa? Kayo na nga lang maghapon magkasama riyan, tapos papa ka pa rin ngayon."
Tinampal ako nito sa ilong. Nakasimangot na ang cute na mukha na may kamukha. Hindi ito happy.
"Baby naman, dito namin si mama o. Miss ka ni mama." Pinaghahalikan ko ito sa matambok nitong pisngi dahil nakakagigil, ayun lalo tuloy nainis. Hinablot ng munting mga kamay nito ang buhok ko.
"Papa! Papaaa!" ungot nito na bumubula ang laway sa munti nitong mapupulang mga labi. Mukhang nagbabalak nang mag-tantrums.
Saglit lang ay knocked out na ito. Pagkahiga sa bata ay nagligpit-ligpit muna ako ng mga damit nito. Nagtutupi naman si Miko pagkatapos niyang maglaba, kaya lang ay di niya pinagsasama sa tupi ang mga partner na damit, kaht obvious naman iyong magkakapareho na top at pajamas. Pinaghahalo-halo niya pa rin. Kaya nga partner kasi dapat magkasama palagi anuman ang mangyari.
Ewan ko ba, hindi niya maintindihan ang salitang 'partner'. Sabagay, mas gusto niya talaga iyong hiwalay. Reminder lang, damit iyong tinutukoy ko.
Parang katulad ngayon, ang pang-itaas ng bata ay Mickey Mouse tapos pajama naman ay Minion. Cute pa rin naman ang baby ko, kaso para sa isang nanay na mainit ang mga mata sa ganitong bagay, ay hindi ko ito mapapalampas. Pinalitan ko nga ng pajama. Pinagki-kiss ko pa ito. Ang bango-bango.
"Ayan, mas cute na ang baby ko. Pasensiya ka na sa papa mo, ha? Ang alam lang yata niyong fashion ay aesthetic at monochrome."
Nang maayos ko na ito sa higaan si Baby Mateo ay doon pa lang ako nag-check ng phone dahil alam kong may chat sa akin si Mommy. Tungkol sa bagong buyer ng aming lumang restobar na matagal nang nakasara dito rin sa Brgy. Pinagtipunan. Ang "Kiss Bar".
Hindi raw tumuloy iyong bagong buyer sana ng restobar, dahil hindi nito nakikitang magbo-boom pa ang negosyo. Pero may new buyer. Umasim ang ekspresyon ko nang mabasa kung sino. Si Dessy na pinsan ko?!
The woman was now making money from vlogging. Ito na raw ang bibili bilang tulong daw sa pamilya namin, kesyo alam daw nitong nagigipit kami ngayon, dahil binabayaran ulit namin itong bahay. Puntahan ko raw si Dessy sa Buenavista, dahil gusto raw nito na ako makipag-deal dito.
Magkikita na naman kami ng babaeng iyon? Bakit ba sa dinami-dami ay ito pa ang bibili? Ang suwerte nito dahil pinagpapala ito sa buhay.
Pagkatapos mag-reply kay Mommy ay malungkot na napabuntong-hininga ako. Ang bahay lang talaga namin na ito ang aming nabawi mula sa pagiging for sale, pero hindi pa rin talaga amin ulit ito, kasi hinuhulugan pa namin sa dating buyer. Iyong maliit naman naming restobar ay talagang mabebenta na dahil kailangan namin ng pera.
Ang tagal na sa amin ng restobar. Bata pa lang ako, negosyo na iyon ng daddy ko. Paborito iyong tambayan ng mga estudyante, mga kabataan, at kahit may mga edad sa lugar namin. Everything was so good until malls and bar chains, were built in Rosario and here in General Trias that our humble restobar began to lose appeal among customers.
The rise of social media also did not help either, as people's tastes in hangout spots became discerning. They were now looking for something new, trendy, and something they could post on the Internet. Nakakalungkot lang talaga dahil bahagi ang restobar ng aking kabataan.
Hindi na naman ako agad makakatulog nito sa pag-iisip. Gusto kong mag-alis ng stress. Inilipat ko si Baby Mateo sa crib ay inayos ang baby camera. Pagkatapos ay bitbit ulit ang tablet ng baby monitor na lumabas ako ng kuwarto. I went downstairs.
Ilaw na lang sa kusina ang bukas, but Miko was still awake. Nakahiga siya sa sofa habang nilalaro sa mga daliri niya ang laruang tali ng buhok ko na aking naiwan kanina sa banyo.
I stopped in front of him. Napatanga siya sa akin nang bigla ko siyang sakyan. "Pagod ka ba?"
Iyong pagkagulat sa mukha niya ay saglit lang, agad napalitan ng paglamlam, pagkuwa'y naging mainit. He smiled slightly. "Hindi ako pagod."
"Good. Wag ka muna matulog."
"Anong gagawin natin?"
"Masahiin mo ako. May masakit sa akin."
"Saan ba banda?"
"Alam mo na iyon."
He suddenly switched our positions. He was on top of me while I lay on the couch.
Nang ibuka ni Miko ang aking mga hita ay nakaramdam ako ng lamig doon, kaya pala, naibaba niya na ang aking panloob. That coldness melted away as soon as his warm palm stroked my sex.
It was so good but I wasn't satisfied with just this. I wanted him again to pound inside me, but he would not give it to me yet. Napaindayog tuloy ako sa mainit na palad niya.
Yumuko siya at dinilaan ako sa gilid ng aking tainga. "Be patient, baby, I'm going to make you come very soon."
Lumabi ako because when exactly was he talking about? I wanted it now!
Naiinis na ako kaya bumangon ako. Ako na lang sa ibabaw. Nabigla siya, pero nakabawi rin agad. Inalalayan niya ako na makapuwesto dahil makipot lang itong sofa. Pagsampa ko sa kanya ay hindi na ako nagsayang ng sandali dahil may pasok pa ako bukas. Pinauna ko na siyang papasukin.
Our gazes locked on one another as our bodies collided in the dimly lit living room.
The way Miko stared at me was like he was gazing at my soul rather than my body, and I couldn't take it anymore that I closed my eyes. Kahit nga lang nakapikit na ay ramdam ko pa rin ang mainit na mga titig niya. Pilit ko na lang inignora iyon at tinuon ang atensyon sa paggalaw sa ibabaw niya.
I whimpered at the combination of little pain and immense pleasure of our union. It was only half of him that was inside me, but I already felt so full in this position.
I rode him carefully since going too fast hurt. I also could not fully take him because I worried it would hurt more. Okay na ako sa kalahati na lang muna. Masarap pa rin naman.
Hindi rin naman nakatagal si Miko na nakahiga lang siya, dahil hinding hindi siya makukuntento sa ganoon lang kahit kailan. He reached for my breasts and cupped them in his large palms, and I arched my back as I rode him, to give him better access.
Kahit anong piga niya nga lang sa dibdib ko ay wala siyang mahihita, dahil naubos na lahat ng anak niya kanina.
"Ahhh, Miko... Oh, Miko..." Patagal nang patagal ay mas nakakabaliw na. Masarap pala kapag ikaw ang may kontrol.
My body was so hot like it was on fire, on a delicious fire. I moved up and down on his lap, savoring the sensation of having him inside me. It was so good, so good. I think I would have a peaceful sleep after this.
Nanghihina na bumagsak ako sa ibabaw ni Miko. I came twice and I was so happy and sleepy.
Namimikit na ang mga mata ko nang marinig ko ang paos at mahinang boses niya sa aking tainga. "Okay ka na?"
Ungol na lang ang sagot ko.
"Can I move now?"
Napadilat ako. What?
Hindi niya na hinintay ang sagot ko, hinawakan niya ako sa balakang, at isang ulos niya lang ay buo nang pumasok sa loob ko ang kaninang kalahati lang. May mouth formed a big O.
Nanirik ang mga mata ko nang pagpasok niya nang buo. I could feel every ridge of him.
He thrust inside me one after another. It hurt, but it was also extremely satisfying.
"Miko... Ah... Miko... Ahhh..." I moaned his name over and over as he was getting harder and bigger inside of me.
He switched our positions again because one position wasn't enough for him. We did it twice on the couch and once on the floor. Basang-basa ang mga hita ko hanggang binti, kaya naubos niya sa akin ang baby wipes ng anak namin.
Pagkatapos ng init ay tapos na rin kami. Inayos ko ang aking suot at iniwan na si Miko sa ibaba. Nakaupo siya sa sofa habang nakayuko nang umakyat na ako sa kuwarto ko.
PANGATLONG GABI NA GANOON. Kapag tapos naman na ako kay Miko, iiwan ko na ulit siya. Iyon bang parang walang nangyari. Alam niya na iyon. Gawain niya rin naman iyon noon.
Nagbibihis na ako nang isandal ni Miko ang noo niya sa balikat ko. "Wag ka munang umakyat. Usap muna tayo..."
"Inaantok na ako."
"Ako rin."
Pagkasuot ko ng shirt ay aking hinanap sa lapag ang panty ko. Nakita ko sa may paahan niya, at dadamputin ko na sana nang unahan niya ako. Itinago niya iyon sa kanyang likod.
"Miko, ano ba? Akina iyong panty ko!"
Hindi pa siya nakuntento, nilagay niya pa iyong panty ko sa punda ng unan niya. "Aalis ka ba talaga?"
Hindi ako sumagot kasi sinabi ko na naman na sa kanya, di ba? Bakit inuulit niya pa?
Niyakap niya ako sa bewang at sumandal siya sa balikat ko. "Zandra, I'm sorry..."
"What for?"
Hindi niya masabi. Basta nagso-sorry lang siya.
Okay. Napatingala ako sa madilim na kisame para kalmahin ang sarili. Pagkatapos ay kalmado ko siyang tinanong. "Miko, kung nag-sorry ba ako noon sa 'yo, hindi ka tutuloy na umalis?"
Wala naman siyang sagot. Lalo lang sumubsob sa balikat ko.
"Miko, habang nagbubuhay-binata ka noon, college boy, tamang sustento lang, ako, inisip mo ba kung ano iyong nangyayari sa akin?"
Muli akong tumingala dahil may kung anong bumigat sa mga mata ko.
"O, Miko, kahit hindi na ako, kahit iyong anak mo na lang. Hindi mo ba siya naiisip kahit minsan?"
"Sorry..." Napakahina ng boses niya.
"Okay lang naman ang anak mo. Tatlong beses siyang naospital noong sanggol siya. Iyong una, sinipon. Kasi barado iyong gamit naming lumang aircon. Di naman namin alam ni Mommy kung paano aayusin. Ni hindi nga namin alam noong una na iyon ang dahilan. Di na kasi kami magkada-ugaga ni Mommy. Ako ay masakit pa ang tahi, si Mommy naman ay di na sanay mag-alaga ng baby."
"Sorry..." muli ay mahina niyang sabi.
"Wala akong magawa kundi umiyak sa ospital, kasi akala ko ay mawawala na sa akin. Wala akong magawa kundi magdasal at sabihin na ako na lang iyong makaranas ng sakit, wag na iyong baby ko. Kasi ang liit-liit niya pa para magkasakit. Sobrang liit pa niya."
I felt a pang of pain in my heart when I remembered it. It was one of the hardest things I've ever experienced. Mas masakit pa noong trinangkaso ako dahil sa hindi makalabas ang gatas ko.
"Nabinat ako. Ayokong iasa lahat kay Mommy ang mga gawain, kaya kahit makirot pa ang tahi ko, sinubukan ko nang mag-akyat baba sa hagdan at maglaba paunti-unti. Ayun, nabinat ako. Okay lang naman sana kahit may sakit ako, puwede pa rin akong magpa-breastfeed, kaso anong gatas ang ilalabas ko, kung hindi ako makakain at makainom ng tubig?"
"Sorry..."
"Napunta tuloy lalo lahat kay Mommy ang mga gawain sa bahay. Sa sobrang pagot at kulang sa tulog ni Mommy sa pag-aalaga sa aming dalawa ni baby, napadede niya yata ito sa tsupon na hindi pa nabanlian ng mainit na tubig. Nagka-amoeba si baby."
"S-sorry..." piyok na ang mahinang boses niya.
"Pangatlong beses na nagsakit si baby ay dahil naman sa pilay. Nahulog sa kama. Kulang ako sa tulog, tapos nagmamadali pa ako dahil mali-late na ako sa interview sa trabaho. Hindi ko tuloy napansin na gising na ang siya. Nahulog sa kama ang baby ko."
Pinunasan ang gilid ng aking mga mata. Pag naaala ko iyon, nakokonsensiya pa rin ako.
"I started working right away, Miko, even though my baby was still small. Hindi naman kasi sapat iyong padala lang sa amin ni Daddy. May binabayaran kaming utang sa bumili ng bahay, bukod pa sa mga bills. Iyong sustento mo naman, para lang iyon kay Baby Mateo. Hindi ko iyon gagalawin sa ibang bagay. Kaya ko naman kasing magtrabaho dahil hindi naman ako baldado."
Kahit anong sabihin ko, para lang siyang sirang plaka na paulit-ulit na 'sorry' ang maririnig sa kanya.
"It was hard, Miko. Kailangan kong iwan si baby kay Mommy. Minsan, napapagod din si Mommy, lalo na kasi kumukulit na iyan. Nakakaraos naman kami. But my anxieties, my pain whenever he gets sick, they're unbearable. Puyat, pagod, at kahit nasa trabaho, nandito sa bahay iyong puso at isip ko. Iyon ang buhay ko mula nang umalis ka."
Wala na siyang sinabi. Wala na akong narinig pang sorry.
"Ang unfair lang. Kapag ang tatay ay nagsustento, mabuti na siyang tatay. Pero iyong nanay na nag-aalaga, nag-aalala, at nagbabanat din ng buto, kundi sa pagtatrabaho ay sa gawaing bahay, minsan lang may mangyari sa anak, pabaya na agad siyang nanay."
Narinig ko siyang suminghot at ngayon ko lang nakitang nanginginig ang malapad na balikat niya. Oh, was he crying?
"Miko, I'm always afraid, always nervous, because what if something happens to Baby Mateo? Maliban sa di ko kakayanin, alam ko ring ako ang sisisihin. Kasi ako iyong ina niya. Tapos ikaw, reponsable kang ama dahil iyong sustento mo ay hindi pumapalya."
Muli siyang suminghot. Nang hawakan ko ang mukha ni Miko para itaas sa akin ay aking nakita na basang-basa na pala siya ng luha. His eyes were red from crying so was the tip of his nose, and his lips were trembling.
Mapakla akong natawa sa kanyang miserableng itsura. "You, how can you still look so fine even when you're in this pathetic state?"
Kulang na lang ay humagulhol siya habang basa ng luha. Walang tigil sa panginginig ang mapupula niyang mga labi. Ito iyong gusto kong makita noong nahihirapan ako. Ito iyon.
I wanted him to suffer, to feel the same pain I felt, and I hoped he was unhappy wherever he was.
Hinaplos ko ang ulo niya. "Go, cry some more... But know that even if you bawled your eyes out from crying, you will not get anything. Kasi, Miko, kahit halos mamatay na ako noon sa pag-iyak, hindi ka naman bumalik sa akin."
WAS IT WRONG TO WISH FOR THIS MAN TO SUFFER, TO FEEL THE SAME PAIN I FELT, AND TO HOPE HE WOULD BE UNHAPPY WHEREVER HE WAS?
Hindi ako nakokonsensiya kasi patas lang kaming dalawa, kaya malalim ang naging tulog ko, even knowing that I left him crying in the living room.
Nakatulog na ako at naalimpungatan na may kumakaluskos. Hindi pa nag-a-alarm ang phone ko at hindi pa nagigising ang aking body alarm, dahil maaga pa lang. But what was that noice?
"Pst, wag mong kainin iyan," mahinang boses ng lalaki na nananaway. He was in my room.
Antok na antok pa ako pero pinilit kong imulat kahit maliit ang aking mga mata. Sa pagdilat ko ay ang cute na botchog na mukha ng aking baby ang namulatan ko. Meron itong ngatngat-ngatngat.
Patuloy pa rin naman sa pagngatngat ang anak ko sa kung anumang hawak-hawak nito. Hugis parisukat iyon, kulay itim na makintab, at nang aking pakatitigan ay isa pa lang case ng make up?! Bakit may make up ang anak ko? Bukod sa nginangatngat nitong case yata ng isang foundation ay may hawak pa ang isa nitong munting kamay. Kapit na kapit ito sa hawak na lipstick?!
"Akina," mahina at maingat na boses ulit ng sumasaway rito. Isang malaking kamay ang bumawi sa mga hawak-hawak ng munting kamay ng anak ko.
"Ngghh!" Umungot naman ang paslit. Nakipag-agawan. Tapos may nahawakan na naman. A rectangular case. Eye palette?!
Meron pa ulit nadampot. Mga pencil eyeliner. Iba-ibang kulay. Tapos meron pa ulit lipstick. Bawat babawiin ng malaking kamay ay hahablot ulit ng panibago ang maliliit na kamay ng anak ko. Pero bakit ba maraming make up dito sa kama ko?!
Hindi ko make up ang aking nakikita. I knew my stuff. Maybelline, Careline, and Human Nature were among the few cosmetics items I possessed. If I had something expensive, those were only Mac lipsticks that my half-brother sent me from Canada.
Malinaw sa akin na wala akong mga ganito. I had no YSL foundation, Huda eye palette, L'Oréal Paris bronzer, Estée Lauder eyebrow pencil and gel, Anastasia Beverly Hills stick blush, and Dior lipsticks! So where did these come from?!
Napabangon na ako. Nagkatitigan kami ni Miko na nakasampa na sa kama ko. What the heck?! Why was he here?!
He seemed surprised to see me awake. He even blinked twice before he could speak. "Ah, sorry, nagising ka ba? Kukunin ko lang sana si baby."
Bumaba ang tingin ko sa kama. Nandito pa ang mga make up. Nandito rin ang pinaka-paper bag ng mga ito. Lahat ay bago!
Napa-explain naman agad si Miko. "Ah, ilalagay ko lang sana sa tabi mo. Ang kaso, nakita nito ni boss. Kinalkal agad. Di ko maawat."
Ilalagay niya sa tabi ko itong mga make up? For what?
Napakamot siya ng pisngi. "Para sa 'yo pala iyan. Matagal ko nang in-order, pero kahapon lang dumating. Hindi ako nakahanap ng tyansa kahapon na ibigay sa 'yo, kaya iiwan ko na lang sana ngayon dito habang tulog ka pa."
"Bakit?"
"Uh, wala lang. Pero kung di mo bet. Tapon mo. Okay lang."
What?
Hindi siya makatingin sa akin na kinarga na si baby. "Ah, ibababa ko na ito, baka gutom na. Papaarawan ko pa mayamaya." Sabay sibat.
Nakalabas na si Miko ay nakatitig pa rin ako sa mga make up. Totoo ba talaga lahat ng ito? Itong mga mahal na make up na ito na gustong-gusto ko na magkaroon ako noon. Mga make up na pangarap ko lang noon.
Noong nagkaanak na ako, nawala na ang mga ito sa pangarap ko. Hindi ko na rin gustong magkaroon ng mga ito. Because when I had my child, my priorities changed. Even if I had money, of course these things would not be my priority. But, still, it was nice to see these things. My old kikay self was elated.
Matapos nga lang ang ilang sandali ay naipilig ko bigla ang aking ulo. Nahimasmasan ako. No, this there were not mine. Masyadong mahal para tanggapin. Tumayo ako at niligpit ang mga make up. Ibabalik ko ito kay Miko!
Ang kaso... bakit hindi magawang bitiwan ng mga kamay ko ang paper bag na kinalalagyan ng mga make up na ito? Ano ba?!
Okay, I decided that I would return them to Miko later. Wala naman kasi siyang paglalagyan, baka masira lang ang mga ito sa duffle bag niya, worse ay baka malaro na naman ni Baby Mateo. Baka makain pa at malason ang bata. Mas ligtas ito sa closet ko. Kaya saka ko na ibabalik.
WALANG TAO SA SALA PAGSILIP KO SA HAGDAN. Nasa kusina ba sila? Pagbaba ko ay wala ring tao sa kusina. Nasaan ang mag-ama?
I smelled something delicious. Hindi ako puwedeng magkamali sa naaamoy ko. Pabalibag kong binuksan ang main door. Nandito sina Miko at Baby Mateo sa maliit naming garahe. Nandito sila at nagpapaypay ng usok mula sa iniihaw na chicken barbecue!
Sa kaliwang braso niya ay karga ni Miko si Baby Mateo at sa kanan naman ay hawak niya ang pamaypay. Nilingon niya ako at nginitian. "Gutom ka na? Almusal ka muna bago ka pumasok."
Ang mga kapitbahay namin ay nanghahaba ang leeg sa labas ng gate. Hindi na nakatiis si Ate Mikay na isa sa kapitbahay. "Oy, Miko, aga mo namang mag-ihaw, ah!"
"Good morning, 'te! Gusto niyo po ba? Bigyan ko kayo mamaya." Inginuso niya ang stainless na plangganita kung saan naroon pa ang ibang marinated na manok.
Napaabante na rin teenager na bagong nanay kong kapitbahay na si Tonya. "Uy, Kuya Mikong Igop, ako rin!"
"Oo ba! Marami naman ito! Basta, kayo sagot sa panulak!"
Wow, close na siya sa mga kapitbahay ko?
Pumasok na nang tuluyan ang mga ito sa garahe namin. Nakipaypay na sa iniihaw. Hinayaan naman ni Miko kasi bitbit niya si Baby Mateo. Iyong isang plato na may lamang tapos ng ihaw ay dinampot niya na.
"Sagot ko na ang Coke mamaya!" ani Aling Mikay. Meron itong maliit na tindahan. "Pati yelo, Miko!"
Ngiting-ngiti naman si Miko. "Ayos!"
"Kami na rito, ya!" ani Tonya. Todo paypay ito habang ngising-ngisi. "Sasarapan namin ang pag-iihaw para makaulit!"
Si Ate Berta na ex-amiga ni Mommy ay pumasok na rin at siniko ako. "Zandra, iba talaga iyang asawa mo! Aba, kapag nagluluto kamo iyan sa tanghalian ng ulam, lahat yata kami rito sa street ay inaabutan!"
Lahat sila binibigyan? E nasa limang kabahayan iyong nandito sa street?! Kaya pala ang bilis maubos ng stocks sa cupboard at ref!
Pero kahit mabilis maubos ang stock, nagtataka ako kasi agad ding nare-replenish. Akala ko pa nga ay may iba pa kaming lalagyan ng stock. Umo-order ba sa online si Miko? But why was he doing this? Na parang nagpapalakas siya sa mga kapitbahay ko?
Nang lumapit sa akin si Miko ay nakangiti siya. "Kung sakaling umuwi ulit ang mommy mo, wala na siyang maririnig na masamang chismis mula sa mga kapitbahay niyo. Kasi ang maririnig niya na lang, ang pogi ng tatay ng anak mo."
Nakatanga na lang ako nang lampasan niya.
Si Tonya na kinikilig, "Ate Zandra, suwerte mo sa asawa! Pogi na, mabait pa!"
Nakigaya ang iba pa. "Siya nga, Zandra! Kasuwerte rin ng mommy mo sa manugang! Hindi na batugan, guwapo pa! Gandang lahi! Ganyan dapat ang nag-aanak pa!"
"Oo nga, Zandra! Kapogi ng anak mo! Kaya mag-anak pa kayo niyan ni Miko! Wag kayong mag-alala, pag di niyo na kayang alagaan, pasa niyo lang sa amin! Tulungan namin kayo! Marami tayong magkakapitbahay rito!"
Maliligalig, maiingay, mga tsismosa ika nga. Mga kapitbahay na hindi ko kailanman naging ka-close, dahil ayaw nga ni Mommy noon na makikipagkaibigan daw ako sa mga dukha. Kaya noong naghirap kami, ang mga kapitbahay na ito ang inisip naming mga unang natuwa.
Pero noong nagkasakit ang baby ko, ang mga kapitbahay rin na ito ang nagkagulo, para hanapan kami ni Mommy ng tricycle na magdadala sa amin sa ospital. Ang mga ito rin ang nautusan ni Mommy na bantayan ang bahay namin habang wala kami. Noon ding napilayan ang anak ko, ang mga ito rin ang nag-refer sa amin ng magaling na manghihilot.
Ang mga ito iyong mga normal na tao na prangka kahit nakakasakit na, pero totoo lang naman silang tao. At ngayon ay nakikita ko na masaya sila habang nagpapaypay ng iniihaw ni Miko. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman. Sa tagal ko na rito, parang ngayon lang gumaan nang ganito, ang buhay ko sa lugar na ito...
jfstories
#BadLoverbyJFstories
Bạn đang đọc truyện trên: ZingTruyen.Xyz